«Ο,τι λεφτά βγάζω από την τηλεόραση τα βάζω στο θέατρο»

Στη βιομηχανική περιοχή του Βοτανικού, μια νύχτα ξεφαντώματος, συναντιούνται ερωτικά δύο αταίριαστοι άνθρωποι.

Η αριστοκράτισσα Τζούλια κατεβαίνει στην κουζίνα του σπιτιού της και μπλέκεται με τους υπηρέτες.

Το ερωτικό παιχνίδι με τον Ζαν θα βγάλει και τους δύο εκτός ορίων. Εκείνη στο τέλος θα ισοπεδωθεί.

Τα ανθρώπινα ένστικτα, το πάθος και η εξουσία, ο άντρας και η γυναίκα, η κυρία και ο υπηρέτης, ο νικητής και ο ηττημένος, ο θύτης και το θύμα, η πίστη και η πίστη ως αποκούμπι, διατρέχουν το έργο του Αύγουστου Στρίντμπεργκ «Δεσποινίς Τζούλια» που παρουσιάζεται στο Cartel σε σκηνοθεσία Βασίλη Μπισμπίκη.

Η παράσταση είναι αφιερωμένη στη μνήμη του Μηνά Χατζησάββα.

«Το έργο μου άρεσε από τη σχολή ακόμα, αλλά ακριβώς επειδή είναι σπουδαίο, ίσως το καλύτερο του Στρίντμπεργκ, παιζόταν συνεχώς», μας λέει ο Βασίλης Μπισμπίκης, ο οποίος σκηνοθετεί και ερμηνεύει τον Ζαν.

«Εργο ανοιχτό σ’ ένα μεγάλο πεδίο θεμάτων, η διαχείριση των οποίων είναι μεγάλη πρόκληση για τον σκηνοθέτη και τους ηθοποιούς. Ο συγγραφέας αναλύει σε βάθος τους χαρακτήρες και την ψυχολογία τους, τα φύλα, τις τάξεις, ακόμα και την κληρονομικότητα. Ο υπηρέτης Ζαν δολοφονεί εν ψυχρώ την ψυχή της Τζούλια, εξευτελίζει την αξιοπρέπεια, την αυτοεκτίμησή της, χωρίς να νοιάζεται για τις συνέπειες. Ο Ζαν όμως συνειδητοποιεί το κοινωνικό χάος που τους χωρίζει και τότε νιώθει ανίκανος να υπερβεί το ισχυρό σύμπλεγμα κατωτερότητας. Δειλιάζει και επιστρέφει στην Κριστίν, το κορίτσι που σέβεται, που ανήκει στη δική του τάξη. Οταν τελειώνει όλο αυτό είναι σαν να μην έχει συμβεί τίποτα».

● Στη ζωή εκείνης όμως έχουν αλλάξει τα πάντα.

Είναι μια γυναίκα που θέλει πολύ ν’ αγαπηθεί. Μοιάζει, ασυνείδητα, να επιδιώκει την ταπείνωση, σαν να επιθυμεί να αποβάλει από πάνω της κάθε τι αριστοκρατικό που της έχουν φυτέψει στο μυαλό οι γονείς, το περιβάλλον.

Γι’ αυτό εκείνο το βράδυ της γιορτής μένει σπίτι, μπαίνει στην κουζίνα, αναζητάει τη συντροφιά των υπηρετών.

Επιλέγει το παιχνίδι με τον Ζαν σαν να ξέρει ότι εκείνος θα τη διαλύσει.

Ομως, πίσω από τη σκληρή πανοπλία του κακομαθημένου κοριτσιού η Τζούλια είναι ένα χνούδι.

Αρκεί να της αφηγηθεί εκείνος μια παιδική ιστορία και η αγέρωχη στάση της αλλάζει, συγκινείται, ερωτεύεται, αποκαλύπτει τα αισθήματά της νομίζοντας ότι θα την αγαπήσει.

Κι όταν ο Ζαν τής δίνει το τελειωτικό χτύπημα, απελπισμένη, δεν προλαβαίνει, δεν ξέρει πώς να επιστρέψει στη θέση της, να φορέσει ξανά την πανοπλία της.

● Μεταφέρατε την ιστορία στο σήμερα και στην πόλη μας. Η «Δεσποινίς Τζούλια» συνδέεται άμεσα με τον χώρο του Cartel…

Η παράσταση είναι σύγχρονη, οι ήρωες συμπεριφέρονται όπως κι εμείς σήμερα.

Ο ακραίος ρεαλισμός μπλέκεται βρόμικα αλλά και μαγικά με τα τοπία του ονείρου και της ψυχής.

Στην περιοχή του Βοτανικού μέσα σ’ ένα γκαράζ, τον χώρο που περνάει τις περισσότερες ώρες του ο οδηγός, ο οπλισμένος σωματοφύλακας του πλούσιου εργοδότη.

