Μετά την Ουκρανία…

Πόσο σταθερή και βιώσιμη μπορεί να είναι μια συμβιβαστική λύση στην Ουκρανία;

Είναι αυτονόητο ότι δεν αρκεί μια συμφωνία της Μόσχας με το Κίεβο συν κάποιοι εγγυητές, αλλά ένα συνολικό πλαίσιο ασφαλείας για την Ευρώπη.

Τριάντα επτά χρόνια μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει ξεπεράσει σε διάρκεια τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο χωρίς να φαίνεται στον ορίζοντα κανένα πλαίσιο για τη μεταπολεμική τάξη πραγμάτων.

Μέχρι στιγμής, η διαμάχη ανάμεσα στον Τραμπ και τους τρεις Μεγάλους της Ευρώπης, Βρετανία Γαλλία και Γερμανία, αφορούσε τη μεθόδευση τερματισμού του πολέμου.

Θα εφαρμοστεί το μοντέλο της Κορέας με μια παρατεταμένη κατάπαυση του πυρός ή θα υπογραφεί Συνθήκη Ειρήνης;

Θα υπάρξει πλαίσιο και πλαφόν των συμβατικών δυνάμεων των δύο πλευρών, Ρωσίας και ΝΑΤΟ, ή ένα νέο κεφάλαιο της κούρσας των εξοπλισμών στη Γηραιά Ηπειρο;

Αν η ισορροπία δυνάμεων αφεθεί να διαμορφώνεται στη δυναμική της αυτορρύθμισης, τότε η ψυχροπολεμική ένταση και στη συνέχεια, ανάφλεξη, θα υποθηκεύσει κάθε συνολική προσπάθεια σταθεροποίησης.

Ο επανεξοπλισμός της Ευρώπης εντάσσεται στην ευρύτερη ανακατανομή ρόλων στη Διατλαντική Σχέση και είναι μια δυναμική ανεξάρτητη από τη σύγκρουση στην Ουκρανία.

Το 1950, η Βόρεια Κορέα εισέβαλε στη Νότια και νομιμοποίησε την προσπάθεια των ΗΠΑ να επανεξοπλίσουν τη Δυτική Γερμανία.

Ολες οι έρευνες που έγιναν στα αρχεία της ΕΣΣΔ μετά το 1991 δεν στοιχειοθέτησαν κίνδυνο σοβιετικής εισβολής στη Δυτική Ευρώπη στη δεκαετία του 50.

Σήμερα, η απειλή ρωσικής επίθεσης προβάλλεται από χώρες, οι οποίες αξιοποιούν γεωπολιτικά τη σύγκρουση στην Ουκρανία για να βελτιώσουν τη θέση τους στους συσχετισμούς της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ.

Η Πολωνία και η Ρουμανία είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα, αλλά πρώτη διδάξασα είναι η Γαλλία.

Κύριος στόχος της αύξησης των αμυντικών δαπανών της Γαλλίας ήταν και παραμένει ο τερματισμός της άκαμπτης δημοσιονομικής περιοριστικής πολιτικής που έχει επιβάλει η Γερμανία στους εταίρους της.

Το 1969 άρχισαν στη Βιέννη οι διαπραγματεύσεις για τη μείωση των συμβατικών δυνάμεων στην Ευρώπη που μετεξελίχθηκαν σε διαρκή διάσκεψη ασφαλείας –ΔΑΣΕ- και στη συνέχεια σε διεθνή περιφερειακό οργανισμό, τον ΟΑΣΕ.

Χωρίς νέο πλαίσιο και κανόνες, η Διατλαντική Σχέση όχι μόνον δεν θα μπορέσει να συμβάλλει σταθεροποιητικά στη μεταπολεμική Ουκρανία, αλλά θα τροφοδοτεί τη δυναμική μιας νέας σύγκρουσης. Τέλος, ανοικτό παραμένει το ερώτημα αν το μέγεθος της πρόκλησης για σταθεροποίηση της μεταπολεμικής Ουκρανίας δεν θα οδηγήσει σε αντιπαράθεση τους τρεις μεγάλους της Ευρώπης.