Απόστρατος ★★★☆☆
(Ελλάδα, 2019, 100’)
- σκηνοθεσία: Ζαχαρίας Μαυροειδής
- ηθοποιοί: Μιχάλης Σαράντης, Γιώτα Φέστα, Θανάσης Παπαγεωργίου, Αλέξανδρος Μαυρόπουλος, Γιάννης Νιάρρος, Ακης Σακελλαρίου, Ξένια Καλογεροπούλου
Δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του Ζαχαρία Μαυροειδή, μετά τον «Ξεναγό» του 2011, αυτή είναι η ελληνική σκεπτόμενη κομεντί που έχει τη δυνατότητα να αγγίξει κάθε γενιά και να απευθυνθεί στο ευρύ κοινό χωρίς να το υποτιμά.
Ο Μιχάλης Σαράντης, που έχει αρχίσει να κερδίζει στο σινεμά το έδαφος που του αξίζει, είναι ένας τριαντάρης, χαριτωμένα λαμόγιο: στην προσπάθεια να στήσει τη δική του επιχείρηση, εισαγωγές της καλύτερης εσπρεσιέρας που χρειάζεται κάθε σπίτι, εγκαθίσταται εκεί όπου έμενε ο απόστρατος παππούς του, στου Παπάγου φυσικά.
Εκεί θα συναντήσει τον Βάσο (Θανάσης Παπαγεωργίου), τον κομμουνιστή αδελφικό φίλο του παππού, κι η σχέση του νέου με τον γηραιότερο θα φέρει στην επιφάνεια όχι μόνο συγκινητικά μυστικά, αλλά και ολόκληρη την ελληνική αιχμή του Εμφυλίου και το τριπαρισμένο αδιέξοδο της σημερινής νέας γενιάς, που δεν ξέρει, ακριβώς, πού να πατήσει.
Αν οι ενέσεις queerness σ’ ένα συντηρητικό περιβάλλον έχουν ενδιαφέρον και κέφι, η κατεύθυνση είναι προς ένα φιλμ ανάλαφρο, που περισσότερο υποψιάζει για, παρά καταδεικνύει τις μεγάλες εντάσεις και αποφάσεις της ζωής. Με ένα σενάριο που, ειδικά στο πρώτο μέρος του, μοιάζει με λεπτοδουλεμένο κέντημα, με μια γοητευτική επιλογή ηθοποιών (συντροφεύουν η Ξένια Καλογεροπούλου, η Γιώτα Φέστα κι ο Ακης Σακελλαρίου), με τρυφερότητα, χιούμορ και διακριτικά ειπωμένη πολιτική σκέψη και με μια στεντόρεια Μαρινέλλα με Κώστα Χατζή στο φινάλε, η ταινία του Μαυροειδή είναι η οξυδερκής κι ευαίσθητη πρόταση της εβδομάδας.
ODEON ESCAPE ΙΛΙΟΝ, VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ, ΑΙΓΛΗ, ΑΝΟΙΞΗ ΧΑΪΔΑΡΙ, ΑΤΛΑΝΤΙΣ, ΔΑΝΑΟΣ, ΔΙΑΝΑ, ΙΝΤΕΑΛ, ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ
Εμα ★★½☆☆☆
(Ema, Χιλή, 2019, 102’)
- σκηνοθεσία: Πάμπλο Λαραΐν
- ηθοποιοί: Μαριάνα Ντι Τζιρολάμο, Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ
Ο Χιλιανός Πάμπλο Λαραΐν («Η μυστική λέσχη», «Τζάκι») τολμά με κάθε ταινία του κάτι διαφορετικό, ως περιεχόμενο και ως ύφος, κρατώντας δική του μια πηγαία κινηματογραφική δύναμη και μια προτίμηση στην αντισυμβατική φόρμα. Το ίδιο συμβαίνει και με την «Εμα», την ιστορία μιας νέας κοπέλας, χορεύτριας του ρεγκετόν, της οποίας η ζωή σημαδεύεται από μια απονενοημένη απόφαση.
Εχοντας υιοθετήσει, με τον χορογράφο σύντροφό της, ένα παιδί, το επιστρέφουν στην πρόνοια, αδυνατώντας να ζήσουν μαζί του και με τα βίαια ξεσπάσματά του.
Σαν ένα παραθαλάσσιο ποίημα, με ενέργεια αυξανόμενη ώσπου να εκραγεί σ’ ένα πυροτέχνημα ρυθμού, εκκεντρικότητας, χρωμάτων, επιθετικής σεξουαλικότητας, η ταινία ξεδιπλώνει τον χορό του νεανικού μηδενισμού – και μ’ έναν τρόπο πέφτει στην παγίδα του. Με μια ηρωίδα από κάθε πλευρά αντιπαθή και μια ιστορία αποστασιοποιημένη, καταφέρνει να εντυπωσιάσει, αλλά ποτέ να συνδεθεί, συναισθηματικά ή εγκεφαλικά, με τον θεατή.
Στη γη του άγριου μελιού ★★★★½☆
(Honeyland, Βόρεια Μακεδονία, 2019, 89’)
- σκηνοθεσία: Ταμάρα Κοτέβσκα, Λούμπομιρ Στεφάνοφ
Ή πώς ένα ντοκιμαντέρ μπορεί να μιλήσει σε βάθος για τα πιο φλέγοντα ανθρώπινα θέματα, χωρίς ποτέ να τα αναφέρει. Η Χατιτζέ είναι μια μοναχική, ήρεμη, γαλήνια γυναίκα 55 χρόνων – η θαρραλέα επαφή της με τα στοιχεία της φύσης την έχει κάνει να μοιάζει πολύ μεγαλύτερη. Ζει έξω από τα Σκόπια, στην πετρώδη ερημιά του βουνού, με την κατάκοιτη μητέρα της. Είναι παραγωγός μελιού, με την παλιά παραδοσιακή μέθοδο: απ’ ό,τι παράγουν οι μέλισσες, παίρνει το μισό, το υπόλοιπο ανήκει σ’ εκείνες.
