«Το μυαλό μου είναι πραγματικά σκοτεινό»

Διάσημος συγγραφέας αστυνομικών θρίλερ με στόφα ροκ σταρ, ο Κρις Κάρτερ τη δεκαετία του 1990 στο Λος Αντζελες έπαιζε κιθάρα σε πολλά γκλαμ ροκ συγκροτήματα. Είχε όμως και το προνόμιο να μπαίνει στο μυαλό των κατά συρροή δολοφόνων, αφού σπούδασε ψυχολογία με ειδίκευση στην εγκληματική συμπεριφορά και μάλιστα ως μέλος της ομάδας Εγκληματολογικής Ψυχολογίας της Εισαγγελίας του Μίσιγκαν πήρε συνεντεύξεις και συνάντησε πολλούς εγκληματίες, καταδικασμένους σε ισόβια.

Ο Κρις Κάρτερ έρχεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα και κλείνει δύο ραντεβού με το πολυάριθμο, φανατικό κοινό του. Την Πέμπτη 18 Μαΐου στη Θεσσαλονίκη, στο βιβλιοπωλείο Public στην Τσιμισκή (19.00) και την Παρασκευή στο Σεράφειο του Δήμου Αθηναίων (Εχελιδών & Πειραιώς 144, στις 20.00), στο πλαίσιο του 4ου Φεστιβάλ Αστυνομικής Λογοτεχνίας.

Με πτήση από το Λονδίνο, όπου ζει, στις αποσκευές του έχει το νέο του αστυνομικό θρίλερ «Ο γρίφος του κακού» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Bell (μετάφραση: Αντώνης Γιαννούλης). Είναι το 10ο βιβλίο της #1 bestselling σειράς με πρωταγωνιστή τον ντετέκτιβ Ρόμπερτ Χάντερ. Ο επικεφαλής της Μονάδας Υπερβίαιων Εγκλημάτων της αστυνομίας του Λος Αντζελες έχει απέναντί του τον Λούσιεν Φόλτερ, τον πιο αιματοβαμμένο και επικίνδυνο σίριαλ κίλερ που αντιμετώπισε ποτέ το FBI. Μετά από τριάμισι χρόνια στην απομόνωση κατάφερε να δραπετεύσει. Είναι οργισμένος και το μόνο που σκέφτεται είναι η εκδίκηση…

● Πόσο συχνά βάζετε στα βιβλία σας τις ποινικές υποθέσεις που έχετε εξετάσει;

Σχεδόν όλα όσα υπάρχουν στα βιβλία μου, ειδικά οι τρόποι δολοφονίας, προέρχονται από μνήμες που έχω από τις σκηνές των εγκλημάτων ενώ εργαζόμουν ως Ψυχολόγος Εγκληματικής Συμπεριφοράς.

● Από πού εμπνευστήκατε τον Λούσιεν Φόλτερ, βασίζεται σε υπαρκτό πρόσωπο;

Στο An Evil Mind («Διαβολικός»), ήθελα να δημιουργήσω έναν πραγματικά τρομακτικό αλλά έξυπνο δολοφόνο. Ο Φόλτερ ήταν στην πραγματικότητα ένας συνδυασμός τριών διαφορετικών δολοφόνων – δύο από τις υποθέσεις που δούλεψα και ένας από μια ειδική μελέτη.

● Και ο ντετέκτιβ Χάντερ έχει στοιχεία από τη δική σας προσωπικότητα;

Στην αρχή, ο χαρακτήρας του Χάντερ δεν είχε πολλά από εμένα, αλλά διαπίστωσα ότι όσο συνεχιζόταν η σειρά, όσο περισσότερα βιβλία έγραφα τόσο περισσότερα από τον εαυτό μου πρόσθετα στον χαρακτήρα. Τώρα, μετά από δώδεκα βιβλία, μπορώ να πω ότι υπάρχουν αρκετές ομοιότητες ανάμεσα στον Χάντερ και εμένα.

● Από την εμπειρία σας, πώς και γιατί γίνεται κάποιος σίριαλ κίλερ; Τι ωθεί στο έγκλημα;

Το πώς και γιατί ένα άτομο γίνεται σίριαλ κίλερ είναι μια ερώτηση που δεν μπορεί να απαντηθεί. Αν υπήρχε απάντηση, θα μπορούσαμε να σταματήσουμε τις δολοφονίες πριν γίνουν. Τι ωθεί κάποιον στο έγκλημα; Σχεδόν οτιδήποτε… Εχω δει ανθρώπους να μαχαιρώνονται σε μπαρ για μία Bud. Ολοι έχουμε ένα οριακό σημείο σε κάθε κατάσταση. Εάν ένα άτομο ωθηθεί πέρα από αυτό το οριακό σημείο, σχεδόν πάντα θα αντιδράσει με θυμωμένο ή/και απελπισμένο τρόπο.

