• Αθήνα
    Ελαφρές νεφώσεις
    14°C 12.6°C / 15.8°C
    2 BF
    63%
  • Θεσσαλονίκη
    Αίθριος καιρός
    12°C 9.1°C / 13.2°C
    0 BF
    60%
  • Πάτρα
    Σποραδικές νεφώσεις
    16°C 14.3°C / 18.4°C
    5 BF
    69%
  • Ιωάννινα
    Ελαφρές νεφώσεις
    11°C 8.1°C / 10.9°C
    0 BF
    66%
  • Αλεξανδρούπολη
    Ελαφρές νεφώσεις
    12°C 11.9°C / 11.9°C
    3 BF
    62%
  • Βέροια
    Αίθριος καιρός
    10°C 8.0°C / 12.6°C
    2 BF
    71%
  • Κοζάνη
    Αίθριος καιρός
    6°C 4.1°C / 6.8°C
    2 BF
    75%
  • Αγρίνιο
    Σποραδικές νεφώσεις
    14°C 12.4°C / 16.6°C
    2 BF
    71%
  • Ηράκλειο
    Αραιές νεφώσεις
    15°C 14.4°C / 16.4°C
    1 BF
    96%
  • Μυτιλήνη
    Αίθριος καιρός
    17°C 13.9°C / 16.9°C
    2 BF
    63%
  • Ερμούπολη
    Ελαφρές νεφώσεις
    16°C 15.7°C / 16.4°C
    5 BF
    67%
  • Σκόπελος
    Αυξημένες νεφώσεις
    12°C 11.8°C / 14.6°C
    4 BF
    64%
  • Κεφαλονιά
    Σποραδικές νεφώσεις
    17°C 16.9°C / 18.9°C
    0 BF
    63%
  • Λάρισα
    Ασθενείς βροχοπτώσεις
    9°C 8.9°C / 12.5°C
    0 BF
    71%
  • Λαμία
    Αυξημένες νεφώσεις
    12°C 10.6°C / 13.9°C
    2 BF
    100%
  • Ρόδος
    Ελαφρές νεφώσεις
    19°C 16.8°C / 18.8°C
    2 BF
    60%
  • Χαλκίδα
    Ελαφρές νεφώσεις
    13°C 11.8°C / 16.0°C
    2 BF
    65%
  • Καβάλα
    Ελαφρές νεφώσεις
    12°C 8.8°C / 15.9°C
    1 BF
    67%
  • Κατερίνη
    Αίθριος καιρός
    12°C 9.2°C / 13.3°C
    2 BF
    66%
  • Καστοριά
    Αίθριος καιρός
    6°C 5.8°C / 5.8°C
    1 BF
    77%

«Υπάρχει ένας εμφύλιος από εμάς προς εμάς. Εννοώ, πως από τη στιγμή που πας να κυριαρχήσεις σε κάτι το οποίο είναι κομμάτι σου και είσαι δικό του και το καταστρέφεις, ουσιαστικά καταστρέφεις εσένα. Δηλαδή τα βάζεις με αυτό που είσαι - αφού η φύση είμαστε εμείς. Αλλά εσύ το βλέπεις ως κυριαρχία. Αυτό είναι αφύσικο. Είναι ένας εμφύλιος>>, λέει ο σκηνοθετης Τζωρτζης Γρηγοράκης

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

«Εμείς όμως πολιτισμό θεωρούμε το μπετόν αρμέ με έναν πίνακα επάνω»

  • A-
  • A+
Ο σκηνοθέτης, που σημειώνοντας τεράστια επιτυχία με το πολυβραβευμένο του «Digger» μίλησε εγκαίρως για τη διαρκή σύγκρουση -και στη φύση αλλά και εντός μας- του παλιού με ό,τι προβάλλεται ως «νέο», σχολιάζει όσα συνέβησαν αυτό το σκληρό καλοκαίρι των πυρκαγιών.

