Ο Δημήτρης Χορν γεννήθηκε πριν από 100 χρόνια και από πολλές απόψεις θα μπορούσε να πει κανείς πως ήταν ένας «ευγενής» του θεάτρου και της ελληνικής κοινωνίας. Ευγενής ήταν έτσι κι αλλιώς σαν άνθρωπος, γιατί είχε αυτό που λέμε αγωγή, γιατί ήταν από ένα σπίτι όπου μεγάλωσε με αγάπη, με μόρφωση, με καλή ανατροφή.
Πατέρας του ο αξιωματικός του Ναυτικού αλλά και θεατρικός συγγραφέας, από τους πιο επιτυχημένους, Παντελής Χορν και νονά του η περίφημη Κυρία Κυβέλη, μεγάλη πρωταγωνίστρια, φίλη και συνεργάτις του Παντελή Χορν, του οποίου τα καλύτερα έργα τα είχε παίξει – όπως και η Κοτοπούλη άλλωστε.
Στη δύσκολη εποχή του εθνικού διχασμού που επιζούσε ακόμη το 1921-22, η Κυρία Κυβέλη καβγάδισε με τον παπά στην εκκλησία, ο οπο
ίος αρνήθηκε να βαφτίσει το παιδί Δημήτριο-Ελευθέριο γιατί ήταν βασιλικός (!) και ζήτησε από την Κυβέλη να υπάρχει μόνο ένα όνομα και εκείνη απάντησε: «Εντάξει, θα ονομαστεί Ελευθέριος». Ακολούθησε και άλλος καβγάς και τελικά πέρασε της Κυρίας Κυβέλης και ο μικρός, δεύτερος γιος της οικογένειας Χορν, βαφτίστηκε Δημήτριος-Ελευθέριος…
Από το 1921 που γεννήθηκε ο Δημήτρης-Ελευθέριος Χορν, λοιπόν, έως το 1998 που μας αποχαιρέτησε για πάντα, η ζωή τού φέρθηκε με γενναιοδωρία και του έδειξε το χαμόγελό της, αλλά κι εκείνος φέρθηκε στη ζωή και στους ανθρώπους γύρω του με την ίδια γενναιοδωρία, την ίδια ανθρωπιά, την ίδια ευγένεια.
Και όχι μόνο γιατί επί 44 συναπτά έτη έπαιξε ως ηθοποιός σε θέατρα και κινηματογράφους, στο ραδιόφωνο και αλλού και έκανε τον κόσμο χαρούμενο και ευτυχισμένο όπου τον έβλεπε, αλλά και γιατί αυτός, ο υψηλού επιπέδου καλλιτέχνης, ήταν και υψηλού επιπέδου άνθρωπος.
Θέατρο, κινηματογράφος, η ζωή του, οι έρωτές του, το ανεπανάληπτο χιούμορ του, το κέφι του για τη ζωή, η κομψότητά του, η ομορφιά του, η καλλιέργειά του και πάνω απ’ όλα η λάμψη και η γοητεία του έφτιαχναν ένα ακαταμάχητο σύνολο που μάγευε όποιον ή όποια έτυχε να τον συναντήσει είτε στην καθημερινότητα είτε στη σκηνή ή στην οθόνη.
Για αυτά τα 100 χρόνια από τη γέννησή του, τώρα, που ο κορονοϊός καλώς ή κακώς έχει μαυρίσει όλων την ψυχή, που η οικονομική κρίση καταστρέφει ψυχές και σώματα, που ακόμα και ο χώρος του θεάτρου, του λαμπερού κάποτε θεάματος, νοσεί, η «Εφημερίδα των Συντακτών» προσφέρει αυτό το Σάββατο στους αναγνώστες της αυτό το βιβλίο.
Ενα βιβλίο που φτιάχτηκε ειδικά για την «Εφημερίδα των Συντακτών» για την επέτειο αυτήν -προσέξτε το αυτό, έχει σημασία-, που έχει σκοπό να θυμηθούμε ότι κάποτε τα πράγματα ήταν πολύ πιο όμορφα, κάποτε οι άνθρωποι ήταν πιο ευγενικοί – και όχι μόνο οι καλλιτέχνες, όλοι οι άνθρωποι. Να μας θυμίσει πάνω απ’ όλα και να τιμήσει κάποιον πολύ σημαντικό Ελληνα που αυτή η χώρα τού χρωστάει πολλά και αμφιβάλλω αν του είπε ποτέ ένα «ευχαριστώ»…
Επειδή λοιπόν το 1921 δεν ήταν μόνο 100 χρόνια από το 1821, που είναι πολύ σημαντική επέτειος -ίσως η σημαντικότερη γι’ αυτήν τη χώρα- και επειδή η μνήμη οφείλει να είναι ζωντανή για κάθε τι σημαντικό, το Σάββατο μαζί με την «Εφημερίδα των Συντακτών» θα υπάρχει το βιβλίο «100 ΧΡΟΝΙΑ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΟΡΝ», όπου ο ίδιος ο Χορν θυμάται τη ζωή του, αλλά και με σπάνιο φωτογραφικό και όχι μόνο υλικό από πολλά άγνωστα πράγματα που φτιάχνουν ανάγλυφα το πορτρέτο ενός ανθρώπου τόσο μαγευτικού και τόσο σημαντικού.
Ενα βιβλίο αντάξιο όχι μόνο του Χορν αλλά και της εφημερίδας που το προσφέρει και που πιστεύουμε ότι η θέση του μετά από το περίπτερο είναι στη βιβλιοθήκη σας.