Ανάλογα με διάφορους παράγοντες – η ιδιοσυγκρασία του ατόμου, το περιβάλλον, οι πιέσεις που βιώνει τη συγκεκριμένη στιγμή της ζωής του, εάν είναι μεθυσμένο… η λίστα συνεχίζεται· ο θυμός και η απελπισία μπορούν να οδηγήσουν σε βίαιη πράξη. Μπορεί σε κλάσμα δευτερολέπτου να δολοφονηθεί κάποιος. Ο κόσμος είναι γεμάτος με παραδείγματα εγκλημάτων που έγιναν από μια οργισμένη αντίδραση…

Αλλά αν θέλετε μια απάντηση από εγχειρίδιο, τότε τα βασικά κίνητρα για τα περισσότερα εγκλήματα είναι το κέρδος, η εκδίκηση, η ζήλια, η απόκρυψη ενός άλλου εγκλήματος, η αποφυγή ταπείνωσης ή ντροπής, η χειραγώγηση, η κυριαρχία, ο έλεγχος, η σεξουαλική ικανοποίηση ή απλά μανία για ανθρωποκτονία.

● Τελικά υπάρχει αυτό που λέμε «τέλειο έγκλημα»;

Εάν με τον όρο «τέλειο έγκλημα» εννοείτε ένα έγκλημα όπου ο δράστης δεν έχει συλληφθεί, τότε ναι, υπάρχουν εκατομμύρια από αυτούς σε όλο τον κόσμο.

● Πώς γράφετε; Γνωρίζετε από την αρχή το τέλος της ιστορίας;

Δεν σχεδιάζω τις ιστορίες μου, όλες είναι πολύ οργανικές. Το βασικό μου πρόβλημα είναι ότι δεν έχω ποτέ μια ολοκληρωμένη ιστορία στο μυαλό μου όταν αρχίζω να γράφω· συνήθως έχω μόνο τη βασική ιδέα για την κύρια πλοκή και τα περισσότερα εξελίσσονται στη συνέχεια. Σαν ένα παζλ, απλώς βάζω νέα κομμάτια μέχρι να τελειώσει.

● Ανησυχείτε για την έμπνευση, για το επόμενο μυθιστόρημα;

Οχι, δεν θα έλεγα ότι έχω τέτοια αγωνία. Το μυαλό μου είναι πραγματικά σκοτεινό, οπότε μπορώ πάντα να μετατρέπω γεγονότα της πραγματικής ζωής σε μια ιστορία εγκλήματος.

● Αλήθεια, τι σας οδήγησε από τη μουσική και την ψυχολογία στη συγγραφή;

Ποτέ στη ζωή μου δεν είχα προγραμματίσει να γράψω ένα βιβλίο. Ποτέ στη ζωή μου δεν είχα σκεφτεί μια καριέρα συγγραφέα. Σε αντίθεση με τους περισσότερους συγγραφείς που γνωρίζω, ποτέ δεν αφιέρωσα χρόνο στο να σκέφτομαι ιστορίες και χαρακτήρες.

Ωσπου ονειρεύτηκα μια ιστορία… Θα σας εξηγήσω. Υποφέρω από αϋπνίες, και συνήθως τα όνειρά μου είναι ένα χάος από τρελές εικόνες δίχως νόημα. Ωστόσο ένα βράδυ, το 2007, που μπόρεσα να κοιμηθώ μερικές ώρες, ονειρεύτηκα μια πλήρη ιστορία και το περίεργο ήταν ότι το πρωί τη θυμόμουν όλη. Οταν την αφηγήθηκα στη φίλη μου μού είπε ότι της άρεσε πολύ και με παρότρυνε να τη γράψω.

Ετσι αποφάσισα να κάτσω στον υπολογιστή και να γράψω το πρώτο κεφάλαιο αυτής της παράξενης ιστορίας που είχα ονειρευτεί. Αργότερα σκέφτηκα ότι αν πρόκειται να αφιερώσω χρόνο και προσπάθεια για ένα βιβλίο, θα μπορούσα πιθανώς, λόγω του παρελθόντος μου στην Ψυχολογία Εγκληματικής Συμπεριφοράς, να καταλήξω σε μια πολύ πιο ενδιαφέρουσα πλοκή για ένα ψυχολογικό θρίλερ. Είχα αρχίσει επιτέλους να σκέφτομαι λογικά.

Εκείνη την εποχή δούλευα σε μια εταιρεία λογισμικού υπολογιστών, οπότε μπορούσα να γράφω μόνο τα βράδια. Εγραφα χωρίς να έχω μια ολοκληρωμένη πλοκή στο μυαλό μου και το ένα κεφάλαιο με οδηγούσε στο άλλο. Επειτα από δέκα μήνες είχα τελειώσει το «The Crucifix Killer».