Είναι βέβαιο πως είναι η πρώτη φορά που μου συνέβη κάτι τέτοιο: με τον Τζώρτζη Γρηγοράκη συζητούσαμε για μια ολόκληρη εβδομάδα το πώς και πότε θα βρεθούμε, καθώς εκείνος ήταν εκτός Αθηνών και θέλαμε να μιλήσουμε από κοντά. Η συνέντευξη έγινε τελικά πριν από μία εβδομάδα και δημοσιεύεται σήμερα. Αλλά όλο αυτόν τον καιρό, δίχως καμία απολύτως διακοπή, οι πυρκαγιές συνεχίζονταν! Δηλαδή βρεθήκαμε με τον σκηνοθέτη του «Digger» για να μιλήσουμε κυρίως για τη σύνδεση της ταινίας του με όσα συμβαίνουν τώρα, ως προς με το περιβάλλον και τη σχέση του ανθρώπου με αυτό, ενώ οι πυρκαγιές δεν είχαν τεθεί υπό έλεγχο!

Το «Digger» είναι η πρώτη μεγάλη μήκους ταινία του Τζώρτζη Γρηγοράκη. Πρώτη, δυνατή, μεστή και πολυβραβευμένη (Αργυρός Αλέξανδρος, βραβεία κοινού και νεότητας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης,14 υποψηφιότητες στα βραβεία της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου και 10 βραβεία Ιρις της ίδιας Ακαδημίας).

Η ταινία συνεχίζει τις προβολές της σε σινεμά της Αθήνας, ενώ παράλληλα ταξιδεύει και για ειδικές προβολές ανά την Ελλάδα. «Πήγαμε στη Λήμνο, στο Ζαγόρι, θα πάμε στην Αστυπάλαια» μας λέει ο σκηνοθέτης. «Και έμαθα πως προβλήθηκε και στην Εύβοια προς ενίσχυση των πληγέντων περιοχών και πολύ χάρηκα. Σε όσα μέρη έχω πάει έως τώρα με την ταινία, οι αντιδράσεις των θεατών είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσες. Καταλαβαίνεις αυτό που φαίνεται και στην ταινία: ότι κάποιο ποσοστό του κόσμου είναι ενημερωμένο για το τι σημαίνει "ανάπτυξη" σε σχέση με το περιβάλλον, μα υπάρχουν πάρα πολλοί που έχουν μπερδευτεί ή παραπλανηθεί».

Για όσους δεν έχουν δει ακόμη την ταινία, η βασική της ιδέα στηρίζεται πάνω σε δύο άξονες: φανερώνει δύο διαφορετικές γενιές και δύο διαφορετικές (αντιθετικές κυρίως) νοοτροπίες. Ο πατέρας (Βαγγέλης Μουρίκης) ζει όλη του τη ζωή μέσα στο δάσος. Οταν η γυναίκα του πήρε το γιο τους για την πόλη, ο ίδιος επέλεξε να μη φύγει από εκεί. Οχι για οικονομικούς λόγους - μα για ηθικούς. Που ίσως δεν είναι ούτε συνειδητοί, καθώς άλλη ζωή πέραν του δάσους δεν έχει ούτε θέλει να γνωρίσει ο ήρωας.

Ο γιος (Αργύρης Πανταζάρας) επιστρέφει κάποια στιγμή για να διεκδικήσει το μερίδιό του στην περιουσία. Ταυτόχρονα, μία εταιρεία βομβαρδίζει τη γη για να πάρει από αυτή ό,τι μπορεί, ορυχεία ξεπηδούν ως χοάνες απληστίας, με όλα όσα αυτό σημαίνει για το περιβάλλον στην περιοχή. Από τη μια ένα προσωπικό δράμα, μια πορεία ζωής (παρελθόντος και μέλλοντος) και από την άλλη, ένα καίριο περιβαλλοντικό μήνυμα.

