Από τη Νέα Υόρκη στην Αθήνα: δεν είναι μόνο ότι για πρώτη φορά μεταφέρεται ένα έργο από τη μη κερδοσκοπική θεατρική εταιρεία The Tank του Μανχάταν αλλά και ότι πρόκειται για ένα έργο από την καρδιά του κινήματος του #MeToo κι ας είχε προηγηθεί η συγγραφή του, που ψηλαφεί τις πληγές της σεξουαλικής κακοποίησης με έναν σκληρά σατιρικό τρόπο.
Αν και έχουν ειπωθεί πολλά για τη σεξουαλική ζωή των μιλένιαλ και της επόμενης γενιάς -που μεγαλώνει με το #MeToo, την υπερέκθεση σε πορνογραφικές εικόνες και τα κοινωνικά μέσα που έχουν καταστήσει την ωραιοποιημένη ναρκισσιστική εικόνα τους εμπορικό σήμα- ας μη μας διαφεύγει ένα γεγονός: ότι η επιθετική σεξουαλική παρενόχληση έχει λάβει τέτοιες διαστάσεις που έκανε τον ιδρυτή της γνωστής αλυσίδας μόδας American Apparel να τη θεωρεί κάτι φυσικό, όπως δήλωσε σε συνέντευξή του στον «Γκάρντιαν», αφού είχε κατηγορηθεί και αποπεμφθεί γι’ αυτόν τον λόγο: «Το να κοιμάσαι με άτομα με τα οποία συνεργάζεσαι είναι αναπόφευκτο!».
Η παράσταση «When We Went Electronic» θέλει τις πρωταγωνίστριες νεαρά μοντέλα της American Apparel, μετά από ένα «τραγικά» διασκεδαστικό πάρτι αποφοίτησης, να αναρωτιούνται όχι μόνο για την προσωπικότητά τους αλλά και για το αν ό,τι συνέβη το προηγούμενο βράδυ ήταν όντως αληθινό – καθώς τελικά το προηγούμενο βράδυ ίσως να μην ήταν «ένα-ακόμα-πάρτι»…
«Το έργο είναι μια σατιρική διερεύνηση του μετατραυματικού στρες που προκαλείται από τη σεξουαλική επίθεση. Είναι η εξερεύνηση της δραματουργού στο δικό της ψυχολογικό ταξίδι με τη δική της ιστορία #MeToo. Με αυτόν τον τρόπο, το έργο ανατρέπει το τροπάριο της «χαζής σκύλας» προκειμένου να ξορκίσει όλο τον δικό της εσωτερικευμένο μισογυνισμό και να εκφράσει τις επιπλοκές που συνεπάγεται η ανάμνηση του τι συνέβη».
Μιλά στην «Εφ.Συν.» η καλλιτεχνική διευθύντρια και σκηνοθέτις του έργου, Μέγκαν Φιν, εξηγώντας μας τι κρύβεται πίσω από τη συγγραφή του.
● Τι εκφράζει η προκλητικότητά του;
Οι προκλητικές δηλώσεις στο έργο είναι όλες αυτές οι πλέον μισογύνικες εκφράσεις που λέγονται στα θύματα ή υπονοούνται. Σε αυτό το πλαίσιο χάνουν τη δύναμή τους, τα βλέπουμε και τα ακούμε διαφορετικά.
● Ποια σχέση έχει το έργο με τον εξαναγκασμό στο σεξ και το κίνημα #MeToo;
Το έργο αφορά τον βιασμό. Διαδραματίζεται σε ένα εγκαταλειμμένο κατάστημα American Apparel. Η επωνυμία, με επικεφαλής ένα σεξουαλικό αρπακτικό, μετέτρεπε σε αντικείμενα τις γυναίκες υπαλλήλους του καταστήματος. Το έργο πραγματεύεται τα συναισθήματα ενοχής και ντροπής που νιώθουν οι γυναίκες όταν συμμετέχουν στην αυτοεξάλειψή τους ως προσωπικότητες. Και ναι, αν δεν είχε γραφτεί πριν από το κίνημα, θα έλεγα ότι αυτό είναι ένα έργο #ΜeToo.
