Οντως η Καμεράτα είναι ένας από τους πιο επιτυχημένους πολιτιστικούς οργανισμούς της χώρας.
Στην 25χρονη ιστορία της ευτύχησε να έχει στην καλλιτεχνική της διεύθυνση μετά τον Αλέξανδρο Μυράτ μεγάλα ονόματα της διεθνούς μουσικής σκηνής, όπως ο Neville Marriner και ο Christopher Warren-Green διαγράφοντας μια πολύ επιτυχημένη πορεία, την οποία συνεχίζει και ο τωρινός διευθυντής της, Γιώργος Πέτρου.
Συναυλίες στην Ελλάδα αλλά και σε μεγάλες αίθουσες του εξωτερικού, ηχογραφήσεις, διεθνή βραβεία και άλλα πολλά.
Παρά, όμως, την επιτυχημένη καλλιτεχνική της πορεία και τη διεθνή αναγνώριση, μαστίζεται από σοβαρά διοικητικά και οικονομικά προβλήματα.
Εδώ και ενάμιση χρόνο «λειτουργεί» χωρίς Δ.Σ., κάτι που καθιστά αδύνατη τη σύναψη συμβάσεων τόσο με εργοδότες όσο και εργαζομένους, αλλά και την εκπλήρωση ακόμα και των πιο απλών διαδικαστικών της υποχρεώσεων, όπως η κατάθεση περιοδικών δηλώσεων στο ΙΚΑ, η απόδοση εισφορών και φόρων, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να εκταμιεύσει την ετήσια επιχορήγηση του ΥΠ.ΠΟ. αφού δεν έχει ασφαλιστική και φορολογική ενημερότητα, να συσσωρεύει διοικητικά πρόστιμα και να χρεώνει το Δημόσιο.
Το χρέος της, λοιπόν, διαρκώς διογκώνεται και, σύμφωνα με κύκλους του υπουργείου Πολιτισμού, έχει σκαρφαλώσει στα 2,2 εκατομμύρια ευρώ, με τις 200.000 ευρώ να αφορούν πρόγραμμα ΕΣΠΑ το οποίο τελικά χάθηκε.
Πρόσφατα δικαιώθηκαν με δικαστική απόφαση οι απολυμένοι εργαζόμενοί της (μουσικοί και διοικητικοί). Η επαναπρόσληψή τους και η μερική καταβολή των δεδουλευμένων τους είναι άμεσα εκτελεστέες, κάτι που δεν μπορεί να γίνει από τη στιγμή που δεν υπάρχει εν ενεργεία Δ.Σ.
Επιπλέον η επαναπρόσληψη του διοικητικού προσωπικού είναι επιτακτική, αφού η Ορχήστρα δεν απασχολεί καθόλου διοικητικούς υπαλλήλους αυτή τη στιγμή. Είναι ο μοναδικός οργανισμός χωρίς λογιστήριο ή γραμματεία. Ακόμα και ο ίδιος ο Γιώργος Πέτρου εκτελεί τα καθήκοντα του καλλιτεχνικού διευθυντή «εθιμικά», αφού ποτέ δεν έγινε επίσημη πρόσληψή του.
Είναι άμισθος καλλιτεχνικός διευθυντής με απόφαση προηγούμενου Δ.Σ. και πληρώνεται από τους φορείς που υποδέχονται την Ορχήστρα. Η Ορχήστρα για αυτές τις παραγωγές δεν πληρώνεται.
Εντούτοις η λειτουργία της δεν έχει ανασταλεί. Λειτουργεί «μέσω» ιδιωτικής εταιρείας παραγωγής, η οποία συνάπτει συμβάσεις με τους φορείς που υποδέχονται την Καμεράτα και ατομικά με τους καλλιτέχνες που συμμετέχουν σε κάθε συναυλία. Η πρακτική αυτή ίσως διασφαλίζει τις απαραίτητες επιφανειακές συμβάσεις, αλλά σίγουρα όχι την οικονομική διαφάνεια που απαιτείται σε έναν εποπτευόμενο οργανισμό.
Οι 8 εναπομείναντες μουσικοί, καθώς και οι εξωτερικοί συνεργάτες που προσλαμβάνονται κατά περίπτωση, προσπαθούν να κρατήσουν την Ορχήστρα ζωντανή, δουλεύοντας συχνά για πολύ λίγα χρήματα -ή και αφιλοκερδώς- και αμειβόμενοι ακόμα και χωρίς τα απαραίτητα παραστατικά ή ασφάλιση.
Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι κανένας δεν θα δεχόταν να διοριστεί στο Δ.Σ. ενός οργανισμού με τόσα χρέη και διοικητικές εκκρεμότητες. Σε αυτή την περίπτωση το υπουργείο καλείται να λύσει έναν γόρδιο δεσμό. Τα χρέη θα γίνονται όλο και μεγαλύτερα και η Ορχήστρα θα βουλιάζει όλο και περισσότερο στην αδιαφάνεια.
Και θα είναι κρίμα να ανακοπεί μια τόσο επιτυχημένη καλλιτεχνική πορεία. Μετά την απαξίωση και τελικά το κλείσιμο της Ορχήστρας των Χρωμάτων, η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να χάσει άλλη μία ορχήστρα.
-320x213.jpg)
