Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Μεσόκοποι άνδρες κάνουν βουτιά στη ζωή
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Μεσόκοποι άνδρες κάνουν βουτιά στη ζωή

  • A-
  • A+

Κολύμπα ή αλλιώς βυθίσου ★★½☆☆☆

(Le grand bain, Γαλλία, 2018, 122’)

♦ σκηνοθεσία: Ζιλ Λελούς
♦ ηθοποιοί: Ματιέ Αμαλρίκ, Γκιγιόμ Κανέ, Ζαν-Ιγκ Ανγκλάντ, Βιρζινί Εφιρά

Η πρώτη solo σκηνοθετική δουλειά του Ζιλ Λελούς αποτέλεσε έναν εισπρακτικό θρίαμβο στη Γαλλία, φέρνοντας κοντά τους διασημότερους ηθοποιούς της χώρας, ως πρωταγωνιστές μιας γλυκόπικρης κωμωδίας με… ψυχαναλυτικές τάσεις.

Ενα αταίριαστο γκρουπ μεσόκοπων ανδρών, όλοι με μικρές ή μεγαλύτερες δόσεις κατάθλιψης, εκτονώνει καθημερινά τα προβλήματά του σ’ ένα μάθημα συγχρονικής κολύμβησης στο τοπικό γυμναστήριο, με εκπαιδεύτρια μια πάλαι ποτέ πρωταθλήτρια που τώρα καπνίζει σαν φουγάρο και διαβάζει μεγαλόφωνα τους κλασικούς.

Μη βρίσκοντας παρηγοριά στην προσωπική ζωή τους, στις σχέσεις, τα παιδιά, τη δουλειά τους, παρά τα φουσκωτά στομάχια και την έλλειψη αντοχής, οι μαθητευόμενοι αθλητές θ’ αποφασίσουν να τα δώσουν όλα και να πάρουν μέρος στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα συγχρονικής κολύμβησης για άνδρες, εκπροσωπώντας μια ταλαίπωρη Γαλλία.

Καθώς οι ήρωες προσπαθούν να «τετραγωνίσουν τον κύκλο», να διακριθούν σε κάτι όπου είναι προφανές ότι δεν τα πηγαίνουν καλά, σε μια απέλπιδα διεκδίκηση πίστης στις δυνάμεις τους, έτσι κι ο Λελούς προσπαθεί να χωρέσει αιχμές σε μια στρογγυλοποιημένη φόρμα. Η ταινία του παίρνει το παράδειγμα ενός «Full Monty», αλλά το σενάριό του, παρά τις απολαυστικά κωμικές σκηνές, βουτά περισσότερο στη μελαγχολία, παρατηρώντας σταδιακά και κυκλικά τους ήρωές του, άνδρες και γυναίκες, που μ’ ένα «σκάσε και κολύμπα» αγωνίζονται να μην καταρρεύσουν την ώρα που οι ζωές τους διαλύονται.

Παρότι αυτή την προσπάθεια την κάνει ημιτελώς, θέτοντας υπέροχα, ενδιαφέροντα στοιχεία τα οποία εγκαταλείπει στην πορεία, αφήνοντας και τους ήρωες και τους ηθοποιούς αναξιοποίητους, το τελικό αποτέλεσμα έχει μια οικειότητα, μια σπιρτάδα και μια τρυφερότητα που ξεπερνά τις αδυναμίες του. Σαν ένα μεγάλο μακροβούτι που κατάφερες να κάνεις, έστω κι αν βγήκες για ανάσα λίγο πιο πριν από τον στόχο.

