Η βασική ιστορία του πιο πειραματικού έργου της Βιρτζίνια Γουλφ και του πιο ανατρεπτικού ταυτόχρονα, του μυθιστορήματος «Τα κύματα», αφορά τη ζωή έξι φίλων, από τα παιδικά τους χρόνια μέχρι προχωρημένη ηλικία.
Εξι ιστορίες, έξι διαφορετικές οπτικές της πραγματικότητας μέσα σε έναν κόσμο μεγάλο, ρευστό και αεικίνητο σαν τα κύματα της θάλασσας.
Αυτή η πανίσχυρη δύναμη αλλαγής αποτελεί έμπνευση και θεματική της παράστασης «Elvedon», του χορευτή και χορογράφου Χρήστου Παπαδόπουλου, που ξεκινάει απόψε στο θέατρο «Πόρτα».
«Οντως η Γουλφ παρουσιάζει έναν κόσμο διαρκώς μεταβαλλόμενο, όπου η κίνηση, η εξέλιξη και η ροή αποτελούν θεμελιώδη συστατικά του.Το μόνο σταθερό και αναλλοίωτο στοιχείο γύρω μας είναι το γεγονός ότι παρατηρούμε και βιώνουμε την αλλαγή αυτή όλοι μαζί, σαν έκφανση μιας αδιατάρακτης νομοτέλειας. Είτε το θέλουμε είτε όχι, είμαστε αναπόσπαστο τμήμα αυτής της αδιάκοπης ροής. Ερχόμαστε, υπάρχουμε και φεύγουμε. Αυτή η παραδοχή αποτελεί και τον μόνο σταθερό άξονα γύρω από τον οποίο εξελίσσεται η παράσταση», μας εξηγεί ο Χρήστος Παπαδόπουλος.
Τις προηγούμενες ημέρες βρισκόταν στο Αζερμπαϊτζάν για παραστάσεις. Ανήκε στη χορογραφική ομάδα των τελετών έναρξης/λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων 2004 και παρουσιάζει συχνά δουλειές του στο εξωτερικό («De Perdidos», «Gandau» και «Counter Reset» στο Melkweg Τheater Amsterdam).
«“Γεννιόμαστε και παραμένουμε διαφορετικοί, για πάντα” λέει η Γουλφ στα “Κύματα”, που για μένα είναι ελεγεία για τη ζωή. Πρόκειται για μια μεγάλη συμφιλίωση με την πορεία μας πάνω στη γη, στον γαλαξία μας, στο σύμπαν» διευκρινίζει. Αυτή η μεταφυσική του χωροχρόνου πόσο δύσκολο ήταν να παρουσιαστεί στο κοινό; «Είναι ένα έργο βαθύ και προσωπικό, αλλά και γεμάτο αντιφάσεις, με την έννοια της δημιουργίας ενάντια στην αυτοκαταστροφή, της ζωής ενάντια στο σκοτάδι της ψυχής. Ωστόσο, νιώθω πως μέσα από τους ήρωές της, η Γουλφ μιλά για κάτι πολύ μεγαλύτερο από τον ίδιο τον άνθρωπο ή τον εαυτό της. Μιλά για μια μεγάλη αδιατάραχτη ενότητα. Και με αυτό μπορεί ο οποιοσδήποτε να ταυτιστεί».
Η κύρια έγνοια του για τη χορογραφία ήταν η έννοια του χρόνου. «Οπως τον αντιλαμβάνομαι είναι μια μεγάλη σταθερά ανεξάρτητη από εμάς, που μας υπερβαίνει», λέει.
«Αυτό είναι και το μεγαλείο του. Η δική μας σχέση μαζί του είναι που τον “μετρά”. Αν φαντάζει, λοιπόν, εχθρικός, γρήγορος ή αργός, βασανιστικός ή ανακουφιστικός είναι καθαρά ανθρώπινη λειτουργία και προβολή».
«Elvedon» στο έργο της Γουλφ είναι μια πολιτεία, στην οποία φτάνουν οι ήρωες έπειτα από μια μεγάλη περιπλάνηση μέσα στο δάσος:
«Η πολιτεία αυτή παρουσιάζεται σαν ένας μη τόπος, σε έναν αόριστο χρόνο. Ισως να μην έχει ζήσει ποτέ κανείς εκεί. Παρ’ όλα αυτά είναι πλημμυρισμένη από μνήμες και συναισθήματα ανθρώπων. Η έννοια αυτή του μη τόπου με γοητεύει. Αυτό προσπάθησα να δημιουργήσω: όχι έναν σκηνικό χώρο, μέσα στον οποίο θα γίνεται η αφήγηση, αλλά έναν μη τόπο, που να επιτρέπει στο σώμα να γίνει το μόνο μέσο επικοινωνίας».
Info:
«Πόρτα» (Μεσογείων 59, 210-7711333). Κάθε Δευτ. 21.15, από σήμερα έως τις 30 Μαρτίου. Είσοδος: 10 ευρώ.
Χορεύουν Ιωάννα Παρασκευοπούλου, Ερμής Μαλκότσης, Χαρά Κότσαλη, Νώντας Δαμόπουλος, Αλέξανδρος Βαρδαξόγλου, Νάντη Γώγουλου
