Δεν μπορώ να παίζω συνέχεια τον ίδιο ρόλο επειδή είναι γκλάμουρ

Ο Κωνσταντίνος Ασπιώτης άρεσε και αρέσει. Σε κριτικούς, σε συναδέλφους του, στο κοινό, ακόμα και στις εγχώριες τηλεπαρουσιάστριες του λάιφ στάιλ, που τον υποδέχονταν στις εκπομπές τους ή μιλούσαν για εκείνον με θαυμασμό ως το νέο θεατρικό αστέρι. Κι όμως, ο ταλαντούχος ηθοποιός, στα 32 του χρόνια, μετρά 12 χρόνια παρουσίας στο σανίδι, άλλοτε παίζοντας κι άλλοτε σκηνοθετώντας.

«Ελπίζω μόνο να μην έσκασα», τονίζει χιουμοριστικά όταν του λέω ότι με τον ηδυπαθή-τραβεστί ήρωα που ερμήνευσε στο «Rocky Horror Show» του Ρήγου -ένα από τα πιο πετυχημένα μιούζικαλ της φετινής χρονιάς- έκανε ένα τεράστιο «μπαμ». «Εκανα μόνο τη δουλειά μου. Η αποδοχή με χαροποιεί, αλλά το βλέπω περισσότερο σαν συγκυρία. Ηρθε η ώρα κάτι που έκανα να αγγίξει περισσότερο κόσμο. Ηταν και ο ρόλος αβανταδόρικος, αλλά στην τελική ποιος νοιάστηκε; Μέχρι του χρόνου θα ’χει ξεχαστεί».

♦Εχετε βρει τη χρυσή τομή ανάμεσα στην εμπορικότητα που έφερε η τελευταία δουλειά σας και στην ποιότητα που έχετε ήδη κερδίσει από τις προηγούμενες;

Νομίζω πως ακόμα δεν μπορώ να αντιληφθώ απόλυτα την επιτυχία του «Rocky». Εχω την τάση να μην αφήνω τον ρόλο στη σκηνή, αλλά να τον μεταφέρω και στη ζωή μου, έτσι ώστε να μπορώ να αντιληφθώ καλύτερα την ουσία του. Δεν είχα, λοιπόν, ούτε τον χρόνο ούτε τη διάθεση στον ελεύθερο χρόνο που μου έμενε να ασχολούμαι με το γύρω γύρω. Την επιτυχία την αντιλήφθηκα από περιγραφές.

♦ Αν δεν αντιλαμβάνεστε την επιτυχία, δεν μπορείτε και να την εξαργυρώσετε.

Δεν μ’ αρέσει γενικώς η λέξη «εξαργυρώνω», γιατί εμπεριέχει το αργύριο. Για να είμαι ειλικρινής, δεν ξέρω τι ακριβώς πρέπει να εκμεταλλευτώ. Μεταφράζω την επιτυχία με πολύ προσωπικούς όρους. Είναι τι πήρα, τι κέρδισα, πόσο καλύτερος έγινα. Αυτά είναι θέματα που δεν μπορεί να νιώσει κάποιος που είναι απέξω. Αφορούν εμένα και γι’ αυτό δεν έχω σκοπό να τα πουλήσω.

♦Εχω την εντύπωση ότι το μιντιακό λάιφ στάιλ προσπάθησε να φορέσει σαν «νέο θεατρικό σταρ» έναν άνθρωπο που από φύση δηλώνει αντιστάρ.

Δεν θεωρώ πως τα πράγματα είναι ακριβώς έτσι. Πέρσι, μάλιστα, είχα δώσει και περισσότερες συνεντεύξεις. Η μόνη διαφορά είναι ότι φέτος έγινα και εξώφυλλο. Προσωπικά, ούτε αποδέχομαι ούτε αποστρέφομαι αυτό που λες «μιντιακό λάιφ στάιλ». Στην τηλεόραση, ειδικά, λίγα πράγματα μου αρέσουν, και αρνούμαι συχνά προτάσεις. Η πραγματικότητα είναι ότι ο περισσότερος κόσμος ξέρει έναν ηθοποιό αν έχει παρουσία στα μίντια. Τώρα, αν κατάφερα μ’ έναν ρόλο να στρέψω τα φώτα της τηλεόρασης ή των μεγάλων περιοδικών στο θέατρο και να δει ο πολύς ο κόσμος μια καλή δουλειά, αυτό μόνο θετικό το βρίσκω.

♦ Το επόμενο βήμα, μετά από κάτι τόσο επιτυχημένο, ήταν δύσκολο να το σκεφτείτε;

Ημουν σίγουρος ότι θα έκανα μόνο κάτι που θα με αφορούσε. Μου πρότειναν παρεμφερείς ρόλους, αρνήθηκα όμως. Δεν μπορώ να παίξω έναν ρόλο μόνο και μόνο επειδή είναι γκλάμουρ. Εργάζομαι στην τέχνη της υποκριτικής και αυτό σημαίνει ότι ψάχνω τις ιστορίες που θέλω να αφηγηθώ, χτίζω τις συνθήκες, ακόμα κι αν το περιβάλλον είναι αρνητικό στο να μπορείς να υπάρχεις μέσα σε μια δουλειά με τους δικούς σου όρους. Εκπτώσεις, όμως, δεν κάνω. Ανεβάζουμε φέτος ξανά το «Αρμαντέιλ», αυτή τη φορά στο «Ρεξ», μετά από πρόταση του Ρήγου, έχοντας χτυπήσει πολλές πόρτες προηγουμένως, που δεν το δέχτηκαν, λέγοντάς μου «δεν θα πουλήσει» ή «δεν έχεις εμπορικούς ηθοποιούς».

