Η δημόσια έκθεση του ιδιωτικού εαυτού βρίσκει ισχυρή έκφραση στο διαδίκτυο, ο ψηφιακός κόσμος και οι εφαρμογές κυριαρχούν αλλάζοντας την αντίληψη του εαυτού και του κόσμου. Πώς βιώνεται σήμερα ο έρωτας, στην εποχή των social media και της ψηφιακής διασύνδεσης; Στην εποχή που προηγείται και κυριαρχεί πολλές φορές η ψηφιακή ταυτότητα και εικόνα; Η φυσική επαφή πόσο επηρεάζει ή καθορίζει τη σχέση; Εν τέλει η σύγχρονη αγάπη πόσο ψηφιακή είναι στα χρόνια της ψηφιακής καθημερινότητας;
Η Ευγενία Γραμμένου, με μια μεγάλη και διεθνή πορεία στον χώρο των visual arts και της performance, θέτει τις ερωτήσεις και αναζητά μαζί με τους συντελεστές και το κοινό τις απαντήσεις στην περφόρμανς «Digital Love», που παρουσιάζεται αυτές τις μέρες σε Λάρισα (10/5, Open Nights Festival) και Αθήνα (11/5, Athens City Festival), εξερευνώντας τη σύγχρονη διαδικασία σχέσεων/μη σχέσεων, εγγύτητας και απόστασης που προκύπτει στα ψηφιακά περιβάλλοντα, σχολιάζοντας την ανάγκη για επαφή αλλά και την απομόνωση πίσω από τις οθόνες. Δυο νέοι περφόρμερ με σπουδές στον χορό, η Ερη Πολυζωγoπούλου και ο Νίκος Βλαχογιάννης, ερμηνεύουν ένα κορίτσι και ένα αγόρι που επιθμούν να επικοινωνήσουν, να ερωτευτούν και πώς τελικά μπλοκάρουν – η επιθυμία αναβάλλεται στον φυσικό κόσμο. Το τέλος, η έκβαση είναι ανοιχτή.
«Με αυτό το έργο είχα την τύχη να συναντηθώ με δύο χαρισματικά πλάσματα, υπέροχους νέους performers που με πίστη, αφοσίωση και ανοιχτότητα φέρνουν on stage πλευρές των ανθρώπων της γενιάς τους, φέρουν ερωτήματα, όχι απαντήσεις», μας λέει η Ευγενία Γραμμένου, που είχε την ιδέα και σκηνοθετεί τη 40λεπτη περφόρμανς, σε σχεδιασμό ήχου/μουσικής Σταύρου Κατσούλη.
● Πώς γεννήθηκε το έργο «Digital Love»; Βασίζεται σε προσωπικές ή οικείες εμπειρίες;
Παρόλο που ανήκω σε μια γενιά που δεν μεγάλωσε με το διαδίκτυο παρά με φυσική επαφή και αλληλεπίδραση, παρατηρώ ότι τώρα απολαμβάνω την «ασφάλεια» του ψηφιακού κόσμου όταν δεν χρειάζεται να βρεθώ σε τετ α τετ επικοινωνία. Αναρωτιέμαι πόσο οι τελευταίες δεκαετίες διαδικτυακής ζωής έχουν επιδράσει πάνω στις επικοινωνιακές μου δεξιότητες, πόσο μου έχουν αφήσει κουσούρι. Τον προηγούμενο Σεπτέμβρη βρέθηκα στο IMAF Φεστιβάλ, στη Σερβία, όπου παρουσίασα ως performance μια live ερωτική εξομολόγηση σε δημόσια θέα μεν, αλλά ήταν απόν το «αγαπημένο αντικείμενο» στο οποίο απευθυνόταν.
Η δυσκολία της επικοινωνίας με οδήγησε σε αυτή την επιλογή, να βρεθώ χιλιόμετρα μακριά για να μιλήσω για τα αισθήματά μου, με τον «άλλο» απόντα. Αραγε αυτή η δυσκολία έχει τραφεί από τη διαδικτυακή μας απομόνωση ή είναι άλλου τύπου δυσκολία; Αναρωτιέμαι πραγματικά αν υλοποιώ έναν διαφορετικό συναισθηματικό εαυτό που δυσκολεύεται να λειτουργήσει σε φυσικό περιβάλλον. Αυτά ως ερωτήματα πυροδότησαν το συγκεκριμένο έργο. Κι ενώ οι επόμενες γενιές νέων ανθρώπων βιώνουν την ενηλικίωσή τους μέσα από τα social και τις πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης, άραγε ποια είναι η αυτοεικόνα τους και πόσο αποϋλοποιημένη είναι η επικοινωνιακή τους δεξιότητα;
● Μήπως στην εποχή που κυριαρχούν ο ναρκισσισμός των selfies και η επιτηδευμένη εικόνα, η αγάπη εγκλωβίζεται στο εγώ μας;
Απολύτως! Στο διαδίκτυο δημιουργούμε ιδανικές περσόνες μας, προηγείται συνήθως ένας εαυτός που μπορεί να απέχει πολύ από τον πραγματικό. Οι άνθρωποι επιλέγουν ποια στοιχεία τους θα προβάλουν σε δημόσια θέα μέσω των social media. Μιλάμε για μια επιλεκτικότητα που οδηγεί σε ψευδεπίγραφα μοντέλα ιδανικών προσωπικοτήτων μας. Αυτό και αν είναι ναρκισσιστικό. Σίγουρα ζούμε την πιο ναρκισσιστική περίοδο στην ιστορία της ανθρωπότητας! Η Εva Illuz ισχυρίζεται εύστοχα ότι το διαδίκτυο υλοποιεί έναν δημόσιο συναισθηματικό εαυτό που προηγείται των ιδιωτικών αλληλεπιδράσεων. Συμπληρώνω πως τις επηρεάζει, τις καθορίζει, καθώς και τις περιορίζει. Πιάνουμε τον εαυτό μας συχνά να βολεύεται μέσα στην επίπλαστη ασφάλεια του ψηφιακού κόσμου. Αποφεύγοντας τη φυσική επαφή. Αυτό το ζήτημα σχολιάζει η «Digital Love»: πόσο εκπληρωνόμαστε, ζούμε, βολευόμαστε στα ψηφιακά περιβάλλοντα και πόσο επιθυμούμε τη φυσική επαφή.
● Πόσο «ασφαλείς» είναι τελικά οι διαδικτυακές σχέσεις;
Πλέουμε σε αχαρτογράφητα νερά και δεν μπορούμε να πηδήξουμε στη στεριά. Με ιλιγγιώδεις ταχύτητες και χωρίς επιστροφή πλέουμε προς άγνωστες χώρες. Κάπως έτσι είναι η κατάσταση με το διαδίκτυο, την AI, τα social media. Βιώνουμε ταχύτατες καινοτομίες που επηρεάζουν τη ματιά μας προς τον κόσμο και προς τον εαυτό μας. Ο,τι γνωρίζαμε δέχεται αναπόδραστα πλήγματα και αυτό που έρχεται είναι όχι μόνο άγνωστο αλλά πιθανόν να υπερβαίνει την κατανόησή μας…
? Πληροφορίες: Περφόρμανς «Digital Love»: 10/5 στο Open Nights Festival, Λάρισα (Λογοτεχνική Γωνιά, στις 20.30) και 11/5 στο Athens City Festival (Δημοτική Πινακοθήκη Δήμου Αθηναίων, Λεωνίδου και Μυλλέρου, στις 20.30). https://eugeniagrammenou.com
-320x213.jpg)