Είναι ωστόσο πράγματι αυτά τα δύο, το ένα από τη μια και το άλλο από την άλλη; Ή μήπως συνδέονται και μάλιστα άρρηκτα; Υπάρχει μία ατάκα στην ταινία: «Αμα χαλάσεις την ισορροπία στη φύση, ξεσπάει ο καιρός και γίνεται εμφύλιος». Ζητήσαμε από τον σκηνοθέτη να μας τη σχολιάσει: «Στην ταινία, η ατάκα αυτή ανταποκρίνεται στο βίωμα του πρωταγωνιστή. Αυτός ο άνθρωπος, αυτό αντιμετωπίζει από την αρχή της ταινίας. Φαίνεται ήδη από το πρώτο πλάνο: βλέπουμε μια κατολίσθηση. Από ένα λόφο αρχίζει κι έρχεται πολλή λάσπη, επειδή έχουν αποψιλώσει το βουνό - όπως δηλαδή θα γίνει στ' αλήθεια και τώρα στις πληγείσες περιοχές, αν δεν αναστραφεί η κατάσταση. Και συνεχίζουμε (στην ταινία) με την καταστροφή- πώληση-εκμετάλλευση του φυσικού περιβάλλοντος...

Αυτό όμως είναι το βίωμα αυτού του ανθρώπου. Που έχει ταχθεί στη ζωή του να προστατεύει ένα δάσος. Είναι οργανική και συνειδητή η σχέση του με τη φύση. Μένει, ζει, τα βάζει με το δάσος, ανήκει στο δάσος. Εχει θυσιάσει ακόμη και τη σχέση του με το γιο του (αυτός είναι ο δεύτερος άξονας της ταινίας) για να συνεχίσει να μένει εκεί. "Εγώ εδώ ήθελα να μεγαλώσεις" λέει στο γιο του κάποια στιγμή. Υπάρχει το σκεπτικό δηλαδή ότι προστατεύει το δάσος ως κάτι που κάνει και για το παιδί του. Αυτό που λέμε "το κάνω για τα παιδιά μου. Θέλω να τους δώσω κάτι που θα μείνει"», μας εξηγεί.

Τον ρωτάμε αν θεωρεί και ο ίδιος προσωπικά πως υπάρχει οργανική σχέση με τη φύση σε σχέση με το μέλλον μας: «Από τη στιγμή που ζούμε σε μια πόλη γεμάτη φασαρία και μόλυνση, ο τρόπος σκέψης μας είναι (και αυτός) μολυσμένος. Ο αέρας που αναπνέουμε είναι μολυσμένος, άρα και η σκέψη μας είναι μολυσμένη. Δεν γίνεται αλλιώς. Για ποια οργανική σχέση να μιλήσουμε μετά; Εδώ μάς ρίχνουν νερό και εμείς λέμε μη βραχούν τα παπούτσια μας!» (πράγματι, καθώς βρεθήκαμε νωρίς το πρωί σε ένα καφέ στο κέντρο, καθαρίζανε ρίχνοντας νερό, το οποίο έφτανε και ως εμάς). «Μηχανική είναι η σχέση μας με τα πράγματα. Η φύση έχει να κάνει με ένα ρυθμό - στην πόλη ζούμε σαν κυνηγημένοι. Καμία σχέση. Εμείς το πολύ πολύ να πάμε στη φύση για διακοπές, για να ηρεμήσουμε κάπως και έως εκεί. Αυτό μάς ισορροπεί μεν, αλλά στιγμιαία, καθώς πάλι θα επιστρέψουμε στη πόλη και θα ανισορροπήσουμε. Αφήνοντας, τις περισσότερες φορές πίσω μας και τα σκουπίδια μας - κυριολεκτικά και μεταφορικά».

