Ο Φαμπρ «πληρώνει» τις σπατάλες του Λούκου

Πρόγραμμα πάντως ΔΕΝ παρουσίασε προχθές ο Γιαν Φαμπρ για το Ελληνικό (ή διεθνές όπως θα λέγεται πλέον) Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου.

Και αυτά τα… λίγα και… αχνά που είπε δεν συνιστούν πρόγραμμα.

Δεν γνωρίζουμε τίποτε ακόμα, κάποιες μικρές λεπτομέρειες μόνο και πως θα είναι κατά βάση βελγικό. Δυσάρεστη έκπληξη να ακούς πως το φετινό Φεστιβάλ θα παρουσιάσει ως επί το πλείστον ονόματα από τη χώρα του Γιαν Φαμπρ.

Και μιλάμε για το Βέλγιο, όχι για την Αγγλία ή τη Γαλλία. Στον δικό μου χώρο της σύγχρονης μουσικής λόγου χάριν δεν μπορώ να σκεφτώ ενδιαφέροντα ονόματα.

Στους Deus και τους Hooverphonic καταλήγω, σε ονόματα που δεν τα λες και πρώτης γραμμής.

Αλλά δεν θα πέσω στην παγίδα να κατακρίνω τον Φαμπρ. Να γίνω σαν εκείνους που διαμαρτύρονται πως αφελληνίζεται το Φεστιβάλ, όταν ένα δίμηνο πριν, μετά την αποπομπή του Γιώργου Λούκου, κραύγαζαν εναντίον του Αριστείδη Μπαλτά επειδή θα το έκανε, έλεγαν, ελληνοκεντρικό αναθέτοντάς το στην Αννα Βαγενά ή τον Πάνο Σκουρολιάκο.

Δύο προβλήματα είχε να αντιμετωπίσει ο Φαμπρ για το φετινό πρόγραμμα. Το ένα είναι η έλλειψη χρόνου. Το δεύτερο, το οικονομικό.

Διότι ο προϋπολογισμός του Φεστιβάλ είναι πολύ χαμηλός, μόλις 2 εκατομμύρια ευρώ.

Εκ των οποίων τα 1,6 εκατ. (παρακαλώ) πάνε στα… κερατιάτικα του Γιώργου Λούκου, να καλυφθούν οι απανωτές υπερβάσεις προϋπολογισμού των τελευταίων ετών.

Τα φέσια που άφησε ο κ. Λούκος (πέραν των χαμένων 2,7 εκατ. ευρώ του πορίσματος που βρίσκεται στον εισαγγελέα).

Αντε να διοργανώσεις διεθνές φεστιβάλ με 400 χιλιάδες ευρώ. Εδώ οι χριστουγεννιάτικες γιορτές του Δήμου Αθηναίων στις πλατείες της πόλης κόστισαν φέτος 500 χιλιάδες, ενώ μια συναυλία μεγάλου ροκ ονόματος από την Αγγλία, που έρχεται το καλοκαίρι, κοστίζει παραπάνω από ένα εκατομμύριο. Ετσι, για να καταλάβετε τα μεγέθη.

Πέραν των οικονομικών πάντως και της έλλειψης χρόνου (ή και όποιων άλλων δικαιολογιών), ας περιμένουμε λίγο να δούμε το πρόγραμμα. Και μετά κρίνουμε. Και κατακρίνουμε φυσικά, αν χρειαστεί.

Μη βιαζόμαστε να καταγγείλουμε τη χαμένη ελληνικότητα του Φεστιβάλ π.χ. γιατί μπορεί να εκτεθούμε.

Αν παραμείνει μόνο βελγικό πάντως, θα έχει μεγάλο χάλι.