Να έπαιζα σε μια μπάντα με τον Χέντριξ και τον Ζαμπέτα…

Αν στο εξωτερικό λένε δανδή (της μουσικής) τον Μπράιαν Φέρι, εμείς εδώ δικαιούμαστε να λέμε δανδή τον Γιάννη Νάστα από τους Xaxakes. Και είναι και καλύτερος μπορώ να σας πω. Με γούστο, υψηλή αισθητική και απαράμιλλη κομψότητα. Σε όλα, έτσι; Από την εικόνα του μέχρι τη μουσική του. Στην κάθε λεπτομέρεια.

Απόψε λοιπόν οι Xaxakes παίζουν στο Passport και σας προτρέπω να ξεχάσετε τη Φουρέιρα και τη Eurovision και να πάτε στη συναυλία. Μέσα από τον τίτλο «TV darling», το πρωτοπόρο συγκρότημα από τη Θεσσαλονίκη αναβιώνει το κλίμα, την αισθητική και την ενέργεια των πρώτων live του. «Εκεί που η υποκουλτούρα συναντούσε το νόημα του στιλ και τα πάντα είχαν μια αυθεντικότητα με σημασία και λόγο».

Με πλήρη σύνθεση θα εμφανιστούν (τρεις κιθάρες, πλήκτρα, μπάσο, τύμπανα και δύο βιολιά), θα παίξουν τραγούδια από την εποχή του περίφημου «Hey Mister» ώς το «Μη Μαζί», καθώς και ακυκλοφόρητο υλικό από το επικείμενο άλμπουμ τους.

Ζητήσαμε από τον Γιάννη Νάστα, αντί μιας τυπικής συνέντευξης, να βρούμε 10 περίεργες ερωτήσεις και να απαντήσει καλύτερα σε αυτές. Διότι, όπως λέει και ο ίδιος, «My Sweet Darling η ζωή είναι πιο ωραία έξω από την TV». Συμφωνούμε χίλια τα εκατό.

Συνέντευξη

●  Τι έχουν οι Xaxakes που δεν έχει κανένα άλλο συγκρότημα;

1) Εχουν «οι γάτες γίναν ροζ, βάζουν ρουζ και οι γάτοι γίναν άσπροι (ή και μαύροι, δεν με χαλάει αυτό), κάνουν ντους» (στίχοι από το «Στα Ξαφνικά»).

2) Εχουν «είναι μέρα, έχει φως κι είσαι ωραία», απαγορευμένες φράσεις το ’90…

3) Εχουν «το πρωί δεν θέλω γκρίνιες… και το βράδυ μόλις έρθει, στο φεγγάρι μόλις φως θα πέσει… θα διαλέξω τι θα βάλω να ’χω ρέντα… να γουστάρω» (στίχοι από το «Fly»). Αυτό, εντάξει, το έγραψα για μένα. Αλλά έγινε ύμνος για πολλούς αγαπημένους φίλους και φίλες.

4) Εχουν «και μετά αυτοί πήγαν Monte Carlo…».

5) Αλλά έχουν και το «φήμη βρήκε ανόητο… του ψιθύρισε ναι, του υποσχέθηκε, βασιλιάς στο χρίσμα γίνε… μόνο σκότωνε. Είμαι η φήμη… Στ’ όνομά μου έχουν πιει».

Ενας κόσμος μεγάλων αντιθέσεων είναι οι Xaxakes, τόσο στιχουργικά όσο και -φυσικά- μουσικά. Αυτό νομίζω. Και ότι είμαι ο πιο ψηλός απ’ όλους!

●  Εχει ο καιρός γυρίσματα;

Αν έχει, λέει… Οπως θα συμφωνούσαν οι περισσότεροι, νομίζω. Ποιος θα φανταζόταν ότι τα σπίτια στην Ελλάδα τον χειμώνα θα ήταν κρύα και ο κόσμος θα είχε ένα φορεμένο κρύο χαμόγελο, ακόμη και το καλοκαίρι.

