Την πρώτη από τις συνολικά οκτώ προγραμματισμένες παραγωγές του κύκλου «Ημέρες λατρευτικής μουσικής – Ανθρώπινα και Θεία Πάθη» παρουσίασε ενώπιον κοινού την Πέμπτη, 23/3/2017, η Εναλλακτική Σκηνή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής στην ειδική, μικρή αίθουσα του Κέντρου Πολιτισμού Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος.
Την επιμέλεια του προγράμματος του κύκλου συνολικά είχαν από κοινού ο τσεμπαλίστας Μάρκελλος Χρυσικόπουλος και ο καλλιτεχνικός διευθυντής της ΕΛΣ, Γιώργος Κουμεντάκης.
Η παραγωγή υπό τον λατινικό τίτλο «Communio» ήταν ιδέα του Χρυσικόπουλου και συνίστατο σε μια σκηνική, μουσικώς υβριδική παρουσίαση του «Ασματος ασμάτων», βασισμένη στη νεοελληνική μετάφραση του Μιχάλη Γκανά. Αποτελούμενο από γαμήλια και ερωτικά τραγούδια, το αυθεντικό αρχαίο κείμενο ανανοηματοδοτείται εντασσόμενο στην Καινή Διαθήκη ως συμβολισμός της αγάπης του Χριστού για την Εκκλησία.
Η παραγωγή εντασσόταν ομαλά και αναμενόμενα στη σειρά άλλων, όμοια υβριδικών, εμπνευσμένα «αιρετικών» σκηνικών θεαμάτων/ακροαμάτων που έχει προσφέρει ο Χρυσικόπουλος τα τελευταία χρόνια, σε διαφορετικό εκάστοτε πλαίσιο (Φεστιβάλ Αθηνών κ.α.).
Στην προκείμενη περίπτωση το «Ασμα ασμάτων» οπτικοποιήθηκε ως τελετουργικό ευχαριστιακό δείπνο παλαιοχριστιανικής Αγάπης, απείκασμα του Μυστικού Δείπνου, που, εμποτιζόμενο από τον γαμήλιο ερωτισμό, έλκει και αντανακλά στην εικαστική και μουσική αφήγησή του όψεις του ιστορικού πνευματικού έως και του σύγχρονου, κοσμικού ελληνικού βίου.
Χαμηλών, κατανυκτικών τόνων, προσανατολισμένο σε μια διάθεση διαλογισμού και με έμφαση στο ιδιωτικό συναίσθημα, το «Communio» θερμάνθηκε προς το τέλος, ανθίζοντας σε προσεκτικά ζυγιασμένες μουσικές και εκφραστικές κορυφώσεις αισθησιακού χαρακτήρα.
Καθισμένοι σε ένα μακρύ τραπέζι, στρωμένο για γεύμα με αληθινά ποτά, άρτο και φρούτα, μουσικοί με τα όργανά τους, τραγουδιστές και ηθοποιοί οδηγημένοι από την Κατερίνα Ευαγγελάτου έπαιξαν, τραγούδησαν και υποδύθηκαν τους ρόλους τους με ακρίβεια και συναισθηματική προσήλωση.
Τον λιτό σκηνικό χώρο όρισε η Εύα Μανιδάκη, ενώ τους υποβλητικούς θερμοκρασιακούς φωτισμούς σχεδίασε η Ελευθερία Ντεκώ. Το όλον υλοποιήθηκε με καλαίσθητο εικαστικό πνεύμα που ισορροπούσε με σχεδιασμένα επαμφοτερίζοντα τρόπο μεταξύ ιερού και κοσμικού:
άλλοτε ως ασκητική, πνευματική σύναξη/μνήμη του Μυστικού Δείπνου και άλλοτε ως γονιμική γαμήλια ευωχία που άγγιζε το όριο της οργιαστικής έξαρσης, (ξανα)ενώνοντας με μετανεωτερική αυθάδεια σε απενοχοποιητική λυτρωτική κατάφαση την πνευματική ευλογία και τη σαρκική χαρά της ζωής.
Το ακρόαμα συνίστατο από αποσπάσματα των «Μακαρισμών» σε βυζαντινή ψαλτική απόδοση και του «Ασματος» μελοποιημένου σε ύφος αναγεννησιακής ή/και μπαρόκ μουσικής, με επιτηδευμένες αποκλίσεις προς τροπικά ακούσματα. Αριστοτεχνικά ζευγαρωμένα αυτά τα δύο, αποδόθηκαν από τον ιεροψάλτη Γεώργιο Σταύρου και την υψίφωνο Μαρία Παλάσκα αντίστοιχα.
Τους συνόδεψαν σε δυτικά και ανατολίτικα όργανα επτά μουσικοί των «Latinitas Nostra», ενώ τους «ρόλους» των εραστών απέδωσαν οι ηθοποιοί Μαριάννα Πολυχρονίδη και Νικόλας Παπαγιάννης.
