«Πάμε κοπέλες, απόψε πάμε για τρέλες,/τ’ αγέρι πρίμα. Πάμε κυράδες/σαν τις παλιές φιλενάδες βήμα το βήμα(…)». Ποιος δεν ανακαλεί αυτή τη χαρούμενη προτροπή στο τραγούδι με τη φωνή της Πρωτοψάλτη; Πόσοι από εμάς δεν το ‘χουμε τραγουδήσει σε παρεΐστικες βραδιές, κάτι ωραία καλοκαίρια ή δεν το χουμε χορέψει (σε σπίτια με μωσαϊκά); Αλλά και πόσοι θυμόμαστε ότι αυτό το τραγούδι όπως και άλλα 15, σε στίχους Λίνας Νικολακοπούλου και μουσική Σταμάτη Κραουνάκη, ξεκίνησε την καριέρα του ως χορικό; Πρωτακούστηκε όταν ο Λάκης Λαζόπουλος, σε σκηνοθεσία Ανδρέα Βουτσινά, υποδύθηκε στο Αρχαίο Θέατρο των Φιλίππων την αριστοφανική «Λυσιστράτη», Αύγουστο του ΄86, το ίδιο καλοκαίρι που μια άλλη «Λυσιστράτη», αυτή στην Επίδαυρο με την Αλίκη Βουγιουκλάκη σε σκηνοθεσία Αλέξη Σολωμού και μουσική Μάνου Χατζιδάκι, είχε συζητηθεί περισσότερο – αν και όχι απαραιτήτως θετικά. Ηδη τότε Νικολακοπούλου και Κραουνάκης ήταν ένα καθιερωμένο δημιουργικό δίδυμο και ωστόσο αυτή η παράσταση ήταν η πρώτη ευθεία εμπλοκή της Νικολακοπούλου με το αρχαίο δράμα και τα χορικά.
Το θέατρο βέβαια υπήρξε εξ αρχής στο dna της -αν και όχι τόσο μοιραία όσο ο στίχος και η ποίηση- «παραφυλώντας» συχνά στις εικόνες της φαντασίας της, στις διαθέσεις των ηρώων της, στην αφηγηματικότητά της. Αντιστοίχως και η θεατρική σκηνοθεσία που μπορεί κυρίως να εκφράστηκε εμφανέστερα τα τελευταία χρόνια με την επιμέλεια μουσικοθεατρικών παραστάσεων, ήταν κάπου εκεί από την αρχή ως προδιάθεση. Απ’ όταν, δηλαδή, η νεαρή Λίνα Νικολακοπούλου παρακολούθησε, παράλληλα με τις σπουδές κοινωνικών και πολιτικών επιστημών στο Πάντειο, μαθήματα κινηματογραφίας στη Σχολή Σταυράκου και θεατρικής σκηνοθεσίας στη Σχολή Πέλου Κατσέλη. Το θέατρο ήταν εκεί και στη στενή φιλική της σχέση ήδη από τα χρόνια του σχολείου με τον μετέπειτα σπουδαίο σκηνογράφο Μανώλη Παντελιδάκη ή αρκετά αργότερα όταν πια είχε διασταυρωθεί στο Πανεπιστήμιο με τον Κραουνάκη, αλλά και στη γνωριμία τους με τον Βουτσινά και στις συνεργασίες τους για τις περίφημες «Λεωφόρους» που άλλαξαν έκτοτε για πάντα τα δεδομένα στον όρο «μουσική παράσταση».
Αλλά και το αμιγές θέατρο την περίμενε κάπου στη διαδρομή της: μήπως μετά τη «Λυσιστράτη» του ΄86, δεν ήρθαν το ΄87 οι «Τρωάδες» του Ευριπίδη από το ΚΘΒΕ, σε διασκευή του Γιάννη Τσαρούχη και σκηνοθεσία του Ανδρέα Βουτσινά και πάλι, ο οποίος απευθύνθηκε σ’ εκείνη για την απόδοση των χορικών σε στίχους ώστε να έχουν τραγουδιστή ροή; Οι διασκευές αυτές με τη μουσική του Γιώργου Κουρουπού κυκλοφόρησαν μάλιστα στον διπλό δίσκο «Μουσική για το θέατρο» με ερμηνευτές τους Σπύρο Σακκά, Σοφία Σπυράτου, Λυδία Φωτοπούλου και Αλέκα Παΐζη.