ΑΙΓΛΗ ΧΑΛΑΝΔΡΙ, ΑΛΕΞ ΠΟΡΤΟ ΡΑΦΤΗ, ΑΛΙΚΗ ΔΡΟΣΙΑ, ΑΛΟΜΑ, ΑΜΑΡΥΛΛΙΣ, ΑΝΕΣΙΣ, ΑΡΙΑΝ, ΒΑΡΚΙΖΑ, ΒΟΤΣΑΛΑΚΙΑ, ΔΕΞΑΜΕΝΗ, ΛΑΟΥΡΑ, ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ, ΦΙΛΙΠ, ΦΙΛΟΘΕΗ, ΧΛΟΗ

Οι άνδρες με τα μαύρα: Παγκόσμια απειλή ★★½☆☆☆

(Men in Black: International, ΗΠΑ, Ην. Βασίλειο, 2019, 114’)

  • σκηνοθεσία: Φ. Γκάρι Γκρέι
  • ηθοποιοί: Κρις Χέμσγουερθ, Τέσα Τόμσον, Ρεμπέκα Φέργκιουσον, Λίαμ Νίσον, Εμα Τόμσον

Το «MiB», ξανά από την αρχή, φρεσκαρισμένο. Ο διακεκριμένος Πράκτορας Η (που τυχαίνει να έχει την ακαταμάχητη όψη και το υπεράνθρωπο κορμί του Χέμσγουερθ) και η νεοσύλλεκτη, υπερ-πρόθυμη Πράκτορας Μ (της Τέσα Τόμσον μετά το «Creed»), τα βάζουν με τους εξωγήινους που έχουν εξαπλωθεί… παγκόσμια και, μάλιστα, με μια νέα απειλή που παίρνει όποια μορφή θέλει. Μόνο που, πολλές φορές, το Κακό δεν βρίσκεται εκεί έξω, αλλά πολύ πιο κοντά.

Οι νέοι «MiB», χωρίς να παραμελούν τις σκηνές δράσης, με κάθε πιθανό μέσο μεταφοράς και κάθε ευρηματικό κατασκεύασμα του οπλοστασίου τους, εντοπίζουν περισσότερο στο χιούμορ, διατηρώντας το χαμόγελο του θεατή σταθερό, αλλά και σε μια ανάλαφρη προσέγγιση του σύγχρονου κοινωνικού τοπίου. Αν κάτι μειώνει τον ενθουσιασμό, είναι η ίδια η πλοκή, παραγεμισμένη με ιδέες και προβλέψιμες ανατροπές, χωρίς, τελικά, ν’ αφήνει κάτι στη μνήμη περισσότερο από το μπρίο και τη φωτογένεια των πρωταγωνιστών.

Το άλογο που είμαι ★★★☆☆

(Ελλάδα, 2019, 89’)

  • σκηνοθεσία: Μένιος Καραγιάννης

Στο νέο του ντοκιμαντέρ, που έκανε πρεμιέρα στο πρόσφατο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, ο Μένιος Καραγιάννης καταπιάνεται με τα ταξίδια του μυαλού πέρα από τη λογική, με τον πιο άμεσο, ευαίσθητο τρόπο.

Δίπλα σε θεωρητικούς, σαν τον διδάκτορα ψυχοπαθολογίας Φώτη Καγγελάρη και την ποιήτρια Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ, οκτώ πρόσωπα διατυπώνουν στην ταινία την αίσθηση, τη διάσταση, το αλλόκοτο και τον τρόμο της περιόδου όπου ένιωσαν ότι το μυαλό τους παραμέριζε τη λογική και εγκαθίστατο στο σύμπαν της τρέλας. Χωρίς δραματοποίηση, χωρίς κορόνες, άνθρωποι ενδιαφέροντες και καθημερινοί προσπαθούν ν’ αποκωδικοποιήσουν για τον εαυτό τους και για τον θεατή τη σηματοδότηση του ορίου από τη μια πραγματικότητα σε μια άλλη. Ενα ντοκιμαντέρ απαιτητικό στο θέμα του, αλλά τόσο ανθρώπινο στην υλοποίησή του.

Μάρτυρας κατηγορίας ★★★★☆

(Witness for the prosecution, ΗΠΑ, 1957, 116’)

  • σκηνοθεσία: Μπίλι Γουάιλντερ
  • ηθοποιοί: Τσαρλς Λότον, Μαρλέν Ντίτριχ, Τάιρον Πάουερ

Ο Μπίλι Γουάιλντερ διασκευάζει (ο ίδιος) Αγκαθα Κρίστι και παίζει με το ταλέντο του και με τρεις συναρπαστικές ερμηνείες, σ’ ένα δικαστικό δράμα γεμάτο εκπλήξεις.

