Μετά το «Oedipus: Sex with Mum Was Blinding» η Ελλη Παπακωνσταντίνου μας φέρνει το «Antigone test». Βαδίζει ξανά σε αχαρτογράφητα μονοπάτια με τη νέα δημιουργία «ψηφιακού θεάτρου». Αυτή τη φορά, δημιουργεί μια ψηφιακή παράσταση, σχεδιασμένη για την πλατφόρμα του «zoom» σε συνεργασία με την εικαστικό Μαίρη Ζυγούρη (visual poems) και τις καινοτόμες καλλιτέχνιδες Nalyssa Green, Kat Papachristou, Σεραφίτα Γρηγοριάδου, Βάλια Παπαχρήστου, Σοφία Μανώλη και Gemma Carbone.
Δεν πρόκειται για ένα ακόμα θέατρο κονσέρβας λέει η δημιουργός, αλλά μια περφόρμανς ζωντανή κι όχι βιντεοσκοπημένη, με καταιγιστικά visuals, θεατρικό λόγο και ζωντανή ποπ μουσική. Μια ψηφιακή εμπειρία όπου το κείμενο στηρίζεται στα «Ιχνη της Αντιγόνης», ένα από τα γνωστότερα έργα της Σουηδής Χριστίνας Ουζουνίδη που αντλεί από τον αρχαιοελληνικό μύθο της Αντιγόνης και μιλά για την έμφυλη διαχρονική βία και την κατασκευή της έμφυλης ταυτότητας.
Το «Θέατρο του εγκλεισμού» έχει κανόνες σημειώνουν οι συντελεστές: «Κανόνες που θέσαμε στους εαυτούς μας και που περιγράφουν αυτό που συμβαίνει. Κάνουμε τις πρόβες μας και παρουσιάζουμε το έργο αποκλειστικά μέσα από την απομόνωσή μας. Χρησιμοποιούμε μόνο αντικείμενα, μουσικά όργανα, ρουχισμό ή τεχνικό εξοπλισμό που είχαμε στα σπίτια μας, όταν μπήκαμε σε καραντίνα. Το σκηνικό είναι το σπίτι μας. Δημιουργούμε μέσα από το σπίτι μας, όπως και τόσες άλλες γενιές γυναικών πριν από εμάς. Ιδιωτικός και δημόσιος λόγος και χώρος σμιλεύονται».

«Το θέατρο είναι μια τέχνη που προϋποθέτει τη φυσική παρουσία και αυτό το γνωρίζουμε πολύ καλά» λέει η Ελλη Παπακωνσταντίνου. «Στη δική μας περίπτωση, η καραντίνα μάς έφερε να κάνουμε πρόβες με τη βοήθεια μιας ψηφιακής πλατφόρμας. Διαπίστωσα ότι ο εγκιβωτισμός των σωμάτων στα ψηφιακά παράθυρα άνοιγε διάλογο με τον εγκλωβισμό στην έμφυλη ταυτότητα και στη σύνδεση της γυναίκας με τον οίκο, τον ιδιωτικό χώρο. Επομένως, ο αναγκαίος εγκλεισμός στο σπίτι και η μεταφορά μεγάλου μέρους της δραστηριότητάς μας στο διαδίκτυο δεν ήταν ο μόνος λόγος για τη δημιουργία αυτής της νέας πρότασης. Εδώ, υπάρχει ως ζητούμενο η δημιουργία μιας νέας αισθητικής γλώσσας με μέσα που δεν έχουμε ξαναδουλέψει ποτέ».
Η παράσταση έχει διεθνή απήχηση (θετικότατα έχουν εκφραστεί ο Branislav Jakovljevic, διευθυντής του Τμήματος Θεάτρου και Περφόρμανς στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ, η Sara Jobin, μαέστρος και καλλιτεχνική διευθύντρια του Center for Contemporary Opera Νέας Υόρκης, κ.α), ενώ υποστηρίζεται από το υπουργείο Πολιτισμού, το Arts Council της Σουηδίας (Kulturrådet) και τη Σουηδική Πρεσβεία στην Ελλάδα και τελεί υπό την αιγίδα της Γενικής Γραμματείας Ισότητας και της UNESCO.
? Info: Για να κλείσετε εισιτήρια πρέπει να πλοηγηθείτε στο λινκ: eventbrite.com
