Διάσημοι πρωταγωνιστές σε μέτριες ταινίες

Ο Γουίλεμ Νταφόε υποδύεται τον Μάρκο Τιμολέοντα στη ρηχή κινηματογραφική μεταφορά, από τον Ισπανό Μιγκέλ Ανχελ Χιμένεθ, του μυθιστορήματος του Πάνου Καρνέζη «Το Πάρτι Γενεθλίων», ενώ ο Χιου Τζάκμαν είναι ένας γερασμένος Ρομπέν των Δασών στη στιλιζαρισμένη ταινία του Μάικλ Σαρνόσκι

Το Πάρτι Γενεθλίων
(The Birthday Party, Ελλάδα, Ισπανία, 2025, 103’)

Σκηνοθεσία: Μιγκέλ – Ανχελ Χιμένεθ
Ηθοποιοί: Γουίλεμ Νταφόε, Βικ Κάρμεν Σόνε, Τζο Κόουλ

Ο Ισπανός σκηνοθέτης Μιγκέλ Ανχελ Χιμένεθ μεταφέρει στον κινηματογράφο το διάσημο μυθιστόρημα του Πάνου Καρνέζη «Το Πάρτι Γενεθλίων», με πρωταγωνιστή τον Γουίλεμ Νταφόε, που ενσαρκώνει τον Μάρκο Τιμολέοντα, μια μορφή εμφανώς εμπνευσμένη από τον Αριστοτέλη Ωνάση, και δημιουργεί μια ταινία που στο επίκεντρό της βρίσκεται η σχέση πατέρα – κόρης, αλλά και η ηθική πτώση στην οποία συχνά οδηγεί ο άκρατος πλουτισμός.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, ο μεγιστάνας Μάρκος Τιμολέων διοργανώνει στο ιδιωτικό του νησί ένα πολυτελές πάρτι γενεθλίων για την κόρη του, Σοφία. Εκείνος σχεδιάζει να καθορίσει το μέλλον της, όμως εκείνη φτάνει αποφασισμένη να αποκαλύψει μια αλήθεια που θα ανατρέψει τα πάντα.

Αν η ταινία είχε βρει τον δρόμο της προς τις αίθουσες πριν από είκοσι χρόνια ίσως να είχε μια ελπίδα να ταράξει τα νερά και να τραβήξει την προσοχή. Το 2026 όμως μοιάζει ξεπερασμένη, σκηνοθετημένη με μια επιτήδευση, που προσπαθεί μάταια να παρουσιαστεί ως κάτι φρέσκο. Η ταινία μένει σε ένα ρηχό, επιφανειακό σχολιασμό του άκρατου πλουτισμού και της δύναμης που πηγάζει από αυτόν, προσπαθώντας μέσα από παρωχημένες –και κάποιες στιγμές κακόγουστες– ιδέες να στηλιτεύσει την αριστοκρατία και την ψευδαίσθησή της ότι όλα της ανήκουν, ακόμα και το γυναικείο σώμα.

Βασίζεται σε ένα σενάριο που είναι απλά διεκπεραιωτικό και ακροβατεί ανάμεσα στην ελληνική τραγωδία, στο μελόδραμα (οι διάλογοι είναι γεμάτοι κλισέ και αποπνέουν κατά διαστήματα μια αισθητική σαπουνόπερας) και σκηνές που προσπαθούν να παρουσιαστούν εντυπωσιακές, πειραματικές και ακραίες, αλλά μάλλον καταλήγουν να είναι τελείως αδιάφορες.

Τελικά, στην ταινία τίποτα δεν συμβαίνει και τίποτα δεν διερευνάται. Ολα κυλούν σαν μια κατασκευασμένη αφήγηση, χωρίς ψυχή, χωρίς πολυεπίπεδους χαρακτήρες και χωρίς τον κοινωνικοπολιτικό σχολιασμό που τόσο επίμονα προσπαθεί να χτίσει, αλλά τελικά δεν καταφέρνει ποτέ.