Στο Λονδίνο του 1953, με τα ίχνη του πολέμου ακόμα ορατά, η εύπορη, 55χρονη κυρία Εμιλι Φρεντς βρίσκεται δολοφονημένη στο σπίτι της. Βασικός κατηγορούμενος, ο Αμερικανός Λέναρντ Βόουλ που για μήνες διατηρούσε φιλική σχέση με την κυρία Φρεντς, παρότι αρνείται πεισματικά την ενοχή του. Μοναδική μάρτυρας υπεράσπισης η γοητευτική Κριστίν, η Γερμανίδα σύζυγός του, την οποία διέσωσε μετά τον πόλεμο. Την υπόθεση αναλαμβάνει ο διακεκριμένος ποινικολόγος, σερ Γουίλφριντ Ρόμπερτς, που κανονικά θα έπρεπε να ξεκουράζεται ύστερα από ένα έμφραγμα, όπως επίμονα θυμίζει η νοσοκόμα του.

Κλεισμένο μέσα στο σπίτι του σερ Γουίλφριντ και, κυρίως, στην αίθουσα του δικαστηρίου, το φιλμ έχει μια εγγενή θεατρικότητα, την οποία ο Μπίλι Γουάιλντερ σκορπά με κάθε τρόπο και κάθε παιχνιδιάρικη έμπνευση. Η ερμηνεία του Τσαρλς Λότον είναι μεγαλειώδης, το χιούμορ δεν λείπει ποτέ, το μυστήριο είναι ένας πραγματικός λαβύρινθος ανατροπών, ο Τάιρον Πάουερ εμφανίζεται για τελευταία φορά στο σινεμά και, κυρίως, η Μαρλέν Ντίτριχ μαγνητίζει σε κάθε της σκηνή, είτε αναδεικνύει τα καλλίγραμμα πόδια της είτε εκπλήσσει με ξαφνικά πονηρά χαμόγελα είτε, απλώς, υπάρχει στον χώρο. Ιδανική για θερινό σινεμά, η ταινία προβάλλεται σε επανέκδοση με νέες κόπιες.

ΑΘΗΝΑΙΑ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ, ΑΝΟΙΞΙΣ, ΔΙΟΝΥΣΙΑ, ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ, ΣΙΝΕ ΠΑΡΙ

Νουρέγιεφ: το λευκό κοράκι ★★☆☆☆

(The white crow, Ην. Βασίλειο, Γαλλία, 2018, 127’)

  • σκηνοθεσία: Ρέιφ Φάινς
  • ηθοποιοί: Ολεγκ Ιβένκο, Ρέιφ Φάινς, Αντέλ Εξαρχόπουλος

Στην καρδιά του ψυχρού πολέμου, ένα ταλαντούχο αγόρι, ο Ρούντι, φιλόδοξο και πεισματικό, ανεβαίνει τα σκαλοπάτια του μπαλέτου, από τη σχολή της μικρής του πόλης ώς τα Κίροφ. Στις πρώτες του εμφανίσεις στο Παρίσι γεννάται ο μύθος του Ρούντολφ Νουρέγιεφ αλλά, ταυτόχρονα, το νέο αστέρι αποφασίζει ν’ αυτομολήσει στη Δύση, εγκαταλείποντας για πάντα την πρώτη του ταυτότητα.

Αυτή τη συναρπαστική, πραγματική ιστορία, ο Ρέιφ Φάινς μεταφέρει στην οθόνη με τρόπο καθόλου αντάξιό της. Ο Ολεγκ Ιβένκο χορεύει υπέροχα αλλά δυσκολεύεται να ερμηνεύσει τον έντονο, συγκρουσιακό ρόλο του, η αναπαράσταση της εποχής είναι κομψή και τυπική, οι διάλογοι ξύλινοι και γεμάτοι κλισέ. Μια χαμένη ευκαιρία αποτύπωσης στην οθόνη ενός σύνθετου πολιτικού δράματος μ’ έναν πολυπρισματικό, σαγηνευτικό ήρωα.