Επαναφέρουμε την ατάκα της ταινίας στην ερώτηση: Γιατί εμφύλιος; Γιατί χρησιμοποίησε αυτή τη συγκεκριμένη λέξη; «Εχει να κάνει με εμάς» απαντά. «Υπάρχει ένας εμφύλιος από εμάς προς εμάς. Εννοώ, πως από τη στιγμή που πας να κυριαρχήσεις σε κάτι το οποίο είναι κομμάτι σου και είσαι δικό του και το καταστρέφεις, ουσιαστικά καταστρέφεις εσένα. Δηλαδή τα βάζεις με αυτό που είσαι - αφού η φύση είμαστε εμείς. Αλλά εσύ το βλέπεις ως κυριαρχία. Αυτό είναι αφύσικο. Είναι ένας εμφύλιος... Αυτό είναι το κακό με τις πόλεις και το σύγχρονο τρόπο ζωής και σκέψης: πως θεωρούμε πως η φύση είναι το ένα και ο πολιτισμός κάτι άλλο, που συνδέεται με το άστυ και μόνο. Ολα τ' άλλα, τα θεωρούμε παλιακά, αναχρονιστικά, παρελθοντικά, άντε το πολύ πολύ να τα πούμε "παραδοσιακά". Ενώ η φύση είναι ο πολιτισμός! Εμείς όμως πολιτισμό θεωρούμε μπετόν αρμέ με έναν πίνακα επάνω.

Βέβαια, όλα δίπολα είναι. Απλώς η σχέση μας με το περιβάλλον δεν είναι (εδώ και αιώνες) συμβιωτική. Είναι ανταγωνιστική. Εχει να κάνει με την κυριαρχία και την εκμετάλλευση. Αυτό στην ταινία φαίνεται στον πατέρα και το γιο: δύο ρήματα ορίζουν τον πατέρα. Το ότι δεν πουλάει και το ότι φυτεύει. Το λέει κιόλας: "εγώ φυτεύω, αυτοί κόβουν". Αυτή είναι η ηθική του.

Αντίθετα, το παιδί του σκέφτεται πιο χρησιμοθηρικά. Θέλει να πουλήσει για να πάρει το μερίδιό του - αυτό πάλι είναι μια άλλη ηθική. Βγαίνουν, ας πούμε τώρα οι κυβερνώντες και λένε στους πληγέντες: θα σας αποζημιώσουμε! Μα, να αποζημιώσεις τι; Πώς "αποζημιώνεται" αυτή η σχέση με τη φύση ή η Φύση η ίδια; Αυτό ανήκει στη λογική του ότι όλα αγοράζονται και πουλιούνται, κατάλαβες; Πως, όλα είναι κόστος. Δηλαδή, μήπως τελικά μας συμφέρει να πληρώσουμε την αποζημίωση για το σπίτι σου στο δάσος από το να πληρώνουμε για χρόνια την πυροσβεστική να το προστατεύει; Κατάλαβες; Ολα είναι κόστος, στυγνά μαθηματικά, ένα πάρε-δώσε οικονομίστικο... Στην ταινία, έτσι είναι ο γιος. Ερχεται να ξεκαθαρίσει ένα χρέος. Ομως αυτή η λογική του "πόσα κοστίζει(ς); Τόσα; Πάρτα και τέλος" - αυτή η λογική δεν δημιουργεί σχέσεις. Είναι μία εμπορική συναλλαγή. Δεν είναι σχέση το "πόσα χρωστάω; Τόσα, πάρτα και γεια!" (μεταφορικά και κυριολεκτικά αυτό).

Από την άλλη, υπάρχει και ένας κοινωνικός εμφύλιος. Αυτό το βλέπουμε συνέχεια: κάποιοι να θέλουν τις ανεμογεννήτριες για παράδειγμα ή το εργοστάσιο στις Σκουριές και άλλοι όχι. Βέβαια, πλέον συντελείται και ένας ακόμη πιο επικίνδυνος διχασμός: αυτός της δήθεν "πράσινης ανάπτυξης" - αυτό είναι κάτι το πολύ πονηρό. Για παράδειγμα, ξέρεις πως τα τοξικά απόβλητα είναι καρκινογόνα. Το ξέρεις. Αλλά με τις ανεμογεννήτριες μπερδεύεσαι. Νομίζεις ότι είναι καλό πράγμα...». Τον διακόπτουμε, λέγοντάς του πως αυτό είπε ακριβώς ο πρωθυπουργός στις δηλώσεις του για τις φωτιές. Πως είναι "καλό πράγμα οι ανεμογεννήτριες"». «Θα σου έλεγα τι θα έλεγα στον πρωθυπουργό για το "καλό αυτό πράγμα"» απαντά. «Το θέμα είναι πού θα τις βάλει! Οι σωστές ανεμογεννήτριες αν μπούνε και στο σωστό τόπο, υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις που να συμφέρουν και το κράτος και τον πολίτη και όχι μόνο τον ιδιώτη, τότε ναι. Καλό είναι. Μα μόνο αυτό δε συμβαίνει. Και κάποιος κόσμος θεωρεί πως «Ναι! Γιατί όχι; Αιολικά πάρκα; Αιολικά πάρκα!».