● Διατυπώνει σκέψεις για την κοινωνική και σεξουαλική ζωή της νέας γενιάς;
Αν και διαδραματίζεται την τελευταία δεκαετία, ίσως αμφισβητεί μια ενυπάρχουσα τάση προς μια ψεύτικη και εξιδανικευμένη αφήγηση όπως έχει εξελιχθεί στην κουλτούρα του Instagram.
● Αρκετοί στέκονται κριτικά απέναντι στη βία που ενσωματώνει το έργο. Τι εξυπηρετεί;
Στο έργο η βία είναι η αλήθεια για το τι συνέβη στο θύμα. Βία είναι όταν καλείται να αντιμετωπίσει την αλήθεια. Ποτέ δεν θα έβαζα βιασμό στη σκηνή, εκτός κι αν ένιωθα ότι ήταν απαραίτητο. Σε αυτή την περίπτωση είναι.
● Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση στη σκηνοθεσία του έργου;
Είναι ανατρεπτικό, ενοχλητικό και σε αναστατώνει, αλλά την ίδια στιγμή είναι και μια κωμωδία με μουσική. Φοβερό υλικό!
● Γιατί να το δούμε;
Οι ερμηνείες είναι ξεχωριστές. Δεν έχετε ξαναδεί τίποτα παρόμοιο. Σας το υπόσχομαι.
Και μόνο η προσπάθεια να αποδώσεις… σατιρικά το σεξουαλικό τραύμα, την επιβλαβή αρρενωπότητα προϊσταμένων, την τοξικότητα του εργασιακού χώρου, αυτό που οι «Τάιμς της Νέας Υόρκης» χαρακτήρισαν «εφιάλτη της σεξουαλικής διαθεσιμότητας και του κατώτατου μισθού στο λιανικό εμπόριο» αποτελεί ίσως μια μεγάλη πρόκληση. Προειδοποίηση: το έργο περιέχει σκληρές σκηνές.
Η μη κερδοσκοπική εταιρεία The Tank ιδρύθηκε το 2003 στη Νέα Υόρκη όπου και η έδρα της, με στόχο την ανάδειξη νέων καλλιτεχνών και την άρση των οικονομικών εμποδίων για τη δημιουργία νέων έργων από καλλιτέχνες που ξεκινούν τη σταδιοδρομία τους ή πειραματίζονται με τη μορφή της τέχνης τους. Με γνώμονα τη συμπερίληψη και την προσβασιμότητα, παράλληλα διατηρούν προσιτές τιμές εισιτηρίων «επεκτείνοντας τη δημιουργία και την παρακολούθηση των τεχνών σε μια ευρεία και ποικιλόμορφη κοινότητα».
▶ Info: «When We Went Electronic», σενάριο Caitlin Saylor Stephens, σκηνοθεσία Meghan Finn
Παίζουν οι Drita Kabashi (Bethany) και Madelyn Robinson (Brittany)
Τραγούδια: Sarah Frances Cagianese & Caitlin Saylor Stephens
Σκηνογραφία: Skye Morse-Hodgeson
Φωτισμοί: Sarah Johnston
Κοστούμια: Sharné van Ryneveld
Θέατρο Ροές (Ιάκχου 16, Γκάζι, τηλ. 2103474312) 6 και 7 Νοεμβρίου στις 21.15
Εισιτήρια: 17 ευρώ, 20 ευρώ & 15 ευρώ (μειωμένο / φοιτητικό)
Η παράσταση παρουσιάζεται στα αγγλικά με ελληνικούς υπέρτιτλους
Προπώληση https://www.ticketservices.gr/event/when-we-went-electronic-theatro-roes