Ο Θάνατος του Robin Hood
(The Death of Robin Hood, ΗΠΑ, 2026, 129’)

Σκηνοθεσία: Μάικλ Σαρνόσκι
Ηθοποιοί: Χιου Τζάκμαν, Τζόντι Κόμερ, Μπιλ Σκάρσγκαρντ

Η νέα ταινία του Μάικλ Σαρνόσκι («A Quiet Place: Day One», 2024) επιδιώκει μια απομυθοποίηση του θρύλου του Ρομπέν των Δασών, επιστρατεύοντας τον πάντα εξαιρετικό Χιου Τζάκμαν και τη στιβαρή ερμηνεία της Τζόντι Κόμερ, για να υφάνει μια ιστορία βίας, μετάνοιας και λύτρωσης.

Οπτικά εντυπωσιακή και με ενδιαφέρουσες σκηνοθετικές ιδέες, η ταινία του Σαρνόσκι ανοίγει με τα πρώτα τριάντα λεπτά βουτηγμένα στο αίμα. Στήνει σκηνές ωμής βίας αποκαλύπτοντας τον βίαιο χαρακτήρα του Ρομπέν των Δασών και έπειτα αλλάζει το σκηνικό μεταφέροντας τη δράση σε ένα νησιωτικό μοναστήρι, όπου βαριά τραυματισμένος ο Ρομπέν βρίσκει καταφύγιο. Τελικά επιζεί και προσπαθεί να αναρρώσει από τις σωματικές και ψυχικές πληγές του. Ο Σαρνόσκι στήνει αυτά τα δύο εκ διαμέτρου αντίθετα σκηνικά για να τονίσει την αντίθεση ανάμεσα στο χάος και τη γαλήνη, την κόλαση και τον παράδεισο, σκιαγραφώντας την οπτικά, αλλά ποτέ αφηγηματικά.

Στο νησιωτικό μοναστήρι η ταινία απομακρύνεται από τη στιλιζαρισμένη και ωμή βία και αποκτά έναν διαφορετικό, πιο ήπιο ρυθμό, προσπαθώντας να εξερευνήσει τα κεντρικά θέματα της λύτρωσης και του φαύλου κύκλου της εκδίκησης, ενώ δίνει έναν τόνο υπερφυσικού μέσα στην ιστορία και φέρνει στο επίκεντρο τη σχέση του Τζάκμαν με την αδερφή Μπρίτζιντ και ένα κορίτσι που τον βλέπει ως πατρική φιγούρα. Ο Σαρνόσκι όλα αυτά τα περιπλέκει, τα αναμιγνύει, χωρίς ποτέ να θέτει ξεκάθαρα μια αφηγηματική διαδρομή και να αναλύει τη σχέση του Ρομπέν με το παρελθόν του και τη βία.

Η ταινία κουβαλάει μια επιτήδευση. Προσπαθεί πολύ να δώσει ουσία και συναισθηματικό βάθος στους πρωταγωνιστές, όμως ποτέ δεν βρίσκει τον τρόπο να ξεπεράσει την επιφάνεια. Ακολουθεί μια πορεία αποστασιοποίησης, σοβαροφάνεια κι ανικανότητα να αναδείξει τις βαθύτερες σκέψεις των χαρακτήρων και κυρίως του Ρομπέν, ενός ανθρώπου που βλέπει τη ζωή του να τελειώνει και το μόνο που έχει να προσφέρει είναι ο θάνατος.

Η Πανούκλα
(The Plague, ΗΠΑ, 2025, 98’)

Σκηνοθεσία: Τσάρλι Πόλινγκερ
Ηθοποιοί: Εβερετ Μπλανκ, Κάγιο Μάρτιν, Κένι Ράσμουσεν

Ενα κοινωνικά αμήχανο αγόρι προσπαθεί να αντεπεξέλθει στη σκληρή ιεραρχία μιας κατασκήνωσης πόλο, καθώς το άγχος τον κυριεύει όλο και περισσότερο.

Εχοντας μια αίσθηση που παραπέμπει στο μυθιστόρημα «Ο Αρχοντας των Μυγών» του Ουίλιαμ Γκόλντινγκ, ο Τσάρλι Πόλινγκερ στο κινηματογραφικό του ντεμπούτο δημιουργεί μια ταινία που επιχειρεί να εξερευνήσει την παιδική ψυχολογία, την ανήλικη βία, την τοξική αρρενωπότητα, αλλά και τη σκληρότητα που συχνά επιδεικνύουν τα παιδιά απέναντι στους συνομηλίκους τους.

