Μια κρυφή ζωή ★★★½☆☆
(A Hidden Life, ΗΠΑ, 2019, 174’)
- σκηνοθεσία: Τέρενς Μάλικ
- ηθοποιοί: Αουγκούστ Ντιλ, Βάλερι Πάκνερ
Μια δεκαετία σχεδόν μετά το «Δέντρο της ζωής», έχοντας εν τω μεταξύ ανέβει κοπιωδώς ώς τ’ αστέρια και ταξιδέψει στον πυρήνα του Σύμπαντος, ο Τέρενς Μάλικ προσγειώνεται, για την ακρίβεια βαθιά στη γη, στο χώμα που οργώνουν οι αγρότες, εκεί όπου το καλό και το κακό δεν έχουν πού να κρύψουν το πρόσωπό τους, κάνοντας και πάλι ευαίσθητο, πανέμορφο και, αυτή τη φορά, πολιτικό σινεμά.
Οι αυστριακές Αλπεις σφύζουν από ζωή, πλησιάζει ο καιρός του θερισμού. Σ’ ένα μινιμαλιστικό βουκολικό τοπίο που θροΐζει με τις διαθέσεις του ανέμου, που λάμπει με τις αχτίδες του ήλιου και γίνεται διάφανο, ζουν ο Φραντς Γεγκερστέτερ και η γυναίκα του Φραντσίσκα, μαζί κι οι τρεις μικρούλες, ολόξανθες κόρες τους. Η ζωή τους είναι απλή κι αρμονική. Μια μικρή, «κρυφή» από τα ορόσημα της εποχής, ζωή.
Το έτος είναι το 1939. Οταν ο Φραντς, όπως όλοι οι συμπατριώτες του, καλείται να καταταγεί στον στρατό του Χίτλερ, η ειλικρινής και δίκαιη φύση του δεν του επιτρέπει να υπογράψει πίστη στον αυταρχικό ηγεμόνα κι έτσι δηλώνει αντιρρησίας συνείδησης. Μια τέτοια επιλογή μπορεί να οδηγήσει μόνο σε μία κατάληξη.
Ο Μάλικ ξετυλίγει την ιστορία του, όπως πάντα, αργά, με μια ποιητική παρατήρηση της υφής της ζωής και της φύσης. Βάζει τους ήρωές του να μιλούν με χριστιανικό λόγο, επειδή απλώς αυτός είναι ένα σύμβολο πρωτογενούς πίστης στο Καλό. Σε αντίθεση με τις τελευταίες ταινίες του (ευτυχώς), χτίζει μια αφήγηση που έχει ειρμό, ακόμα και μια ενστικτώδη αγωνία. Φτιάχνει ήρωες και πλοκή, αντλώντας από την αλήθεια που κρύβεται στον πυρήνα της ανθρώπινης ύπαρξης, εκεί όπου κατοικούν η πίστη, η δουλειά, η αγάπη, η προσφορά, ο σεβασμός.
Ξεκινά από έναν ταπεινό άνθρωπο που, με σπαρακτική αμεσότητα, παίρνει μια μεγάλη, άθελά του ηρωική, απόφαση – κι εκθέτει την ανθρώπινη υποκρισία, τον τρόμο του φασισμού. Ο πολιτικός λόγος του θα μπορούσε να μοιάσει απλοϊκός, αλλά διατυπωμένος με την αισθητική του Μάλικ, την πηγαία και αγνά ρομαντική, πείθει ότι είναι μόνο απλός, τόσο ώστε να μην μπορείς να αρνηθείς την αλήθεια και τη δύναμή του.
Ο Μάλικ κάνει μια ταινία μαγευτικά όμορφη και την πρώτη έκδηλα πολιτική του, πασιφιστική κι αντιφασιστική. Από τη μια γιατί δημιουργήθηκε στην Αμερική του ρατσιστή προέδρου Τραμπ και στην Ευρώπη της ανόδου της Ακροδεξιάς. Κι από την άλλη γιατί αυτό είναι το μόνο που βγάζει νόημα κι ο Μάλικ, εκτός από ποιητής και τεχνίτης, ήταν ανέκαθεν πιστός στις βασικές αρχές του ανθρωπισμού, δουλεύοντας τη δική του «γη», την οθόνη.
CINERAMA, NOVACINEMA ODEON ΓΛΥΦΑΔΑ, NOVACINEMA ODEON ΕΜΠΑΣΣΥ, NOVACINEMA ODEON ΜΑΡΟΥΣΙ, ΑΕΛΛΩ CINEMAX, NANA CINEMAX, ΝΙΡΒΑΝΑ CINEMAX, ΣΙΝΕΑΚ, 3 ΑΣΤΕΡΙΑ Ν. ΗΡΑΚΛΕΙΟ
«Agora II – Δεσμώτες» ★★½☆☆☆
(Ελλάδα, 2020, 110’)
- σκηνοθεσία: Γιώργος Αυγερόπουλος
Το «Agora» του Γιώργου Αυγερόπουλου ήρθε πριν από πέντε χρόνια, μετρώντας αντίστροφα από τις εκλογές του ’15 τα δεινά του ελληνικού λαού. Η συνέχειά του, άλλη μια μελέτη παρατήρησης προσώπων που επηρεάζουν κι επηρεάζονται από την Ιστορία, ξεκινά από το σκοτεινό καλοκαίρι του ’15 και τις διαπραγματεύσεις με τους ευρωπαϊκούς φορείς και φτάνει ώς τις εκλογές του Ιουλίου του ’19.
Τα πρόσωπα που «αγορεύουν», που συγκρίνουν το διαμέτρημά τους με τη δημοκρατία, είναι πολιτικοί, ο Αλέξης Τσίπρας, ο Γιάνης Βαρουφάκης, αλλά και εκπρόσωποι κάθε τμήματος της κοινωνίας που τραυματίστηκε, σοβαρά ώς και μοιραία, από τα περασμένα χρόνια: από τους Σύρους πρόσφυγες, στον Ζακ Κωστόπουλο, στους Ελληνες οικονομικούς μετανάστες.
Η εγγύτητα του Αυγερόπουλου με τους ανθρώπους που αποτυπώνονται στο υλικό του είναι, όπως πάντα, αφοπλιστική. Το «Agora II», όπως είναι και η ταυτότητα του Αυγερόπουλου, δεν αναζητά την όποια αλήθεια: θεωρεί πως τη γνωρίζει και την εικονοποιεί, οδηγούμενος σε προκαθορισμένα συμπεράσματα. Ωστόσο αυτή τη φορά, ίσως επειδή η ταινία διαποτίζεται από… γόνιμο κυνισμό και δεν κατευθύνεται από την αίσθηση του κατεπείγοντος της βαθιάς κρίσης, μοιάζει ελαφρώς πιο διερευνητική, πιο συγκροτημένη, πιο ψύχραιμη – άρα και πιο ενδιαφέρουσα.
Γκρέτελ & Χάνσελ ★★☆☆☆
(Gretel & Hansel, Καναδάς, Ιρλανδία, ΗΠΑ, Ν. Αφρική, 2020, 87’)
- σκηνοθεσία: Οζ Πέρκινς
- ηθοποιοί: Σοφία Λίλις, Σάμιουελ Λίκι
Η θαρραλέα έφηβη Γκρέτελ (η Σοφία Λίλις που γνωρίσαμε στο «It») οδηγείται, μαζί με τον μικρό αδελφό της Χάνσελ, στην καρδιά του δάσους. Αναζητούν στέγη και δουλειά – θα βρουν την είσοδο σ’ ένα σκοτεινό σύμπαν από το οποίο δεν μπορούν να διαφύγουν. Διασκευή του κλασικού (έτσι κι αλλιώς ζοφερού) παραμυθιού των αδελφών Γκριμ. Ο άξονας γέρνει προς την κοριτσίστικη χειραφέτηση, αλλά ούτε αυτό, ούτε τα ομολογουμένως απολαυστικά σύνθετα, ποτισμένα στον φανταστικό τρόμο σκηνικά και η goth αισθητική δεν προσθέτουν κανένα επιπλέον ενδιαφέρον στη γνωστή ιστορία.
Like a Boss ★★☆☆☆
(ΗΠΑ, 2020, 83’)
- σκηνοθεσία: Μιγκέλ Αρτέτα
- ηθοποιοί: Ρόουζ Μπερν, Σάλμα Χάγεκ, Τίφανι Χαντίς
Η Μία και η Μελ, κολλητές φίλες, είναι αυτοδημιούργητες, έχουν φτιάξει μόνες τους μια εταιρεία καλλυντικών. Τα οικονομικά ζόρια τους προτίθεται να λύσει η πάμπλουτη και υπερεπιτυχημένη Κλερ Λούνα, αλλά η εξαγορά θα φέρει στην επιφάνεια όλη την ασχήμια του κόσμου της ομορφιάς και θα απειλήσει τη φιλία των δύο γυναικών. Μια κατά τα άλλα κοινότοπη κομεντί, κατά στιγμές απελπιστική (πόσα boob jokes για τη Σάλμα Χάγεκ χωρούν τα 83 λεπτά της;), αποκτά μια παραπάνω δόση πλάκας χάρη στις δύο πρωταγωνίστριες και μια μίνι εμφάνιση του Μπίλι Πόρτερ («Pose»).
Ο κύριος Τζόουνς ★½☆☆☆☆
(Mr. Jones, Πολωνία, Ην. Βασίλειο, Ουκρανία, 2019, (141’)
- σκηνοθεσία: Ανιέσκα Χόλαντ
- ηθοποιοί: Τζέιμς Νόρτον, Βανέσα Κέρμπι, Πίτερ Σάρσγκαρντ
Το 1933 ο Γκάρεθ Τζόουνς, νεαρός φιλόδοξος Ουαλός δημοσιογράφος, έχει μόλις καταφέρει να πάρει, πρώτος, συνέντευξη από τον νεοεκλεγέντα καγκελάριο της Γερμανίας, Αδόλφο Χίτλερ. Αναζητώντας το επόμενο θέμα του, ταξιδεύει στη Σοβιετική Ενωση του Στάλιν κι από εκεί στην Ουκρανία, ώσπου έρχεται αντιμέτωπος με μια αποτρόπαιη και άγνωστη πραγματικότητα, αυτή του Γολοντομόρ, του μεγάλου λιμού.
Τη συναρπαστική, αληθινή ιστορία του Γκάρεθ Τζόουνς και της κοινωνικοπολιτικής καταιγίδας στην οποία έζησε η Ανιέσκα Χόλαντ καταφέρνει να αποδώσει σε μια εξαντλητικά περιγραφική, ακαδημαϊκή ταινία. Ευτυχώς που ο πρωταγωνιστής, ανερχόμενος Βρετανός Τζέιμς Νόρτον, δεν σου επιτρέπει να ξεκολλήσεις τα μάτια σου από πάνω του.