Οταν δίπλα στη Χατιτζέ και τη μαμά της εγκατασταθεί μια θορυβώδης οικογένεια, ο φαφλατάς πατριάρχης, η άξεστη σύζυγος και τα αμέτρητα παιδάκια τους, με το κοπάδι ζώων που εκτρέφουν, το τροχόσπιτο και το αυτοσχέδιο ραδιόφωνό τους, η ισορροπία της Χατιτζέ θα διαταραχτεί. Οσο, στην αρχή, η παρέα κι η βαβούρα την εξιτάρουν, τόσο, σταδιακά, φανερώνουν το τίμημά τους, για άνθρωπο και φύση.
Οι Κοτέβσκα και Στεφάνοφ, με ένα ντοκιμαντέρ πολυβραβευμένο στο Σάντανς και υποψήφιο για δύο Οσκαρ (Καλύτερης Διεθνούς Ταινίας και Καλύτερου Ντοκιμαντέρ), πετυχαίνουν οι ίδιοι μια μαγική ισορροπία μεταξύ του πολιτικού λόγου και της σιωπής.
Σ’ αυτή την ταινία παρατήρησης, το τι επιλέγουν να παρατηρήσουν και από ποια γωνία σχηματίζει ένα διακριτικό μανιφέστο για την προστασία του περιβάλλοντος. Η ηρωίδα, με απρόσμενη χάρη και γοητεία, είναι μια σαρωτική παρουσία βγαλμένη από τον μύθο, η ιστορία, τόσο τραγική στον πυρήνα της, είναι διατυπωμένη με χιούμορ και τη γλυκύτητα του μελιού.
ΕΛΛΗ, ΔΑΝΑΟΣ, ΔΙΑΝΑ
Οι αεροναύτες ★★☆☆☆
(The Aeronauts, Ην. Βασίλειο, ΗΠΑ, 2019, 100’)
- σκηνοθεσία: Τομ Χάρπερ
- ηθοποιοί: Φελίσιτι Τζόουνς, Εντι Ρέντμεϊν
Το 1860, δύο τολμηροί «αεροναύτες», ο φυσικός επιστήμονας Τζέιμς Φλάισερ και η πιλότος Αμίλια Ρεν, ξεκινούν μια ιπτάμενη εξερεύνηση με αερόστατο που θα τους οδηγήσει σ’ ένα ταξίδι επιβίωσης. Θεαματική περιπέτεια που, σεναριακά, πατά μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας. Ελαφριά σε ύφος, με τον παλιομοδίτικο τρόπο των οικογενειακών ταινιών της Disney, η ταινία προβάλλεται streaming εδώ κι έναν μήνα στο Amazon Prime, αλλά η μεγάλη οθόνη τής πάει.
Sonic η ταινία ★★☆☆☆
(Sonic the Hedgehog, ΗΠΑ, Ιαπωνία, Καναδάς, 2020, 99’)
- σκηνοθεσία: Τζεφ Φάουλερ
- ηθοποιοί: Τζέιμς Μάρσντεν, Τίκα Σάμπτερ, Τζιμ Κάρεϊ
Ο Σόνικ ο Σκαντζόχοιρος πρέπει να εξοντώσει τον σατανικό δρα Ρομπότνικ, πριν εκείνος υλοποιήσει το σχέδιό του να κατακτήσει τον κόσμο. Ο μικρός μπλε Σόνικ θα βρει σύμμαχο στο πρόσωπο ενός αστυνομικού της μικρής πόλης όπου ζει. Το αγαπημένο βιντεοπαιχνίδι «μεγαλώνει» σε ταινία, αφόρητη ή απολαυστική, αναλόγως της ηλικίας του θεατή.
Στον λαβύρινθο ★½☆☆☆☆
(Into the Labyrinth, Ιταλία, 2019, 130’)
- σκηνοθεσία: Ντονάτο Καρίζι
- ηθοποιοί: Ντάστιν Χόφμαν, Τόνι Σερβίλο
Δεκαπέντε χρόνια αφότου, ως κοριτσάκι, έπεσε θύμα απαγωγής, η Σαμάνθα ξυπνά στο δωμάτιο ενός νοσοκομείου. Ενας ψυχίατρος κι ένας ιδιωτικός ντετέκτιβ θα προσπαθήσουν, διερευνώντας τα στοιχεία ή… το μυαλό της, να εξιχνιάσουν όσα συνέβησαν.
Ο Ντονάτο Καρίζι διασκευάζει και σκηνοθετεί για το σινεμά το δικό του μυθιστόρημα μυστηρίου, άρα μη έχοντας κανέναν να τον συμβουλέψει για την αμετροέπειά του, σ’ ένα θρίλερ με βαρυσήμαντο, σοβαροφανές προφίλ. Ακόμα κι έτσι, ποτέ δεν είναι άσχημο να βλέπεις τον Ντάστιν Χόφμαν ή τον Τόνι Σερβίλο στην οθόνη, πόσω μάλλον μαζί.