Χτίζοντας μια κλειστοφοβική ατμόσφαιρα και δίνοντας στοιχεία θρίλερ στο έργο του, ο Πόλινγκερ χειρίζεται άψογα τους νεαρούς ηθοποιούς και σκηνοθετεί μια βραδυφλεγή ταινία, που προσπαθεί να λειτουργήσει ως παραβολή για την προεφηβική βιαιότητα, τόσο τη σωματική, όσο και την ψυχική. Ποτέ όμως δεν θέτει τα θέματά του προς διερεύνηση και αυτό κάνει την ταινία του να δείχνει πως επιδιώκει περισσότερο να φέρει τον θεατή σε άβολη θέση, παρά να ξεδιπλώσει την ψυχοσύνθεση των χαρακτήρων της. Τα παιδιά κινούνται ως μια αγέλη μέσα σε έναν κύκλο βίας και σαδισμού, χωρίς να διερευνώνται τα αίτια αυτής της συμπεριφοράς τους.

Η ταινία του κινείται διαρκώς στην επιφάνεια της πισίνας όπου τα παιδιά παίζουν πόλο και όσο εντυπωσιακά κι αν είναι τα υποβρύχια πλάνα μέσα στο νερό, ο Πόλινγκερ δεν τολμά τη σημαντικότερη κατάδυση: εκείνη στην ψυχή των πρωταγωνιστών του.

Η Πρόσκληση
(The Invite, ΗΠΑ, 2026, 108’)

Σκηνοθεσία: Ολίβια Γουάιλντ
Ηθοποιοί: Σεθ Ρόγκεν, Ολίβια Γουάιλντ, Πενέλοπε Κρουζ, Εντουαρντ Νόρτον

Η τρίτη μεγάλου μήκους της Ολίβια Γουάιλντ («Booksmart», 2019) είναι remake της ισπανικής κωμωδίας «Οι γείτονες από πάνω» (σκην. Σεσκ Γκέι, 2020) και η ιστορία της περιστρέφεται γύρω από τον γάμο του Τζο και της Αντζελας, ο οποίος κρέμεται από μια κλωστή. Οταν προσκαλούν τους αινιγματικούς γείτονές τους από τον επάνω όροφο σε ένα δείπνο, η βραδιά παίρνει μια απρόσμενη τροπή…

Με ένα στιβαρό καστ γεμάτο χολιγουντιανούς αστέρες, Σεθ Ρόγκεν, Πενέλοπε Κρουζ και Εντουαρντ Νόρτον, οι οποίοι δίνουν υπέροχες ερμηνείες, αλλά και χάρη στην εξαιρετική χημεία που υπάρχει μεταξύ τους και με μια εξαιρετική αίσθηση του ρυθμού, η Γουάιλντ κατασκευάζει μια ταινία που, γυρισμένη εξ ολοκλήρου σε ένα διαμέρισμα διαθέτει όλα τα χαρακτηριστικά μιας ανάλαφρης δραμεντί, ενώ ταυτόχρονα καταφέρνει με ευαισθησία και χιούμορ να μιλήσει για τις ανθρώπινες σκέψεις, το σεξ, τη ζήλια, τον έρωτα και τον γάμο.

Η σκηνοθέτρια χρησιμοποιεί τα δωμάτια έξυπνα και μετακινεί την κάμερά της με μαεστρία, δίνοντας ουσία στους ακατάπαυστους διαλόγους, που σε άλλες περιπτώσεις μπορεί να κούραζαν τον θεατή, αλλά εδώ καταφέρνουν να κρατήσουν αμείωτο το ενδιαφέρον, προσφέροντας γέλιο αλλά και μια διάχυτη μελαγχολία. Η Γουάιλντ μετακινείται με ευκολία ανάμεσα στην κωμωδία και το δράμα και ενορχηστρώνει μια ταινία που σε κάθε σκηνή της, κάθε διάλογο, αποκαλύπτει κάτι για τους χαρακτήρες της και ξεφλουδίζει σιγά σιγά τα πολλαπλά στρώματα και τις σιωπηλές σκέψεις τους.

Αυτό όμως που κάνει την «Πρόσκληση» μια πραγματικά καλή ταινία είναι ότι σε αφήνει να γελάσεις ανεπιτήδευτα, χωρίς ποτέ να καταλήγει προσβλητική ή να καταφεύγει σε χονδροειδή αστεία. Οταν τελειώσει, σου αφήνει μια γλυκόπικρη γεύση και μια σκέψη για τον έρωτα που χάνεται… ή ίσως και όχι.