Η γυναίκα βασιλιάς (The Woman King, ΗΠΑ, 2022, 135’)
★★☆☆☆
● σκηνοθεσία: Τζίνα Πρινς-Μπάιθγουντ
● ηθοποιοί: Βαϊόλα Ντέιβις, Τούσο Μέντου, Λασάνα Λιντς, Τζον Μπογιέγκα
Ιστορική περιπέτεια δράσης που θα ήταν τόσο πιο απολαυστική αν δεν φορούσε το προσωπείο του φεμινιστικού και αφροαμερικανικού ακτιβισμού, με το οποίο τα κάνει σαλάτα.
Το 1823, στη διχασμένη Δαχομέη, η Νανίσκα είναι η αρχηγός των Αχόζι, του επίλεκτου τάγματος γυναικών πολεμιστριών, υπαρκτών «Αμαζόνων» που υπερασπίστηκαν, άγρια κι αποτελεσματικά, τον αγώνα της Δαχομέης ενάντια στις γύρω χώρες και, κυρίως, τους Γάλλους κατακτητές και τους σκλαβέμπορους. Η Νανίσκα διδάσκει τις γυναίκες και την προτεζέ της ανδρεία, τόλμη, έλλειψη συναισθηματισμού, στρατηγική βία, αδιαφορία για τον σωματικό πόνο ή την επιθυμία. Εκείνο, όμως, που μένει να μάθει κι η ίδια είναι πώς να απελευθερωθεί.
Με πρωταγωνίστρια την πάντα, έτσι κι αλλιώς, «εμπόλεμη» στις ερμηνείες της Βαϊόλα Ντέιβις, η ταινία έχει να παινευτεί εξαιρετική, σχεδόν exploitative φωτογραφία, με έμφαση στο μαύρο χρώμα: της νύχτας, της μάχης, του δέρματος. Επίσης μια σειρά από σκηνές μάχης που θα ζήλευε κι ο Μάικλ Μπέι στα καλά του. Από την άλλη, η «Νανίσκα» θυμίζει περισσότερο την Κόκκινη Σόνια της Μπριγκίτε Νίλσεν παρά ένα πρότυπο ανδρείας, η πλοκή κυλά χωρίς την παραμικρή ανατροπή, η «δύναμη» των γυναικών που προτείνει είναι εκείνη του κορμιού-όπλου, μια μορφή, δηλαδή, γυναικείας επιβολής που, απλώς, μιμείται ό,τι χειρότερο έχει να επιδείξει η ανδρική παράδοση, οι ηθοποιοί μιλούν, για ανεξήγητο λόγο, με τζαμαϊκανή προφορά και το γεγονός ότι οι βασικοί συντελεστές της ταινίας (η Πρινς-Μπάιθγουντ, με την πείρα του «Love & Basketball» και του «The Secret Life of Bees», η σεναριογράφος Ντέινα Στίβενς του φρικτού περσινού «Fatherhood», η ηθοποιός Μαρία Μπέλο που έγραψε την αρχική ιστορία κι εμπνεύστηκε από την πραγματική ιστορία των Αχόζι) είναι γυναίκες δεν κάνει τη δουλειά τους λιγότερο μέτρια ή λιγότερο παραπλανητική.
Χαμογέλα (Smile, ΗΠΑ, 2022, 115’)
★★☆☆☆
● σκηνοθεσία: Πάρκερ Φιν
● ηθοποιοί: Σόσι Μπέικον, Κάιλ Γκάλνερ, Τζέσι Ασερ
Η Ρόουζ είναι έμπειρη ψυχοθεραπεύτρια στα επείγοντα περιστατικά της ψυχιατρικής πτέρυγας ενός νοσοκομείου. Ενα περιστατικό της είναι μια γυναίκα τρομοκρατημένη από μια μεταφυσική οντότητα που την καταδιώκει και που της εμφανίζεται με τη μορφή ενός φρικιαστικού χαμόγελου σε ανθρώπους που γνωρίζει κι αγαπά. Η Ρόουζ βλέπει τη δική της ζωή να αλλάζει μετά την επαφή της με την ασθενή, όμως κανείς από τους κοντινούς της ανθρώπους, στους οποίους στρέφεται κι η ίδια τρομοκρατημένη, δεν αφήνει κατά μέρος τον κυνισμό του για να την πάρει στα σοβαρά.
Ο Πάρκερ Φιν, εξελίσσοντας ένα δικό του μικρού μήκους του 2022, το «Laura Hasn’t Slept», στο σκηνοθετικό ντεμπούτο του, παραγεμίζει την ταινία του με «ξαφνιάσματα» που, έστω αντανακλαστικά, σε κάνουν να πηδήξεις από τη θέση σου, είναι όμως γεμάτο προβλέψιμες αναφορές στο είδος του μεταφυσικού τρόμου και τις σπουδαιότερες ταινίες του, που, αν ήταν σκόπιμες, θα μας έκαναν σίγουρα να χαμογελάσουμε, αντίθετα μας αφήνουν με την καρδιά να χτυπά λίγο πιο γρήγορα, αλλά και μια προδομένη αίσθηση ενός βιαστικού «best of».
Η φλεγόμενη θάλασσα (The Burning Sea, Νορβηγία, 2021, 104’)
★★☆☆☆
● σκηνοθεσία: Τζον Αντρέας Αντερσεν
● ηθοποιοί: Κριστίνε Κούγιατ Θορπ, Χένρικ Μπιέλαντ, Ρολφ Κρίστιαν Λάρσεν
Στη Βόρεια Θάλασσα, μια πλατφόρμα εξόρυξης πετρελαίου εκκενώνεται όταν μια αρχαία κατολίσθηση στον επί δεκαετίες «οργωμένο» βυθό ξυπνά απειλητικά. Οσο επιστήμονες και διασώστες προσπαθούν να καταλάβουν τι συνέβη και τι έπεται, μια ειδικός της ρομποτικής αγωνιά να βρει τον σύντροφό της.
Στην παράδοση (και με την ίδια εταιρεία παραγωγής, τη Fantefilm) των νορβηγικών θεαματικών περιπετειών που ξεκίνησαν με το «Κύμα» και συνέχισαν με τον «Σεισμό», σκηνοθετημένο μάλιστα επίσης από τον Αντερσεν, έρχεται η νέα ταινία καταστροφής, με συνέπεια αλλά και χωρίς τίποτε καινούργιο να προσθέσει στο είδος, μια προσομοίωση αντίστοιχων αμερικανικών blockbusters, με ελαφρώς πιο οικολογική και κοινωνική ματιά, έτσι, επειδή είναι ευρωπαϊκές.
