Μια ωραία συναυλία με έργα Γερμανών ρομαντικών έδωσε τις προάλλες η ΚΟΑ στο Μέγαρο Μουσικής υπό τον Γερμανό αρχιμουσικό Γκόλο Μπεργκ (5/12/2014). Αποκομίσαμε γενικώς καλές εντυπώσεις, με αποκλίσεις προς τα πάνω ή προς τα κάτω.
Η βραδιά ξεκίνησε με μια κάπως βαριά, «λασπώδη» ανάγνωση της Εισαγωγής στους βαγκνερικούς «Αρχιτραγουδιστές», έργο εμβληματικό για την πιο στενά εθνικιστική ανάγνωση του Βάγκνερ από τους Γερμανούς. Ακολούθησε το «Κοντσέρτο για κλαρινέτο αρ. 2» του Βέμπερ με σολίστα τον Γιοχάνες Γκμάιντερ. Το ωραίο αυτό έργο ασφαλώς θα μπορούσαμε και θ’ άξιζε να ακούγαμε συχνότερα, αφού –θα το διατυπώσω απερίφραστα!– η ΚΟΑ διαθέτει στις τάξεις της κλαρινετίστα της τάξης ενός Μουρίκη· γιατί δεν συμβαίνει αυτό, όπως θα ήταν εφικτό και απολύτως αναμενόμενο, ας απαντήσουν οι υπεύθυνοι.
Ο Γερμανός κλαρινετίστας έπαιξε με γενικώς μαλακό ήχο, καθαρή, ηδονικά «κελαηδιστή» άρθρωση και ήπιες φορτίσεις, αποδίδοντας εύστοχα και με ευγένεια την ιδιαίτερη στον Βέμπερ ισορροπία δομής και συναισθηματικής έκφρασης.
Το α λα μπελ-κάντο λυρικό τραγούδι του κλαρινέτου στο Andante υπήρξε το ωραιότερο σημείο της συναυλίας. Από την ερμηνεία έλειψε, ωστόσο, η αίσθηση των σφριγηλών, γεμάτων αυτοπεποίθηση εξωστρεφών δεξιοτεχνικών εξάρσεων που συνιστούν την πεμπτουσία των βεμπερικών κοντσέρτων.
Η ΚΟΑ υπό τον Μπεργκ συνόδευσε με ετοιμότητα, προσήλωση και ισορροπημένο τονισμένο ρυθμικό παλμό συνεισφέροντας σε μια ταιριαστή στο πρώιμα ρομαντικό στίγμα του έργου ανάγνωση. Η συναυλία ολοκληρώθηκε με τη «Συμφωνία αρ. 3, Σκωτική» του Μέντελσον σε μια ερμηνεία δυναμική μεν αλλά μάλλον τραχιά και αφινίριστη, δίχως την κομψότητα και τις αιθέριες ποιότητες του ήχου που υπονοεί η γραφή.
