Η θεατρική ομάδα «Νοσταλγία», των Τώνιας Ράλλη και Γιώργου Σίμωνα, ξεκίνησε την πορεία της μαζί με τη νέα χιλιετία και παρά το όνομά της οι παραστάσεις της μόνο νοσταλγικές δεν είναι: ρίχνουν μια αντισυμβατική ματιά στις τραγικοκωμικές πλευρές της ζωής κάνοντας χώρο στο όνειρο και το παράλογο.
Για τον χώρο τους, το κτίριο της οδού Γερμανικού που ήταν και προηγουμένως θεατρικός χώρος επέλεξαν ένα όνομα με σαφή αναφορά στο Λούις Κάρολ, ναι τον «μπαμπά» της Αλίκης στη χώρα των θαυμάτων: Rabbithole, κουνελότρυπα. Είχαν ήδη ξεκινήσει να εξερευνούν νέους αναπάντεχους τρόπους θέασης, δημιουργώντας συχνά περιπατητικά και, σε ένα βαθμό, διαδραστικά θεάματα. Κι ακόμη ένα όνομα ως διαρκή υπενθύμιση ότι «ακόμα κι ένας αμιγώς θεατρικός χώρος, με σκηνή και κερκίδα, μπορεί να επιφυλάσσει αλλόκοτες εκπλήξεις» όπως μας λέει η μουσικός και σκηνοθέτρια Τώνια Ράλλη που μας μιλά όχι μόνο για τις παραστάσεις που υπογράφει σκηνοθετικά και ανεβαίνουν αυτή την περίοδο στο Rabbithole αλλά και για την αγάπη της στον Έντγκαρ Άλλαν Πόε που οδήγησε στη δημιουργία ολόκληρου φεστιβάλ προς τιμήν του.
- Τι κάνει μια ομάδα να διαρκεί 25 χρόνια;
Το χιούμορ, η ειλικρινής διάθεση για διαρκή εξερεύνηση, το θάρρος, η ψυχραιμία και η υπομονή, ο σεβασμός και η αγάπη. Και, πιστεύω, στην περίπτωση μιας καλλιτεχνικής ομάδας, οι σωστές προτεραιότητες: το να γίνει προτεραιότητα η δημιουργική διαδικασία και το να υπάρχει, πάνω απ’ όλα, εκτίμηση και ενδιαφέρον για τη φαντασία του άλλου.
- Υπάρχει κάποιο κριτήριο για την επιλογή των έργων που ασχολείστε;
Πρώτο και σημαντικότερο κριτήριο είναι το να μας μιλούν την συγκεκριμένη περίοδο που θα τα ανεβάσουμε. Να μην μπαίνουμε στη διαδικασία να παρουσιάζουμε κάτι μόνο για εμπορικούς ή πρακτικούς λόγους, αλλά να είμαστε πραγματικά διαθέσιμοι να καταλάβουμε το εκάστοτε έργο και να το «φωτίσουμε» με έναν νέο και προσωπικό τρόπο. Το ότι τυχαίνει τη συγκεκριμένη περίοδο να ανεβαίνουν δύο σκηνοθεσίες μου δύο πολύ διαφορετικών έργων έχει αρκετό ενδιαφέρον. Στο ένα, δύο ηλικιωμένες κυρίες συναντούν δύο μεσήλικες άντρες, γυμνιστές, στην παραλία όπου έχουν πάει να κάνουν το μπάνιο τους («Αι γυμνισταί» του Γιώργου Σίμωνα). Στο άλλο, ένα κοράκι επισκέπτεται, μέσα στη νύχτα, έναν ήρωα που ξαγρυπνά, απαρηγόρητος και ανήμπορος να ξεπεράσει το χαμό της αγαπημένης του («Το κοράκι» του Edgar Allan Poe). Τα έργα συναντιούνται μέσα μου στο ότι εμπεριέχουν μια αθωότητα και πραγματεύονται αρκετά κοινά θέματα, όπως αυτά της μοναξιάς και του θανάτου, φωτίζοντάς τα υπό διαφορετικά πρίσματα.
