Στα 27 της χρόνια η τραγουδίστρια, συνθέτις και στιχουργός Ροζαλία έχει ήδη κατακτήσει την κορωνίδα της μουσικής βιομηχανίας: τη λάτιν σκηνή. Ένα κορίτσι από την Καταλονία που δούλευε πολλά χρόνια αθόρυβα, εδώ και μια διετία ακούγεται δυνατά σε όλα τα μήκη του πλανήτη, έχοντας μάλιστα την τύχη να τραγουδάει στη γλώσσα της. Η εκπληκτική φωνή της, η παθιασμένη ερμηνεία της και η βαθιά γνώση της μουσικής είναι μόνο κάποιοι από τους λόγους που την καθιστούν τόσο ξεχωριστή.
Ακολουθώντας τις επιταγές της pop γράφει χορευτικά κομμάτια που γίνονται αμέσως επιτυχίες όντας πολύ πιο περίπλοκα και εμπνευσμένα από άλλων ομότεχνών της. Ανάμεσα σε αυτά όμως ανακαλύπτει κανείς και μπαλάντες, κομμάτια acapella ή μόνο πάνω σε κιθάρα στα οποία το ταλέντο της και οι τεράστιες φωνητικές της ικανότητες βρίσκουν το έδαφος να αναδειχθούν πραγματικά. Και στις δύο περιπτώσεις ωστόσο τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της ταυτότητάς της είναι πάντοτε ενταγμένα. Το τσιγγάνικο στοιχείο και η μεγάλη της αγάπη, το φλαμένκο, είναι οι βασικοί άξονες του προσωπικού της στιλ.
Η Ροζαλία καταφέρνει να γράφει εντελώς παραδοσιακή μουσική, πιστή στις ρίζες της, και ταυτόχρονα εντελώς μοντέρνα. Τα τραγούδια της μιλούν για τον πόνο του έρωτα και του χωρισμού, τον πόθο, την απόλαυση, τον θρήνο και τον θάνατο και πολύ συχνά, μέσω όλων αυτών, για την κοινωνική πραγματικότητα μιας τεράστιας μερίδας του ισπανόφωνου κόσμου.
Συνδυάζοντας το στοιχείο της θρησκευτικότητας με το σκηνικό ενός βιομηχανικού τοπίου, εικονοποιεί στα video clip της αυτό που λέγεται urban latin και το προχωράει ακόμα πιο πέρα. Στο κομμάτι της «Malamente» σχολιάζει εξαιρετικά ποιητικά την τοξική κουλτούρα των «μάτσο» ανδρικών προτύπων και τον καταστροφικό αντίκτυπό της στις ερωτικές σχέσεις. Εκεί η ηρωίδα της έλκεται από το «κακό» που της προκαλεί ο σύντροφός της. Στο «Juro Que» πάλι ορκίζεται στον αγαπημένο της πως θα τον περιμένει να βγει από τη φυλακή.
Την ίδια στιγμή στο «Malamente» κάνει αναφορές στις ταυρομαχίες και στα ισπανικά έθιμα της Μεγάλης Εβδομάδας, ενώ στο κλιπ του κομματιού της «Di Mi Nombre» δίνει ζωή (και φωνή) στον πίνακα του Goya «La maja vestida» (Ντυμένη Μάχα) υπενθυμίζοντάς μας πως είναι Ευρωπαία. Το πρώτο της άλμπουμ, το υπέροχο και αισθαντικό «Los Ángeles», ήταν μια συλλογή από cantes με πένθιμη θεματική μεταφέροντας έτσι με τον δικό της τρόπο το παρελθόν στο σήμερα. Το δεύτερο, το «El Mal Querer» που την εκτόξευσε στην κορυφή, είναι η συμβολιστική αφήγηση ενός μεσαιωνικού παραμυθιού· κάθε τραγούδι ένα κεφάλαιο.
Αισθησιασμός, τελετουργία και σκοτεινές, καταδικασμένες ιστορίες αγάπης υπό τον ρυθμό του φλαμένκο. Αλλά όχι μόνο. Η εικόνα που έχει εφεύρει για την περσόνα της, με τα μακριά ψεύτικα νύχια και την κιτς αισθητική, την κάνει να μοιάζει με φιγούρα αλμοδοβαρική. Κάτι που πρέπει να διέκρινε και ο ίδιος ο Αλμοδόβαρ αφού της έδωσε έναν μικρό ρόλο στην τελευταία του ταινία «Πόνος και Δόξα» να τραγουδάει πλάι στην Πενέλοπε Κρουζ. Η χαρισματική Ροζαλία φέρνει με τη λαμπερή προσωπικότητά της μια πνοή που τόσο πολύ τη χρειαζόταν η σύγχρονη μουσική σκηνή. Και με τη σπάνια φωνή της ταξιδεύει τη μυστηριακή μαγεία της νότιας Ισπανίας σε όλη τη Γη.