Αλλά αιολικά πάρκα που τα φτιάχνει ο ιδιώτης και σε λάθος μέρος και έρχεται μετά και σου πουλάει το ρεύμα, αφού έχει καταστρέψει και τον τόπο σου... ε, αυτό είναι το πονηρό που σου λέω. Γιατί από τη μια θέλουμε και να έχουμε έναν τρόπο ζωής που έχουμε συνηθίζει - όχι οικείο, μα άνετο, εύκολο - και από την άλλη για να γίνει η ανεμογεννήτρια, θα πρέπει ν' ανοίξει δρόμος, άρα να καταστραφούν τα θυμάρια, που δεν θα ξαναβγούν γιατί η γύρω ξερή βλάστηση δεν θα τα αφήσει αν καταστραφούν να ξαναβγούν, άρα οι μέλισσες δεν θα βρίσκουν θυμάρια να πηγαίνουν κ.λπ, κ.λπ. Αυτό ισχύει στη Λήμνο, όπου παίχτηκε η ταινία πριν λίγο καιρό. Μα, παρόμοια προβλήματα έχουν και στο Ζαγόρι και στην Αστυπάλαια που πήγε και θα πάει η ταινία. Στη Λήμνο μάλιστα θα είναι μία ξένη εταιρία που, αφού θα τους αγοράσει τα κτήματα και θα καταστρέψει τον τόπο για να τα στήσει, μετά θα μας πουλάει το ρεύμα που βγάζει από εμάς. Ολη αυτή είναι η λογική της εκμετάλλευσης: ότι εγώ θα σου αγοράσω κάτι φθηνά (τη γη), θα σου καταστρέψω και κάτι (το περιβάλλον) και μετά θα σου πουλήσω και ό,τι βγάλω από τον τόπο σου (ενέργεια). Ολα αυτά είναι πράγματα που δεν μπορεί να τα ξέρει ο κόσμος σε όλο το εύρος. Και κάπως έτσι φτάνεις να λες πως "μια χαρά πράμα είναι αυτή η Πράσινη Ανάπτυξη!". Κατάλαβες;

Η χρήση και ο τρόπος αυτής της "πράσινης ανάπτυξης" είναι που είναι λάθος. Ουσιαστικά τους "πουλάει" κάτι ως λύση, δημιουργώντας όμως ουσιαστικά πολλά, νέα προβλήματα. Ακριβώς γιατί βασίζονται στη λογική του κόστους που λέγαμε: γιατί δε φτιάχνουν ανεμογεννήτριες σε μικρά, άγονα και ακατοίκητα νησάκια ή πλωτές; Γιατί εκεί δεν έχουν ρεύμα και πρέπει να το μεταφέρουν. Αυτό κοστίζει. Και δεν τους συμφέρει. Ενώ κοντά σε οικισμούς έχουν ρεύμα. Ολα είναι θέμα κόστους. Αυτή είναι η κουλτούρα μας: Πόσα σου χρωστάω; - αυτό… Η πράσινη ανάπτυξη δεν είναι μάρκετινγκ, ούτε εταιρική (κυβερνητική ευθύνη). Εχει να κάνει με μια συγκεκριμένη κουλτούρα, με τη βιωσιμότητα. Που όμως είναι αντίθετη με το μοντέλο που ζούμε».