- Πώς προέκυψε η αγάπη για τον Πόε που μετουσιώθηκε και σε ένα φεστιβάλ;
Από την μεγάλη αγάπη μας για τη λογοτεχνία, φτάσαμε, πολύ νέοι ακόμα, στις ιστορίες και την ποίηση του Πόε. Στις νεαρές ηλικίες, ο τρόπος που ο Πόε διαχειρίζεται το στοιχείο του τρόμου και εισάγει τη σκέψη του θανάτου είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακός και προκλητικός. Ξεκινώντας να δουλεύουμε με κείμενά του και ξαναπιάνοντάς τα σε βάθος χρόνου, ανακαλύψαμε και το υπέροχο χιούμορ που υποβόσκει στο σκοτεινό σύμπαν του. Μελετώντας το «Κοράκι» και προσαρμόζοντάς το για τη σκηνή, με κατέκλυσε μια βαθιά λύπη για τον πόνο που βίωσε ο ίδιος ο συγγραφέας σε τόσο νεαρή ηλικία – και για τον τρόπο που ο θάνατος μιας γυναίκας τον στοίχειωσε σε όλη του τη ζωή και έφτασε να διέπει ως θεματολογία το μεγαλύτερο μέρος των γραπτών του. Παρ’ όλα αυτά, όπως όλοι οι καλοί συγγραφείς, δεν παίρνει υπερβολικά στα σοβαρά τον εαυτό του και εκθέτει συχνά σειρές γεγονότων που σε αφήνουν άναυδο και σε κάνουν να χαμογελάσεις ή, κάποιες φορές, ακόμα και να κλάψεις από τα γέλια. Έχει πολύ ενδιαφέρον η ανακάλυψη του χιούμορ του, που εισχώρησε, όπως είδαμε, σε πολλές δουλειές που παρουσιάστηκαν πέρσι στο φεστιβάλ μας. Έχοντας ήδη διοργανώσει το πρώτο Φεστιβάλ Πόε το 2019, το δεύτερο προέκυψε με την όρεξη να συνεχίσουμε να ανακαλύπτουμε τον κόσμο του παρέα με άλλους δημιουργούς.
Συχνά, μέσα από τη δουλειά σας, ρίχνετε μια λοξή ματιά στην πραγματικότητα. Υπό ποιο πρίσμα βλέπετε τη συγκεκριμένη παράσταση;
Νομίζω πως επέλεξα τη φόρμα του μουσικού αναλογίου έτσι ώστε να προσομοιώσω, όσο είναι δυνατόν, την σκέψη ενός ανθρώπου. Τρεις φωνές μέσα στο κεφάλι μας, σχεδόν Φροϋδικές, γίνονται η ενδοσκόπηση πάνω στη σχέση μας με τον άλλον. Θέλησα να δημιουργήσω μια εσωτερική φωνή αναπάντεχη και συνεπή με τις αισθήσεις μας όταν διαβάζουμε αυτά τα κείμενα, όχι με την κυριολεξία και τον ορθολογισμό που μας περιβάλλουν καθημερινά.
Πληροφορίες
RABBITHOLE (Γερμανικού 20, Μεταξουργείο, 210 5249903)
Αι Γυμνισταί του Γιώργου Σίμωνα κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21.15
Διάρκεια 90′. Εισιτήρια 10-15 ευρώ.
Παίζουν οι: Γιώργος Τζαβάρας, Γιώργος Σίμωνας, Ματίνα Περγιουδάκη.
To κοράκι του Έντγκαρ Άλλαν Πόε κάθε Παρασκευή, Σάββατο & Κυριακή στις 21:00.
Διάρκεια 40′ Εισιτήρια 10 ευρώ.
Παίζουν οι: Στάθης Κόκκορης, Έλενα Μεγγρέλη, Ματίνα Περγιουδάκη
Προπώληση more.com
-320x213.jpg)