Αλλά και το ’92 έμελλε να μείνει ιστορική η παράσταση στο «Περοκέ» του έργου του Αλφρέντ Ζερί «Το έκτο πάτωμα» σε διασκευή Αννας Παναγιωτοπούλου και σκηνοθεσία Δηµήτρη Εξαρχου, όταν τα τραγούδια της παράστασης αντιμετωπίστηκαν από το ταλαντούχο δίδυμο Κραουνάκη-Νικολακοπούλου ως σύγχρονα σατιρικά χορικά και έμειναν σημεία αναφοράς. Και ακολούθησαν κι άλλα πολλά θεατρογενή τραγούδια ή χορικά που γεννήθηκαν, π.χ.: Στο «Σκλαβί» (2000) της Ξένιας Καλογεροπούλου σε σκηνοθεσία Θ. Μοσχόπουλου και μουσική Νίκου Κυπουργού – κι από εκείνη την παράσταση υπάρχει αλήθεια κάποιος που να μην έχει καθηλωθεί με το αξεπέραστο (νανούρισμα) «Βλέφαρό μου», ερμηνευμένο από τον Χρόνη Αηδονίδη; Στον «Πλούτο» (2004) σε σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη και μουσική Κραουνάκη. Στον «Οιδίποδα Τύραννο» (2005) σε σκηνοθεσία Γιώργου Κιμούλη, μουσική Γκόραν Μπρέγκοβιτς και κορυφαίο του Χορού τον Γιώργο Νταλάρα. Στους «Ιππής» (2012) από το ΚΘΒΕ, σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή, μουσική Γιώργου Χριστιανάκη και κορυφαίο του Χορού τον Γιάννη Σαμσιάρη. Κι άλλα κι άλλα…
Ολο αυτό το υλικό λοιπόν, αναπόσπαστο κομμάτι της στιχουργικής ευφυΐας που λέγεται Νικολακοπούλου (κι έκανε «σχολή») υπάρχει παραλλήλως και ως μια δική της «υποκατηγορία» συνδεδεμένη με τη σκηνή. Κι εκεί ακριβώς, στη σκηνή, την επιστρέφει η Λίνα Νικολακοπούλου αυτό το καλοκαίρι με την παράσταση «Χορικά Υδατα» που, ως παραγωγή του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου και σε σκηνοθεσία, επιλογή κειμένων και χορικών και συγγραφή συνδετικών κειμένων της ίδιας, ανέβηκε πρώτα στην Κύπρο, προτού να περιοδεύσει σε όλη την Ελλάδα, με πρώτο αθηναϊκό ραντεβού το Θέατρο Βράχων, την ερχόμενη Κυριακή (13/7) στις 21.00.
Για την «παράσταση που συνθέτει μια πολύχρωμη παλέτα με στιγμές κωμωδίας και δράματος, εστιάζοντας στα μεγάλα και διαχρονικά θέματα που απασχολούν τον άνθρωπο και ορίζουν τη φύση, τη μοίρα και τα έργα του», διαβάζουμε στο δελτίο Τύπου. Κι ακόμα ότι ακούγονται με τη σειρά αφήγησης τα μουσικά έργα των Oscar Strock, Γιώργου Κουρουπού, Θάνου Μικρούτσικου, Γκόραν Μπρέγκοβιτς, Γιώργου Χριστιανάκη, Σταμάτη Κραουνάκη και Νίκου Κυπουργού.
Τις λεπτομέρειες, τις αισθήσεις, τη δομή, τις διαθέσεις, τα συναισθήματα, αλλά και την άποψη της Λίνας Νικολακοπούλου θα τα διαβάσετε το Σάββατο στο δισέλιδο που έγραψε η Ιωάννα Σωτήρχου για τις «Νησίδες» αφού παρακολούθησε την παράσταση στην Κύπρο. Μέχρι τότε ας κρατήσουμε ότι τα σκηνικά και τα κοστούμια υπογράφουν οι Αγγελος Μέντης και Αγγελος Αγγελής αντίστοιχα, τις ενορχηστρώσεις, τη διεύθυνση ορχήστρας και τη μουσική διδασκαλία ο μουσικός Σωκράτης Λεπτός και την κίνηση και τις χορογραφίες ο Φώτης Νικολάου. Ερμηνεύουν, χορεύουν και τραγουδούν: η σπουδαία κυρία του θεάτρου Αννίτα Σαντοριναίου, η Στέλα Φυρογένη, ο Αλέξανδρος Μπουρδούμης, ο Χάρης Πισίας και η Νιόβη Χαραλάμπους, ηθοποιοί με μακρά και επιτυχημένη πορεία στο θέατρο, αλλά και οι νεότεροι Χρήστος Γκρόζος, Λουκάς Προκοπίου και Μαρία Τσιάκκα.
Σταθμοί της περιοδείας: Τρίκαλα (αύριο 10/7, Υπαίθριο Βυζαντινό Θέατρο), Βόλος (11/7), Θέατρο Βράχων (13/7), Θεσσαλονίκη (Ανοιχτό Θέατρο Συκεών, 17/7), Πειραιάς (Βεάκειο, 21/7), Χαλκίδα (22/7), Ηλιούπολη (Θέατρο Αλσους «Δημήτρης Κιντής», 24/7), Κορυδαλλός (Δημοτικό Θέατρο «Θανάσης Βέγγος», 25/7), Πάτρα (Θερινό Δημοτικό Θέατρο, 29/7), Δελφοί (30/7), Αγρίνιο («Ελληνίς», 31/7), Ρέθυμνο (Θέατρο «Ερωφίλη», 6/8), Χανιά (Θέατρο Ανατολικής Τάφρου, 7/8), Ηράκλειο (Κηποθέατρο Ν. Καζαντζάκης, 8/8). Προπώληση: https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/xorika-ydata/, τηλεφωνικά στο 210 9213310, σε όλα τα καταστήματα Public, Artinfo.gr