Ο συγγραφέας επιλέγει τη μέρα που όλοι μαζί γιορτάζουν το μεσοκαλόκαιρο.

Στην παράσταση, ως μέρα γιορτής, δηλώνονται οι Απόκριες κι έτσι η εποχή του Στρίντμπεργκ και το σήμερα συνδιαλέγονται.

Υπάρχουν βιντεοπροβολές, τα ρούχα είναι πειραγμένα, το ίδιο και η μουσική.

Ακούμε τη μελωδία από τη Σονάτα του Σεληνόφωτος του Μπετόβεν στην κανονική της μορφή αλλά και ως τέκνο, χέβι μέταλ, ρεμίξ.

Ο Ζαν μπαίνει στη σκηνή μ’ ένα αυτοκίνητο αντίκα, εκεί θα συναντηθεί ερωτικά με την Τζούλια.

Εχει προηγηθεί ένα τρελό ρέιβ πάρτι όπου για τρία λεπτά κυριαρχούν η δυνατή μουσική, το σεξ, τα ναρκωτικά.

● Πήρατε πριν από τέσσερα χρόνια μια παλιά αποθήκη σε μια απομονωμένη βιομηχανική περιοχή και στήσατε το Cartel, ένα θέατρο με ανακυκλώσιμα υλικά. Πετύχατε τους στόχους σας;

Δεν έχουμε πετύχει τους στόχους, συντηρείται κι αυτό δεν είναι λίγο. Ο,τι λεφτά βγάζω από την τηλεόραση εκεί τα βάζω και δεν πειράζει καθόλου.

Μου αρέσει να δουλεύω με την ομάδα στο Cartel, παρ’ όλο που είναι εξαιρετικά δύσκολο να βρεις τον κώδικα, να διαχειριστείς διαφωνίες, εγωισμούς.

Η συνεργασία απαιτεί σύμπνοια, αφοσίωση σε κοινό στόχο, κι αυτά είναι πολύ δύσκολο να τα πετύχεις. Το παλεύουμε πάντως.

Ημουν σε ομάδα από επτά χρονώ, στη γειτονιά μου, παίζοντας από τσίρκο μέχρι Καραγκιόζη και μάλιστα με εισιτήριο.

Παίζαμε στη γειτονιά, στο σχολείο, στις καταλήψεις. Ολα τα φτιάχναμε μόνοι μας.

Εκτός από την οικογένεια, αυτό είναι το μόνο πάθος μου.

● Πρωταγωνιστήσατε φέτος σε μια τηλεοπτική σειρά που αγαπήθηκε, «Η λέξη που δεν λες».

Πέρασα επτά φανταστικούς μήνες στην Κρήτη. Ο Θοδωρής Παπαδουλάκης είναι ξεχωριστός τύπος, με φαντασία και έναν προσωπικό ρυθμό ζωής.

Ηρεμος, χωρίς βιασύνες και εκνευρισμούς, προσηλώνεται στον στόχο του. Ξέρει πολύ καλά τι αναζητά στο πλάνο και στις ερμηνείες.

Θα επαναλάβει το γύρισμα μέχρι να πετύχει την εικόνα που θέλει. Τον εμπιστεύτηκα, αφέθηκα να με πάει όπου ήθελε.

Είναι το μόνο σίριαλ που έχω παρακολουθήσει. Από έρευνες προκύπτει ότι ο κόσμος που έβλεπε τη σειρά δεν παρακολουθεί τηλεόραση.

Την άνοιγε για να δει τη συγκεκριμένη και μετά την έκλεινε.

 Info:

Τεχνοχώρος Cartel (Αγ. Αννης και Μικέλη 4, Βοτανικός, τηλ.: 693 9898258) «Δεσποινίς Τζούλια» του Αύγουστου Στρίντμπεργκ.

Μετάφραση: Χρήστος Νικολόπουλος. Διασκευή-σκηνοθεσία: Βασίλης Μπισμπίκης.

Σκηνικός χώρος-επιμέλεια κοστουμιών-μουσική επιμέλεια: Ομάδα Cartel. Στίχοι: Δήμητρα Παπαδήμα.

Παίζουν: Ελεονώρα Αντωνιάδου (Δεσποινίς Τζούλια), Βασίλης Μπισμπίκης (Ζαν), Δήμητρα Παπαδήμα (Κριστίν). Συμμετέχουν: Νίκος Βαλάσης, Μανώλης Δέφτος, Ελένη Κερολλάρι, Δημήτρης Ξοξάκος, Εφη Σολωμού, Γκρέτα Σπάρου, Θαλειάννα Τσιρίγου. Μέχρι 9 Απριλίου.