Στην ταινία, στο τέλος, σηκώνεται μια ταμπέλα που λέει «δεν πωλείται!». Αυτό συμβολίζει και την ηθική του ήρωά του. Είναι και η δική του; «Κοίταξε, το "δεν πουλάω" είναι σχετικό. Άλλο να πουλάς και άλλο να είσαι πουλημένος - που μπορεί να ισχύει και αν δεν πουλάς. Δεν είναι το εμπόριο το ζήτημα. Δεν θα δαιμονοποιήσεις το εμπόριο. Το θέμα είναι να έχει ο καθένας κάτι που γι' αυτόν θα είναι ιερό. Που θα το κρατάει και θα το φροντίζει. Για τον ήρωα της ταινίας, αυτό είναι το δάσος. Και δεν είναι για πούλημα». «Βέβαια» μάς λέει γελώντας, «το θέμα είναι αυτό το «ιερό» να μην είναι το κέρδος. Γιατί τότε δεν κάνουμε δουλίτσα...».

Μπορεί όμως όλο αυτό κάπως να σταματήσει ή έστω να αναχαιτιστεί; «Μας έχουν κάνει και το μυαλό κομπόστα βλέπεις. Θέλω να πως, αυτός που είπε πως "πιο εύκολο είναι να φανταστούμε το τέλος του κόσμου από το τέλος του καπιταλισμού" είχε δίκιο. Η όποια φαντασία υπάρχει στην Τέχνη, τη δημιουργία κ.λπ, όλα τα μελλοντολογικά σενάρια είναι για την επερχόμενη καταστροφή! Το να σκεφτείς μια εναλλακτική είναι απαγορευτικό. Κάθε εναλλακτική είναι απαγορευτική. Μας απαγορεύουν σχεδόν να σκεφτούμε καν ότι υπάρχει. Είναι σαν παραμορφωτικός φακός.

Αρα πρέπει ν' αλλάξουμε φακό. Και πώς το κάνεις αυτό; Απλό δεν είναι. Πώς να σκεφτείς, να φανταστείς κάτι άλλο όταν ζεις μέσα στο τσιμέντο; Ωραία, θ' ανέβεις στην ταράτσα να δεις τον Παρθενώνα. Και κει, τσιμέντα θα δεις! Οπότε... ο άνθρωπος που έχει την κουλτούρα του δάσους, έχει την κουλτούρα του να δίνει και να παίρνει και να υπάρχει μια ισορροπία σε αυτό. Να μην είναι απλά προς εκμετάλλευση, προς κυριαρχία, για την εξουσία. Αυτό, πώς μπορείς να το μάθεις σε μια πόλη που όλα αγοράζονται και πουλιούνται; Οταν αυτή είναι η κυρίαρχη γραμμή; Και όταν στο μαθαίνουν και από νωρίς μάλιστα». Του θυμίζουμε για τους νέους και την πληρωμή-δώρο αν κάνουν το εμβόλιο.«Τι είναι αυτό; Κυβέρνηση είναι; Οχι. Επενδυτές είναι, όχι κυβέρνηση. Είναι εκλεγμένοι νεοεπενδυτές. Αυτό είναι.

Επιπλέον, το να συνειδητοποιήσεις πως κάτι είναι κακό δε σημαίνει πως θα κινηθείς και προς την αντίθετη κατεύθυνση. Καταρχάς θέλει χρόνο. Αν εμείς, αν η γενιά μας ξεκινήσει τώρα την αλλαγή, αποκλείεται να την περιμένουμε σε αυτή τη ζωή. Οπότε τα σενάρια είναι μάλλον δύο: ή θα καταστραφεί το σύμπαν, θα διαλυθούν τα πάντα ώστε να αναγκαστούμε να ξυπνήσουμε (αν ξυπνήσουμε και αν δεν είναι ήδη αργά) ή θα αποδεχτούμε ότι πρέπει η αρχή να γίνει τώρα και πως αυτό θα πάρει χρόνο.

