Aνοιγμα στις ελληνικές ταινίες μικρού μήκους κάνει η Ταινιοθήκη της Ελλάδος με τίτλο «Τόπο στους μικρομηκάδες» και ελκυστικό επικοινωνιακό αμπαλάζ. Εχει σκοπό να οργανώνει τακτικά αφιερώματα στο έργο τους, όχι μόνο των τελευταίων ετών, αλλά και περασμένων δεκαετιών, έτσι ώστε ένα είδος που ανθεί στη Δράμα και στο φεστιβάλ της να γίνει πιο γνωστό στο ευρύ κοινό.
Η αρχή γίνεται αυτή την Κυριακή 17 Μαρτίου, στις 17.00, με ελεύθερη είσοδο για το κοινό και με έξι από τις πιο σημαντικές ταινίες μικρού μήκους των τελευταίων ετών, με τις υπογραφές «μιας dream team», όπως τονίζει η Ταινιοθήκη. Ολες έχουν παρουσιαστεί ή διακριθεί σε κορυφαία φεστιβάλ (Κάνες, Βενετία, Κλερμόν Φεράν, Ρότερνταμ).
Οι πέντε από αυτές έχουν ξαναπαιχτεί στην Αθήνα, σε αίθουσες και φεστιβάλ, και μία μόνο κάνει την αθηναϊκή της πρεμιέρα στην Ταινιοθήκη, εξ ου και έχει μια κάπως ιδιαίτερη μεταχείριση. Κλείνει το διάρκειας 117 λεπτών πρόγραμμα και ο σκηνοθέτης της θα είναι παρών για να συζητήσει με το κοινό.
Οι καλύτερες μικρές ταινίες στην Ταινιοθήκη
Πρόκειται για τη «Λεωφόρο Πατησίων» (2018) του Θανάση Νεοφωτίστου, ένα απαιτητικό μονοπλάνο γυρισμένο στο κέντρο της Αθήνας για την αγωνία μιας ηθοποιού και μαμάς, που οδεύοντας σε οντισιόν προσπαθεί μέσα από το κινητό της να αντεπεξέλθει και στον άλλο ρόλο της, απέναντι στον γιο της, που είναι μόνος στο σπίτι. Εκανε πρεμιέρα στη Βενετία, κέρδισε τρία βραβεία στο Κλερμόν Φεράν και έχει συμμετάσχει σε 20 φεστιβάλ.
Οι άλλες ταινίες, με σειρά προβολής, είναι οι:
■ «Limbo» της Κωνσταντίνας Κοτζαμάνη (2016), παγκόσμια πρεμιέρα στις Κάνες, υποψήφια για το βραβείο καλύτερης ευρωπαϊκής ταινίας μικρού μήκους. Ενα νεοφερμένο, διαφορετικό αγόρι με λευκά μαλλιά ταράζει μια παρέα παιδιών, ενώ ένα ακόμα πιο φοβερό πλάσμα, μια φάλαινα, εξοκέλλει στα μέρη τους.
■ «Αλεπού» της Ζακλίν Λέντζου (2015): συμμετοχή στο Λοκάρνο και βραβεία στη Δράμα και στις «Νύχτες Πρεμιέρας». Η τελευταία ανάλαφρη μέρα στη ζωή ενός αγοριού, που τσακωμένος με τη μαμά του, μένει μόνος στο σπίτι με τα αδέλφια του και το άρρωστο σκυλί τους.
■ «Casus beli» του Γιώργου Ζώη (2010): από τις πιο διάσημες ελληνικές ταινίες μικρού μήκους ενός δημιουργού που έκανε και μεγάλη ταινία. Ξεκίνησε από τη Βενετία, πήγε σε μεγάλα φεστιβάλ, βραβεύτηκε κι εδώ. Ανθρωποι διαφορετικών φυλών, ηλικιών, τάξεων και εθνικοτήτων περιμένουν σε εφτά διαφορετικές ουρές δημιουργώντας μια τεράστια ανθρώπινη σειρά.
■ «Χαμομήλι» του Νεριτάν Ζιντζιρία. Το 2012 σάρωσε όλα τα βραβεία. Εντυπωσιακή σκηνοθετική επιδεξιότητα και ωριμότητα από έναν 23χρονο (τότε) Αλβανό, που προσεγγίζει το θέμα του θανάτου. Μια ηλικιωμένη γυναίκα σε ορεινό, αποκλεισμένο από τα χιόνια, χωριό μεταφέρει μόνη της το πτώμα του συζύγου της.
■ «Euroman» του Γαβριήλ Τζάφκα (2015). Γυρισμένη στη Δανία, είναι μια σάτιρα του «Ευρωπαίου», επιτυχημένου, δραστήριου, εκλεκτού των τραπεζών, με ακριβά γούστα και μανία με το ίντερνετ, μόνο που, να, ο καφές τελειώνει και οι φοιτητές διαδηλώνουν και τον ενοχλούν.
