efsyn.gr , Ματούλα Κουστένη
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Εχουν κάτι από τη μυστηριώδη Ανατολή, τη σημερινή Νέα Υόρκη, την Αβάνα του ’30, το εξωτικό Σεν Τροπέ, τη μακρινή Κίνα.

Είναι χαρούμενοι κι αποθεώνουν το συναίσθημα. Τραγουδούν σε διάφορες γλώσσες, συνθέτουν αλλά και διασκευάζουν ό,τι ταιριάζει στην πολύχρωμη αισθητική τους.

Δημοφιλείς, πολυταξιδεμένοι και κοσμοπολίτες οι Pink Martini, ένα από τα πιο επιτυχημένα συγκροτήματα της lounge σκηνής, επιστρέφουν στην Ελλάδα για δύο συναυλίες: τη Δευτέρα 4 Ιουλίου παίζουν στη Μονή Λαζαριστών​ και την επομένη έρχονται στην Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων.

Θα παίξουν τα κομμάτια με τα οποία τους αγαπήσαμε («Splendor in the Grass», «Lilly», «Sympathique» «Je ne veux pas travailler», «Amado mio», «Una notte a Napoli») και υπόσχονται να μας πουν μερικά ανέκδοτα κομμάτια από το επερχόμενο project τους. 

Στη σκηνή θα βρίσκεται και πάλι η πληθωρική Νεοϋορκέζα περσόνα Τσάινα Φορμπς, η εκθαμβωτική τραγουδίστριά τους Στορμ Λαρτζ, ένα σύνολο εξαιρετικών μουσικών από διάφορα σημεία του πλανήτη, αλλά και ο πιανίστας-ιδρυτής του συγκροτήματος, Τόμας Λοντερντέιλ, που με ένα νεύμα καθοδηγεί τους πάντες (τη βραδιά της Αθήνας θα ανοίξει η Μαρίζα Ρίζου). 

Συνδυάζοντας στη μουσική τους ρετρό και τζαζ μοτίβα με ποπ ρυθμούς, αλλά και στοιχεία από διαφορετικές κουλτούρες, οι Pink Martini δημιουργούν ένα αισθησιακό κράμα που διατηρεί τη φρεσκάδα του και ταυτόχρονα ιντριγκάρει και μαγεύει το κοινό.

Οπως δηλώνει ο Τόμας Λοντερντέιλ: «Είμαστε σαν μουσικοί αρχαιολόγοι που ανασύρουμε μελωδίες και ρυθμούς από διάφορα μέρη του κόσμου και δημιουργούμε ένα είδος μοντέρνας μουσικής». 

Πολύ συχνά, επίσης, κρατούν για τους εαυτούς τους χαρακτηρισμούς όπως «πρεσβευτές μιας άγνωστης Αμερικής».

◆ Αλλά ποια είναι αυτή η Αμερική που δεν γνωρίζουμε και θέλουν να «εκπροσωπούν»;

«Νομίζω ότι υπάρχει μια διπλωματική διάσταση στο συγκρότημα. Είμαστε ένα αμερικανικό συγκρότημα με τραγούδια σε 25 διαφορετικές γλώσσες, κι έτσι νιώθουμε λίγο πρεσβευτές», μας λέει ο Τόμας Λοντερντέιλ.

«Θα πιστεύουμε πάντα ότι η μπάντα έχει μεγάλη επίδραση και ανταπόκριση σε πολύ διαφορετικούς ανθρώπους. Αλλωστε από μόνη της η μουσική μάς φέρνει σε επαφή με ανθρώπους που υπό κανονικές συνθήκες δεν θα στεκόμασταν καν ο ένας δίπλα στον άλλον. Και αυτό είναι ένα από τα καλύτερα στοιχεία της μπάντας. Είμαστε πολύ ευτυχείς που η αμερικανική κοινωνία ακούει διάφορα είδη μουσικής, βιώνει διαφορετικές κουλτούρες και δίνει στους ανθρώπους την ευκαιρία να ακούσουν διαφορετικές γλώσσες. Στην πραγματικότητα, η Αμερική θυμίζει ακριβώς τον τρόπο που χτίζουμε κι εμείς το ρεπερτόριό μας». 

Αλλά και με τη χώρα μας το συγκρότημα έχει ιδιαίτερη σχέση.