♦ Τι μπορεί να σας στενοχωρεί στον χώρο που κινείστε;

Πολλά. Οι «αυλές», η κακή συμπεριφορά, τα αφεντιλίκια, ο εγωισμός και -κυρίως- η αγένεια. Δεν το καταλαβαίνω αυτό, ειλικρινά. Στο ελληνικό θέατρο, προκειμένου να μην τσακωθείς ή για να κερδίσεις τα αυτονόητα, καλείσαι πρώτα απ’ όλα να παίξεις τον ρόλο του μαλάκα και μετά όλους τους άλλους. Εγώ όμως πιστεύω στον πολιτισμένο διάλογο, στις νορμάλ εντάσεις και στην ευγένεια. Και μ’ αυτά πορεύομαι. Οταν δεν υπάρχουν, φεύγω στο λεπτό.

♦ Δεν είναι όμως απ’ τη φύση του το συγκεκριμένο επάγγελμα σκληρό και ανταγωνιστικό;

Ετσι έχει επικρατήσει στη συνείδηση του κόσμου. Αυτό όμως δεν είναι η ουσία του, αλλά ένας στυγνός εκφυλισμός. Εμένα με θλίβει ο ανταγωνισμός γιατί είμαι συναγωνιστής. Επίσης, δεν πιστεύω στον καλύτερο, αλλά στον διαφορετικό. Στην ψυχή, στο πνεύμα, στο σώμα… που διαφέρουν όπως τα δαχτυλικά αποτυπώματα.

♦ Σας απασχολεί περισσότερο η αγάπη γι’ αυτό που κάνετε ή η ανταμοιβή που παίρνετε κάνοντας το;

Για ποια ανταμοιβή μιλάμε; Σίγουρα όχι για την οικονομική. Νομίζω ότι αυτό που κάνω ξεκινάει βασικά από την αγάπη μου· κι αν έρθει η ανταμοιβή, καλοδεχούμενη. Γιατί πολλές φορές δεν έρχεται και απογοητεύεσαι. Ας μείνουμε, λοιπόν, στην αγάπη που κινητοποιεί.

♦ Μαθητεύσατε στο πλάι του Ανδρέα Βουτσινά στο ΚΘΒΕ και δουλέψατε πλάι σε σπουδαίους σκηνοθέτες, όπως ο Βογιατζής, ο Μαρμαρινός, ο Λιβαθηνός, ο Μαυρίκιος. Πόσο διαφορετικός είστε μέσα από την επαφή σας μαζί τους;

Απ’ όλους εμπνεύστηκα και πήρα κάτι ουσιαστικό. Με τον Βουτσινά, όμως, μου έγινε συνείδηση πόσο σημαντικό είναι να παρατηρείς, πρώτα τον εαυτό σου και έπειτα τους άλλους. Καλούμαστε να μετατρέψουμε ένα νεκρό κείμενο σε ζωντανό οργανισμό. Πρέπει να έχουμε καλή σχέση με τον άνθρωπο. Κι αυτό μού το έμαθε ο Βουτσινάς, όπως και το πώς να κάνω πρόβα πριν πάω στην πρόβα.

♦ Στο «Αρμαντέιλ» που σκηνοθετείτε κυριαρχεί το δίπολο: μοίρα και ανθρώπινη βούληση. Ασπάζεστε ένα από τα δύο περισσότερο στη ζωή σας;

Θέλω να πιστεύω στον άνθρωπο. Στο ότι δεν υπάρχει μια μοίρα πάνω απ’ τον καθένα που του χαράζει το μονοπάτι της ζωής του. Η δεισιδαιμονία είναι φρικτό πράγμα. Τώρα θα μου πεις, αν σου πέσει ένα τούβλο στο κεφάλι και μείνεις στον τόπο, δεν το λες «μοιραίο»; Οχι. Προτιμώ να το αποκαλέσω «κακιά στιγμή».

Info:

«Aρμαντέιλ» του Ουίλκι Κόλινς.

Στο θέατρο «ΡΕΞ» (Πανεπιστημίου 48, 211-8000080).

Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Ασπιώτης.

Παίζουν: Κωνσταντίνος Ασπιώτης, Μαρία Κίτσου, Χάρης Αττώνης, Λάζαρος Βαρτάνης, Ελένη Κάκκαλου, Ζωή Καραβασίλη, Μάριος Μακρόπουλος, Σύνθια Μπατσή, Φάνης Παυλόπουλος.

Παραστάσεις: 2, 9, 16, 23 Φεβρουαρίου και 2, 9 Μαρτίου.