«Μπόρεσα να ζω μια υπερκινητική ακινησία»

«…άνθη της πέτρας φυσιογνωμίες/που ήρθαν όταν κανένας δε μιλούσε και μου μίλησαν/που μ’ άφησαν να τις αγγίξω ύστερ’ απ’ τη σιωπή…». Με τους στίχους του Γιώργου Σεφέρη ο Νάσος Αθανασίου προλόγισε το βιβλίο του Σπύρου Τσάμη «Φυλακισμένος στο σώμα» (εκδ. Καμπύλη), που παρουσιάστηκε το πρωί της Δευτέρας στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων.

«Με το βιβλίο του μάς προσφέρει άνθη της πέτρας, άνθη του πόνου. Πρέπει να τα καταλάβεις, να τα νιώσεις ως φυσιογνωμίες που ήρθαν και σου μίλησαν όταν κανένας δεν σου μιλούσε. Που σε άφησαν να τις αγγίξεις έπειτα από τη σιωπή. Δεν είναι συμβολικό αυτό, δεν είναι διφορούμενο, κάτι υπερβατικό που στερείται ρεαλισμού. Ο Σπύρος Τσάμης προσφέρει άνθη του πόνου. Είναι μια κοινωνία που πονάει γιατί συμπεριφέρεται άσχημα. Είναι οι άνθρωποι που πονούν γιατί έχουν γίνει μοναχικοί σε αυτήν την κοινωνία…», τόνισε ο δημοσιογράφος και βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, που έχει γράψει το επιμύθιο στο «Φυλακισμένος στο σώμα».

Ο καλός συνάδελφος της «Εφ.Συν.» σε ένα μικρό βιβλίο-μαρτυρία, που το διαβάζεις και το νιώθεις, με λογοτεχνικά χαρίσματα και διάθεση ενδοσκόπησης καταθέτει τις εμπειρίες του, τους αγώνες του, την ψυχολογία του από τότε που τραυματίστηκε η σπονδυλική του στήλη σε ένα τρομερό ατύχημα και οδηγήθηκε σε αναπηρικό καροτσάκι. Παράλληλα περιγράφει τα προβλήματα και τους αποκλεισμούς που υφίσταται και υπερβαίνει καθημερινά με απίστευτη δύναμη, διεκδικώντας να συνεχίσει τη ζωή του ισότιμα.

«Κάνει μέσω θαρραλέου κοινωνικού και προσωπικού ρεπορτάζ κατάθεση ψυχής. Πρόκειται για κείμενο αφύπνισης και παρέμβασης έναντι της συμβατικής σκέψης. Πρόκειται για επαναδιατύπωση της ευεργεσίας του πόνου», είπε ο συγγραφέας-ποιητής Κωστής Νικολουδάκης, που συντόνισε τη συζήτηση, ενώ οι ηθοποιοί Δημήτρης Μαύρος (παλιός συμμαθητής του Σπύρου Τσάμη) και Αντιγόνη Δρακουλάκη διάβασαν χαρακτηριστικά αποσπάσματα από το «Φυλακισμένος στο σώμα».

«Ρεπορτάζ, αυτό είναι αυτό το βιβλίο. Ρεπορτάζ εντός μου και ρεπορτάζ γύρω μου», τόνισε ο Σπύρος Τσάμης, ο οποίος αναφέρθηκε στην καθησυχαστική μορφή της Παναγίας, όταν μήνες μετά το ατύχημα στο κρεβάτι του νοσοκομείου προσπαθούσε να αποκτήσει συνείδηση του τι συνέβη, ενώ απορούσε για την απουσία κίνησης. «Εκανα ρεπορτάζ εντός του σώματος για να δω τι δυνατότητες έχει. Μετά μπόρεσα να ζω μια υπερκινητική ακινησία», είπε ο συγγραφέας, ο οποίος και με τη δημοσιογραφική του ιδιότητα έχει επισκεφτεί πολιτικούς από όλα τα κόμματα: «Τους έχω μεταφέρει την έρευνα και τη γνώση μου από χώρες του εξωτερικού για τους πολίτες με κινητικά προβλήματα, που περιγράφω στο βιβλίο, έχω επιδώσει εκθέσεις για διαρθρωτικές κινήσεις που εδώ γίνονται κατ’ εξαίρεση και όχι συνολικά».

Ο ίδιος διαπιστώνει ότι η Ελλάδα ενοχοποιεί το κινητικό πρόβλημα και επαναλαμβάνει ότι δεν βλέπει το αμαξίδιο ως μέσο κίνησης αλλά ως εμπόδιο για να ξαναπερπατήσει. «Αν κάτι αισιόδοξο προκύπτει από αυτό το βιβλίο είναι η αξία τού είναι, όχι του φαίνεσθαι», τόνισε ο εκδότης του και ποιητής Κωνσταντίνος Σκηνιώτης, δίνοντας το δικό του μήνυμα από την προσωπική του εμπειρία: «Να μείνουμε όρθιοι ακόμα κι αν είμαστε σε αναπηρικό καροτσάκι και να βλέπουμε με τα μάτια της ψυχής ακόμα κι αν η όραση δεν λειτουργεί».