Μπορεί η Γαλλία, το Παρίσι, να τους έχει κυριολεκτικά απογειώσει και να είναι -καλλιτεχνικά- η δεύτερη πατρίδα τους, ωστόσο, την Τρίτη 5 Ιουλίου θα έχουμε τη μοναδική ευκαιρία στην Τεχνόπολη να τραγουδήσουμε μαζί με τους Pink Martini τους στίχους του «Je ne veux pas travailler», να ερωτευθούμε ξανά ψιθυρίζοντας το «Amado mio», να ονειρευτούμε ακούγοντας το «Una notte a Napoli». 

◆ Το ρομάντζο, κακά τα ψέματα, τους ταιριάζει πολύ.

«Ναι, δεν μπορώ να το κρύψω: αγαπώ το ρομαντικό, τα θετικά και αφελή τραγούδια… Μου προκαλεί μεγάλη χαρά το να βλέπω παλιές ταινίες του Χόλιγουντ με ρομαντική μουσική και πλοκή. Εχω αδυναμία στις μεγάλες ορχήστρες και στη vintage αισθητική. Κι εμείς με τέτοιες βλέψεις ξεκινήσαμε: θέλαμε να δημιουργήσουμε ένα μεγάλο μουσικό σχήμα που θα αποθεώνει το συναίσθημα στη σκηνή». 

Μεταξύ πάντως των τραγουδιών που έχουν «περιποιηθεί» ήταν και τα «Παιδιά του Πειραιά» του Μάνου Χατζιδάκι.

◆ Εχουν κι άλλες υποψήφιες ελληνικές συνθέσεις στα υπόψη;

«Εχουμε φτιάξει μια ιδανική λίστα με τραγούδια από όλον τον κόσμο που θέλουμε να ερμηνεύσουμε. Αλλά προς το παρόν δεν έχουμε βάλει άλλο ελληνικό κομμάτι». 

Στα 22 χρόνια που είναι μαζί, έχουν περάσει από διάφορα στάδια και ποικίλες μουσικές «μεταλλάξεις».

Διασκεύασαν πολύ γνωστά τραγούδια, έγραψαν μεγάλες επιτυχίες, συνεργάστηκαν με ετερόκλητους καλλιτέχνες (από τη Γιαπωνέζα Σαόρι Γιούκι μέχρι τα δισέγγονα των Φον Τραπ).

«Και να σκεφτείτε πως τα πρώτα τέσσερα ή πέντε χρόνια, το συγκρότημα δεν ταξίδεψε πέρα από τα όρια του Πόρτλαντ. Σήμερα έχουμε φτάσει να παίζουμε περί τις 150 ημέρες κάθε χρόνο κι έχουμε ταξιδέψει σχεδόν σε κάθε ήπειρο», σχολιάζει το Τ. Λοντερντέιλ.

«Νομίζω πως -τουλάχιστον για τη μεγάλη μας επιτυχία στη Γαλλία και την Ευρώπη γενικότερα-, καθοριστική υπήρξε η ασύλληπτη αλλά αναπάντεχη επιτυχία του άλμπουμ “Sympathique” και κυρίως του τραγουδιού “Je ne veux pas travailler”. Κάπως έτσι κάναμε καριέρα στην Ευρώπη πριν καν γίνουμε ευρέως γνωστοί στις ΗΠΑ». 

◆ Και μεταξύ τους, πώς κράτησαν τόσοι άνθρωποι τις ισορροπίες;

«To πιο δύσκολο από όλα ήταν να μπορέσουμε τα πρώτα χρόνια να συντονιστούμε. Για να ταξιδέψουμε εκτός Αμερικής, για παράδειγμα, έπρεπε να διασφαλίζουμε ότι όλοι θα έρθουν στην ώρα τους. Επίσης, ήταν σημαντικό να εμπιστευόμαστε ο ένας τον άλλο και να τηρούσαμε το πρόγραμμά μας. Πλέον είμαστε τόσο κοντά, που μπορούμε εύκολα να αντιμετωπίζουμε οποιοδήποτε πρόβλημα. Κάποιες φορές, δε, κάνουμε και τα απαραίτητα μικρά διαλείμματα· κι όταν βλέπουμε το χαρούμενο πλήθος στις συναυλίες μας, προσπερνάμε τα πάντα». 

Info:

5/7, Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων: Πειραιώς 100, Γκάζι, τηλ.: 210-3475518, 210-3453548.

Ωρα έναρξης: 21.00. Τιμές εισιτηρίων: Καθήμενοι: 34 ευρώ.

Γενική είσοδος: 29 ευρώ. Φοιτητικό, κάτοχοι κάρτας ανεργίας: 22 ευρώ