Εμπρόθετη εαυτοσκοπία δεν είναι η ανάκληση της σωματικής σου εικόνας απ᾽ τον καθρἐφτη, αλλά από τις λέξεις του ποιήματός σου. Και τον καθρἐφτη οφείλεις να τον σπάσεις για να δεις τον εαυτὀ σου καλύτερα.
Αλλος τρόπος από τον θρυμματισμένο καθρέφτη της σκηνής δεν υπάρχει παρ᾽ ὀτι γνωρίζεις ότι οι λέξεις σου -τα σκάγια παιδικών φωνών απέξω- παραδόξως δεν σου επιτρέπουν να μιλήσεις με τον εαυτό, γιατί ως «σημεία» προορίζονται για κάποιον άλλο: τη Louise.
Oι λέξεις σου την προσκαλούν για να σε δείξει στον εαυτό σου, να σε επιδείξει, να σου ξαναπεί πως η έλλειψη της εσωτερικής σου συνοχής μπορεί να γίνει πληρὀτητα τη στιγμή που τη βλέπεις να σε απαγγέλλει κάνοντας ό,τι προτρέπει ο Σωκράτης στον Φαίδωνα: μουσική.
Η Louise σε προσέλαβε μέσα από το ποίημα και σε πρόβαλε μέσα από το σώμα της επί σκηνής. Σε πολλαπλασίασε. Σε φόβισε όμως πολύ, τόσο που δεν θα ήθελες να ξαναδείς το αδιανόητο: την περιφορά του επιταφίου σου.
Κι όμως την ξαναείδες, συνηθισμένος -ώς πότε;- στον ποιητικό μιθριδατισμό που σε συντηρεί και δεν σε σκοτώνει. Γιατί μόλις η διαδικασία της ποίησης ανέβει στη σκηνή, η τάξη που δημιουργεί ο ηθοποιός είναι η ζωογόνος αταξία που χρειάζεσαι. Η τάση άλλωστε, και τις δύο φορές, και από τη σκηνή και από την πλατεία είναι φυγόκεντρη.
Στον γύρο του θανάτου ο μοτοσικλετιστής δεν πέφτει ποτέ όταν κινείται. Ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος και κινείται και πέφτει αλλά είναι αλεξιπτωτιστής.
* Η Louise Violet (Λουλικά Κωστούλα) σκηνοθετεί τον «Αύγουστο» του Γ. Βέλτσου στο Ιδρυμα Κακογιάννη.
-320x213.jpg)