●  Χωράει μιζέρια στη μουσική;

Μιζέρια. Η λέξη που τουλάχιστον στη μουσική πουλάει σαν τρελή. Η αισιοδοξία αποφεύγεται, η χαρά καταραμένη εισπρακτικά, η αφέλεια ανεπίτρεπτη για τον κόσμο που ζούμε σήμερα. Ολα αυτά, χαρακτηριστικά στη μουσική των Xaxakes. Παρ’ όλα αυτά, δεν χαραμίζω το μοντέλο, ούτε το αλλάζω με ένα πιο «θλιμμένο» για την επιτυχία. Μιζέρια vs Αντίσταση.

●  Πότε χρειάζεται να ρίχνουμε πόρτα σε κάποιους;

Το να βασανίσει κάποιος έναν ανίσχυρο, να επιτεθεί σ’ έναν ηλικιωμένο. Ούτε καν θέλω να το κάνω εικόνα. Είναι η παρακμή του ανθρώπινου είδους. Αυτό σίγουρα θα ήταν λόγος για πόρτα στην ψυχή μου. Ο,τι άλλο. Τι να κάνουμε; Θα πρέπει να φάει πόρτα η μισή γη. Με αυτά που έχουν δει τα ματάκια μας να συμβαίνουν. Απλά η βία είναι που με ενοχλεί. Η πολεμική, η ψυχολογική, στις σχέσεις των ανθρώπων. Κλείνω και τα παράθυρα σ’ αυτήν.

●  Μπαίνουν στη ρουλέτα τα τραγούδια;

Ολα είναι ρουλέτα για την αισθητική και το κριτήριο του κόσμου. Σημασία έχει απλά το ποιος γυρνάει τη ρουλέτα. Είσαι αυτός που έχει το καζίνο και γυρνάει τη ρουλέτα, γράφοντας σκοτεινά τραγούδια, αυτοκτονικά τραγούδια, του μηδενισμού, και πλουτίζει ή είσαι αυτός που παίζει όλα του τα συναισθήματα, από την αγάπη που έχει για τη μουσική, στη ρουλέτα. Ακούει και πιστεύει την κάθε αρλούμπα του εκάστοτε δημιουργού και μένει στο περιθώριο. Εννοείται και άφραγκος, για να είναι ακόμη πιο… in.

●  Τι μπορεί να είναι απειλή για σένα;

Η υποβάθμιση της σκέψης. Η κάθε τηλεπερσόνα που έχει ρίξει το επίπεδο και τις αξίες, στα πάντα. Και όπως λέει κι ένας καινούργιος στίχος των Xaxakes, «μια μαϊμού στην πόλη θα ’μαι εγώ η πρώτη… TV Darling copy». Αυτό είναι η απειλή. Η αποχαύνωση. Και μετά φυσικά ακολουθεί η αμείλικτη επίθεση από τους εξουσιάζοντες. Στα προβατάκια, πλέον.

●  Είναι καλή ή κακή λέξη η «ανανέωση»;

Καλή δεν είναι. Μόνο όταν τίθεται θέμα επιβίωσης, νομίζω, έχει νόημα. Κρατάμε τον λύκο με τα παλιά του κουσούρια. Αυτόν ξέρουμε. Αυτόν αγαπήσαμε ή μισήσαμε. Οι original ψυχές δεν χωράνε ανανέωση.

●  Μια τολμηρή μουσική φαντασίωση;

Να έπαιζα με τον Χέντριξ και να έπαιζε στην μπάντα και ο Ζαμπέτας.

●  «You are my sunshine», πού και πότε το λες αυτό;

Στα αθώα ματάκια ενός παιδιού. Στον έρωτα που ζεις όταν μαζί ξυπνάς. Ενα πρωινό στον ήλιο που σε λούζει. Στο φεγγάρι που σε κάνει ονειροπόλο.

●  Να ρισκάρουμε;

Ρισκάρεις να έχεις λόγο; Παραδείγματος χάριν, την άποψή μου, τώρα; Πάντα κερδίζεις. Πάντα χάνεις. «Μας πυροβόλησαν πολλές φορές για την άποψή μας. Πολλούς από μας τους πέτυχαν. Απλά, οι σφαίρες ψάχνουν φίλε μες στον πλούτο να ζουν. Εϊ μάγκα μου, μην μπεις στη μέση, μην κάνει τζιζζζζ…» (στίχος από το «Στα Ξαφνικά».)

Info: Passport Κεραμεικός Upstairs, Κεραμεικού 58 & Μαραθώνος, ώρα έναρξης 22.30, εισιτήρια 12 ευρώ.