Πάντως, το σημαντικότερο είναι πως δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι αν δεν είμαστε εμείς καλά, τίποτα δεν μπορεί να γίνει. Δες το και με την πανδημία: αυτό που μας ένοιαζε είναι να ξαναγίνουμε όπως πριν. Να ξαναβγούμε για καφέ. Και δεν συνειδητοποιήσαμε πως αν δεν είμαστε εμείς καλά, υπάρχει θέμα. Και για να είμαστε εμείς καλά, πρέπει και η φύση να είναι. Γιατί μέρος της είμαστε. Αυτή η απλή σύνδεση έχει ξελαγράρει και δεν ξέρω αν μπορούμε να την επαναφέρουμε. Με σκέψη, δράση ή/και φαντασία»

Ακολουθήστε μας στο Google news
ΣΙΝΕΜΑ
Αφιέρωμα στον Τάκη Σπυριδάκη
To 1o EFSYNEMA, το 1ο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της «Εφ.Συν.» με αφορμή τα 7α γενέθλιά της, ολοκληρώνεται σήμερα, έπειτα από έξι γεμάτες μέρες. Μέρες γεμάτες εξαιρετικές ταινίες, διαφορετικές θεματικές,...
Αφιέρωμα στον Τάκη Σπυριδάκη
ΣΙΝΕΜΑ
Η Ρεντγκρέιβ έρχεται, ο Καουρισμάκι πάει να τρυγήσει
To 23o Κινηματογραφικό Φεστιβάλ «Νύχτες Πρεμιέρας» είναι γεγονός. Και αυτό το λέμε καθώς λίγο έλειψε να μη γίνει. Μάθαμε πως για πρώτη φορά θα έρθουν στην Αθήνα ταινίες με ελάχιστες μέρες διαφορά από τα...
Η Ρεντγκρέιβ έρχεται, ο Καουρισμάκι πάει να τρυγήσει
ΣΙΝΕΜΑ
Στην ευτυχισμένη Αρκαδία
Δεκαπέντε χρόνια μετά τη θρυλική «Αγέλαστο Πέτρα», η νέα ταινία του ντοκιμαντερίστα κάνει πρεμιέρα σήμερα στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Αυτή τη φορά για μια περιοχή της Ελλάδας που οι Δυτικοί θεωρούσαν παράδεισο...
Στην ευτυχισμένη Αρκαδία
ΣΙΝΕΜΑ
Ο ποιητής παππούς του ντοκιμαντέρ
Τα αδέρφια Ντέιβιντ και Αλμπερτ Μέιζελς καθόρισαν ως σκηνοθέτες από πολύ νωρίς το πεδίο του πειραματικού και πολιτικού ντοκιμαντέρ. Ο πρώτος έφυγε από τη ζωή πριν από 28 χρόνια. Ο Αλμπερτ την προηγούμενη...
Ο ποιητής παππούς του ντοκιμαντέρ
ΣΙΝΕΜΑ
Στην Τουρκία πάω με σωματοφύλακες
«Κάνω ταινίες με ειλικρίνεια. Για τις οποίες δεν ντρέπομαι. Ακόμη κι αν κάνω λάθη. Και είμαι έτοιμος να πεθάνω για την τέχνη μου, όσο ναρκισσιστικό και ρομαντικό κι αν ακούγεται», δήλωσε ο σπουδαίος τουρκικής...
Στην Τουρκία πάω με σωματοφύλακες
ΣΙΝΕΜΑ
Ορμητικό «νέο κύμα» από την Αφρική
Λίγες ημέρες πριν από τα Οσκαρ, με το φιλμ «Τιμπουκτού» του Αμπντεραμάν Σισακό, για την καθημερινή ζωή στα βόρεια του Μάλι, όπου τον έλεγχο έχουν οι φονταμενταλιστές της Τζιχάντ, να είναι υποψήφιο στην...
Ορμητικό «νέο κύμα» από την Αφρική

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας