«Με τρυφερότητα για τον γυμνό άνθρωπο με όλες τις ατέλειές του»

Φέτος η Πινακοθήκη Γ. Βογιατζόγλου συμπληρώνει 10 χρόνια λειτουργίας και ενεργής εικαστικής παρουσίας στον πολιτιστικό χάρτη της Αθήνας και γιορτάζει με μια επετειακή έκθεση την οποία επιμελείται ο ίδιος ο συλλέκτης μαζί με τον ιστορικό Τέχνης Θανάση Μουτσόπουλο. Σε αυτήν την έκθεση-ορόσημο ο Γιώργος Βογιατζόγλου παρουσιάζει πολύ αγαπημένα του έργα που έχει ανά τα χρόνια συλλέξει. Επικεντρώνεται σε δέκα Ελληνες και Ελληνίδες εικαστικούς που διατρέχουν με το έργο τους τον 20ό αιώνα έως και τις μέρες μας: Κωνσταντίνος Παρθένης, Θανάσης Απάρτης, Χρήστος Καπράλος, Γιάννης Τσαρούχης, Αλέκος Φασιανός, Κλεοπάτρα Δίγκα, Ελένη Μωραΐτη, Τάσος Μαντζαβίνος, Εμμανουήλ Μπιτσάκης, Αλέκος Κυραρίνης.

«Οι επιλογές με έργα δέκα μόνον καλλιτεχνών δεν μιλάνε μόνο για ιδιαίτερες αγάπες ή εκλεκτικές συγγένειες αλλά ουσιαστικά κατασκευάζουν ένα αφήγημα για μερικά από τα κεντρικά ερωτήματα που απασχολούν τον συλλέκτη» επισημαίνει ο Θανάσης Μουτσόπουλος στο πολυσέλιδο επετειακό λεύκωμα. «Ασφαλώς αφουγκραζόμαστε αιτήματα περί εντοπιότητας εδώ, με έναν τρόπο που δεν έχει ξανά γίνει τόσο ξεκάθαρος. Η γενεαλογία η οποία μοιάζει αδύνατον να βγάλουμε από τη συζήτηση είναι ασφαλώς η λεγομένη Γενιά του ’30 και τα αιτήματά της. Ο Γιώργος Βογιατζόγλου όχι μόνον παρουσιάζει εδώ δύο από τους επιφανέστερους εκπροσώπους της αλλά απλώνει ένα νήμα που θα ενώσει το ’30 με το ’60 και από εκεί το ’80 έως τον αιώνα που μόλις διανύουμε…».

Για την Κλεοπάτρα Δίγκα, γνωστή εικαστικό, σκηνογράφο και συγγραφέα, το ζητούμενο δεν είναι μόνο η επικοινωνία με τις προηγούμενες και τις παλαιότερες γενιές καλλιτεχνών, αλλά και να επικοινωνούν συγκινησιακά τα έργα της με τον κόσμο που τα βλέπει. Συμμετέχει στην έκθεση με πέντε ανθρωποκεντρικά έργα, κάποια από αυτά ανήκουν στη σειρά «Ανθρώπινη κατάσταση», που είχε παρουσιαστεί και στη μεγάλη αναδρομική έκθεσή της το 2014, στο Μέγαρο Εϋνάρδου, από το Μορφωτικό Ιδρυμα Εθνικής Τραπέζης. Σαν μια ελεγεία πάνω στο γυμνό σώμα του ανθρώπου, το εκτεθειμένο, και στον ίδιο τον άνθρωπο που εκτίθεται στη μοίρα του, την καθημερινότητα, τη φθορά, τη μοναξιά. «Αυτά τα έργα έγιναν μετά μια σειρά αυτοπροσωπογραφίες που είχα κάνει, θέλοντας να δω τον εαυτό μου απέναντι, στον καθρέφτη, θέλοντας να δω ποια είμαι» μας λέει η καλλιτέχνις. «Πάντα μου άρεσε να στέκομαι απέναντι στα πράγματα, να ανακαλύπτω την αλήθεια τους. Ετσι ακολούθησε η «Ανθρώπινη κατάσταση», με τη σκέψη ότι έχουμε μια εξιδανικευμένη εικόνα για αυτό που πουλιέται τελικά ως ανθρώπινο σώμα, όπως προβάλλεται από τη διαφήμιση. Βλέπουμε ας πούμε στην τηλεόραση απίστευτα όμορφες κοπέλες με μακριά πόδια, ωραίους νέους με φουσκωτά κορμιά, ωστόσο αν κοιτάξει κανείς τον κόσμο που περπατάει στον δρόμο, αν αφαιρέσεις τα ρούχα θα δεις πώς είναι στην πραγματικότητα το κορμί το ανθρώπινο, με τις κοιλίτσες, τις κυρτώσεις του… Αισθάνθηκα μια τρυφερότητα για αυτό που είναι ο γυμνός άνθρωπος με όλες τις ατέλειές του».

Η Κλεοπάτρα Δίγκα σπούδασε με υποτροφίες ζωγραφική και σκηνογραφία στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών στην Αθήνα και στη συνέχεια στο Παρίσι, όπου εργάστηκε ως βοηθός του σκηνογράφου Hubert Monloup. Εχει σκηνογραφήσει επανειλημμένως στο Εθνικό Θέατρο, στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, στο ελεύθερο θέατρο και στα περιφερειακά, στην τηλεόραση και στον ελληνικό και ξένο κινηματογράφο. Με πολλές εκθέσεις στο ενεργητικό της, εκφράζει μια ζωγραφική υπαρξιακή, ενώ σημαία της είναι ο κοινωνικός ρόλος της τέχνης. Αλλωστε από νεαρή ηλικία συμμετείχε στην ομάδα των Νέων Ρεαλιστών (μαζί με τους Γ. Βαλαβανίδη, Κ. Κατζουράκη, Χ. Μπότσογλου, Γ. Ψυχοπαίδη) των οποίων η έκθεση στο Γκαίτε το 1972 είχε τεράστιο αντίχτυπο ενάντια στη δικτατορία. Καθοριστική ήταν επίσης η συμβολή της στη δημιουργία του Δικτύου Εικαστικών Εργαστηρίων του υπουργείου Πολιτισμού (1997-1999), ενώ οργάνωσε και διηύθυνε τα Δημοτικά Εικαστικά Εργαστήρια της Καλαμάτας (1985-1992) και της Πάτρας (2000-2012) αναπτύσσοντας σημαντικό έργο στον τομέα της εκπαίδευσης.

Εξίσου ξεχωριστό θεωρεί και τον κοινωνικό ρόλο που πρέπει να αναπτύσσουν οι συλλέκτες. «Είναι σημαντικό που ο αρχιτέκτονας Γιώργος Βογιατζόγλου δημιούργησε αυτήν την προσεγμένη Πινακοθήκη, ένα ζωντανό κύτταρο πολιτισμού, μακριά από το κέντρο της Αθήνας και με συνεχή παρουσία στα εικαστικά πράγματα της χώρας. Δεν βλέπει τη συλλογή σαν επένδυση, έχει αγάπη για τα έργα, τα οποία είναι προσιτά στον κόσμο, με εκθέσεις, και στους ερευνητές που μελετούν όχι μόνο ατομικά τους καλλιτέχνες, αλλά και μια ολόκληρη εποχή» τονίζει η Κ. Δίγκα και καταλήγει: «Εμείς οι καλλιτέχνες μεγαλώνοντας προβληματιζόμαστε τι θα απογίνουν τα έργα μας. Πιστεύω ότι στις συλλογές διασφαλίζονται. Αισθάνεσαι ότι έχουν σωθεί από τον χρόνο στην υλική τους τουλάχιστον υπόσταση. Και το σημαντικότερο, είναι ανοιχτά τα έργα στα μάτια του κόσμου».

ℹ️ Πινακοθήκη Βογιατζόγλου, Ελ. Βενιζέλου 63-71, Νέα Ιωνία, τηλ. 210- 2710472 / Η επετειακή έκθεση θα διαρκέσει μέχρι τις 27/5.