efsyn.gr , Βένα Γεωργακοπούλου
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Τέτοιες συμπτώσεις έμπνευσης δεν είναι συχνές. Το ότι όμως ο Πίτερ Μπρουκ και ο Ακραμ Καν έχουν ο ένας μετά τον άλλο σε σκηνές του Λονδίνου θεάματα βασισμένα στο ινδικό έπος «Μαχαμπαράτα» είναι φυσικό.

Ο πρώτος, ο κορυφαίος Βρετανός θεατράνθρωπος, πριν από τριάντα χρόνια υπέγραψε την ιστορική σήμερα παράσταση «Μαχαμπαράτα», διάρκειας εννέα ωρών (την είδαμε κι εμείς στην Αθήνα, το καλοκαίρι του 1985). Ο δεύτερος, ο επίσης Βρετανός με ρίζες από το Μπαγκλαντές κορυφαίος χορογράφος, σε ηλικία 13 μόλις χρόνων είχε πάρει μέρος στην παγκόσμια περιοδεία της.

■Εφτασε τα 90 πια ο Πίτερ Μπρουκ, αλλά καθόλου αποτραβηγμένος δεν είναι, κι ας άφησε σε νεότερα χέρια το Bouffes du Nord, το επί 24 χρόνια γαλλικό του θέατρο. Αποφάσισε να επιστρέψει στη «Μαχαμπαράτα», αλλά με πιο απλό και συμπυκνωμένο τρόπο.

Μαζί με τον σπουδαίο σεναριογράφο Ζαν-Κλοντ Καριέρ διάλεξαν ένα επεισόδιο από το γιγάντιο ινδικό έπος, που δεν είχαν αγγίξει πριν τριάντα χρόνια. Βάφτισαν τη μικρή (90 λεπτά), λιτή και με τέσσερις μόνο ηθοποιούς παράστασή τους «Battlefield» (Πεδίο μάχης), την πρωτοπαρουσίασαν στο Παρίσι και τώρα την έβγαλαν περιοδεία με σταθμό στο λονδρέζικο Young Vic (3-27 Φεβρουαρίου).

Το «Battlefield» ξεκινά μετά το τέλος του πολύχρονου πολέμου, που έκανε δυο πλευρές της ίδιας οικογένειας, τους Κουράβα και τους Παντάβα, να εξολοθρεύσουν η μία την άλλη. Ο Γιουντιτστίρα των Παντάβα είναι ο νικητής.

Μα πώς είναι δυνατόν να βασιλέψει σε μια γη σπαρμένη με πτώματα κι ενώ οι ενοχές για το αίμα που έχυσε τον βασανίζουν; Είναι το ερώτημα που θέτει ο Μπρουκ, που ξαναγύρισε στη «Μαχαμπαράτα» γιατί βρίσκει αναλογίες με τον πόλεμο στη Συρία και την τρομοκρατία, όπως δήλωσε και στη συνέντευξη Τύπου για τη νέα του δουλειά. Ας ελπίσουμε ότι θα μας φέρει το «Battlefield» στην Αθήνα η Αττική Πολιτιστική Εταιρεία, που τόσο στενά συνεργάζεται με τον Μπρουκ.

■Ο Ακραμ Καν παρουσιάζει μέχρι την Κυριακή στο «Roundhouse» του Λονδίνου τη νέα του χορογραφία με τίτλο «Until the Lions». Η Καρτίκα Νάιρ, που είχε γράψει τις ιστορίες για το αριστουργηματικό του Desh, που είχαμε δει στη Στέγη το 2012, του πρότεινε μια σειρά ποιημάτων πάνω στα γυναικεία πρόσωπα της Μαχαμπαράτα. Ο χορογράφος ενθουσιασμένος δέχτηκε, επειδή, όπως είπε στην «Γκάρντιαν», πίστευε ότι η «Μαχαμπαράτα» του Μπρουκ ήταν υπερβολικά «ανδρική υπόθεση, όπως άλλωστε οι περισσότερες μυθολογίες».

Η δικιά του παράσταση αποκαλύπτει «τον τρόπο με τον οποίο οι κοινωνίες αντιμετωπίζουν ακόμα και σήμερα τις γυναίκες» και η βασική της ιστορία αφορά την Αμπα, μια δυνατή γυναίκα, που αψηφά την κοινωνία. Ο τίτλος της παράστασης οφείλεται σε αφρικάνικη παροιμία: ο κυνηγός μπορεί να λέει ό,τι ιστορίες θέλει, μέχρι να πάρουν τον λόγο τα λιοντάρια. Οι νικητές γράφουν την ιστορία.