Κορίτσια κάποιας ηλικίας ★½☆☆☆☆

(Poms, ΗΠΑ Ην. Βασίλειο, 2019, 91’)

  • σκηνοθεσία: Ζάρα Χέιζ
  • ηθοποιοί: Νταϊάν Κίτον, Τζάκι Γουίβερ, Αλίσα Μπόου, Παμ Γκριρ

Είναι θαυμάσιο ηθοποιοί μεγαλύτερων ηλικιών να βρίσκουν αφορμές να πρωταγωνιστούν σε ταινίες, αρκεί οι ταινίες να έχουν κι έναν ουσιαστικό λόγο ύπαρξης, να έχουν γραφτεί με μια φροντίδα.

Η Νταϊάν Κίτον υποδύεται τη Μάρθα, η οποία πάσχει από καρκίνο κι αποφασίζει να αρνηθεί τη θεραπεία. Μετακομίζει σ’ έναν οργανωμένο οικισμό συνταξιούχων και πείθει τις υπερήλικες γειτόνισσές της να ιδρύσουν μια ομάδα από μαζορέτες και μάλιστα να πάρουν μέρος στο πρωτάθλημα. Ο καρκίνος αρχίζει και τελειώνει την ταινία, ένα εύρημα καθόλου χρήσιμο παρά για να προσθέσει τόνους μελοδραματισμού, ενώ στο ενδιάμεσο οι ηρωίδες τα βάζουν με τα απρόθυμα σώματά τους και τα δύσκαμπτα ισχία τους, παίρνουν τα πομ-πομ στο χέρι και ξαναβρίσκουν τον ενθουσιασμό για ζωή και το sexiness μέσα τους.

Μ’ ένα σενάριο εξαιρετικά ανέμπνευστο, με διαλόγους που οι κυρίες μοιάζει ν’ αυτοσχεδιάζουν, καθώς δεν περιλαμβάνουν ποτέ τίποτε περισσότερο από τα απολύτως προφανή, με μια αλλόκοτη επιλογή να αφήσει πολλές από τις ηρωίδες εντελώς αναξιοποίητες, σαν την Παμ Γκριρ, η ταινία προσφέρει απλώς μια χαριτωμένη ευκαιρία να βλέπουμε τις πρωταγωνίστριες σε έξαλλες χορευτικές φιγούρες και να θυμόμαστε ότι η ηλικία είναι συχνά θέμα επιλογής – αλλά όχι επειδή μας βοηθά η ταινία σ’ αυτό.

Booksmart ★★½☆☆☆

(ΗΠΑ, 2019, 102’)

  • σκηνοθεσία: Ολίβια Γουάιλντ
  • ηθοποιοί: Κέιτλιν Ντίβερ, Μπίνι Φέλντστιν, Λίσα Κούντροου, Γουίλ Φόρτε

Η Εϊμι και η Μόλι κοντεύουν ν’ αποφοιτήσουν από το σχολείο. Είναι κολλητές φίλες από παιδιά κι είναι οι καλύτερες μαθήτριες της τάξης, έτοιμες για εξαιρετικές σπουδές, υποδείγματα για τους δασκάλους τους. Μόνο που δεν έχουν προλάβει να… ζήσουν. Ετσι, τα δυο κορίτσια αποφασίζουν το τελευταίο βράδυ της σχολικής χρονιάς να κάνουν, όλα μαζί, όσα δεν έκαναν ποτέ, ξεκινώντας από ένα μεγάλο πάρτι που υπόσχεται ότι θα βγει εκτός ελέγχου.

Η ηθοποιός Ολίβια Γουάιλντ σκηνοθετεί την πρώτη της ταινία, μια εφηβική κωμωδία με κοριτσίστικη καρδιά. Το σενάριο της ταινίας είναι, από τη μια, απολύτως προβλέψιμο, από την άλλη ζωντανό με το ταμπεραμέντο και τα γούστα των τωρινών 17χρονων, τολμηρό, όχι στην καφρίλα του (που αφθονεί), αλλά στην προσπάθειά του να κοιτάξει την αλήθεια πίσω από τα στερεότυπα. Οι δυο πρωταγωνίστριες μεταφέρουν την ενέργειά τους στην οθόνη –ειδικά η Κέιτλιν Ντίβερ, γιατί η Μπίνι Φέλντστιν φέρνει στον νου πλήθος εκνευριστικών συμμαθητριών– και η… αποφοίτηση αποπνέει μια ιδιαίτερη τρυφερότητα, καλά κρυμμένη στην αμηχανία της ηλικίας ή της πρώτης ταινίας.

ΣΙΝΕΜΑ
Η επιτυχία του «Joker», ο θρίαμβος των «Παράσιτων»
Οσκαρ 2020 - Οι υποψηφιότητες: Με 11 υποψηφιότητες η ταινία του Τοντ Φίλιπς ηγείται της κούρσας, ενώ η ξενόγλωσση του Μπονγκ Τζουν-χο διεκδικεί Οσκαρ σε 6 κατηγορίες, δείχνοντας τη διεθνή κατεύθυνση των...
Η επιτυχία του «Joker», ο θρίαμβος των «Παράσιτων»
ΣΙΝΕΜΑ
Το αντιπολεμικό δράμα με τις... Χρυσές Σφαίρες
Η νέα ταινία του Σαμ Μέντες «1917», που θα πρωταγωνιστήσει στα φετινά Οσκαρ, είναι ένα φιλμ ρηξικέλευθο. Σίγουρα δεν είναι εξίσου αριστουργηματική, σεναριακά, ως μια αντιπολεμική ταινία, ειδικά ως νέα προσθήκη...
Το αντιπολεμικό δράμα με τις... Χρυσές Σφαίρες
ΣΙΝΕΜΑ
Μέντες, Ταραντίνο οι μεγάλοι νικητές, Σκορσέζε ο μεγάλος χαμένος
Χρυσές Σφαίρες 2020: Ο μεγάλος κινηματογραφικός νικητής της βραδιάς ήταν το «1917» του Σαμ Μέντες ● Οι εκκλήσεις για βοήθεια στην Αυστραλία είχαν τον πρώτο λόγο.
Μέντες, Ταραντίνο οι μεγάλοι νικητές, Σκορσέζε ο μεγάλος χαμένος
ΣΙΝΕΜΑ
Οταν ο Κοέν συνάντησε την Ιλεν και ο Χόπκινς τον Πράις
Το 1960, στην Υδρα, το μικροσκοπικό νησάκι που ανέκαθεν κι ώς τώρα υπήρξε, μαζί, κοσμικό και μποέμ, γεννήθηκε ένας μεγάλος έρωτας, σαρωτικός σαν καλοκαιρινός ήλιος.
Οταν ο Κοέν συνάντησε την Ιλεν και ο Χόπκινς τον Πράις
ΣΙΝΕΜΑ
Σαρωτικός χωρισμός Τζοχάνσον - Ντράιβερ και το κύκνειο άσμα της Ανιές Βαρντά
Το συγκινητικότερο στοιχείο στη νέα ταινία του Νόα Μπόμπακ είναι ο τίτλος της. Αυτή είναι μια ιστορία χωρισμού, διαζυγίου, αλλά κάθε τέτοια είναι η ιστορία μιας σχέσης, πριν διαλυθεί, πριν γίνει ταινία: είναι...
Σαρωτικός χωρισμός Τζοχάνσον - Ντράιβερ και το κύκνειο άσμα της Ανιές Βαρντά
ΣΙΝΕΜΑ
Το τολμηρό αριστούργημα του Μάρτιν Σκορσέζε
Ο «Ιρλανδός» έχει τη γοητεία του σκοτεινού σύμπαντος του Σκορσέζε, αλλά το πηγαίνει ένα βήμα παρακάτω, χωρίς να δώσει στον θεατή του επιλογή. Γι’ αυτήν του την ταινία, που μοιάζει με επίλογο του έπους που...
Το τολμηρό αριστούργημα του Μάρτιν Σκορσέζε

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας