Ερμηνεύτρια που διέγραψε μια απίθανη καριέρα στην Εθνική Λυρική Σκηνή, τραγουδίστρια ανεξάντλητου ρεπερτορίου, αγαπητή δασκάλα και σπάνια προσωπικότητα που μόχθησε για την ανάδειξη του λυρικού τραγουδιού, η διακεκριμένη υψίφωνος Ζαννέτ Πηλού απεβίωσε τη Δευτέρα σε ηλικία 83 ετών στην Αθήνα.
Σε μια σπουδαία καριέρα που δύσκολα χωρά σε λέξεις, η σοπράνο ερμήνευσε δεκάδες πρωταγωνιστικούς ρόλους, ανέβηκε στη σκηνή των μεγαλύτερων λυρικών θεάτρων του εξωτερικού, μοιράστηκε με το κοινό τα σπάνια φωνητικά της χαρίσματα, συνεργάστηκε με κορυφαίους μαέστρους, σκηνοθέτες και συναδέλφους (Αλφρέντο Κράους, Τζουζέπε ντι Στέφανο, Πλάθιντο Ντομίνγκο, Χέρμπερτ φον Κάραγιαν, Ζούμπιν Μέτα, Ζυλ Ντασσέν κ.ά.). Τον περασμένο Οκτώβριο την είδαμε για τελευταία φορά ανάμεσα στο κοινό να χειροκροτά τη νέα γενιά τραγουδιστών που έλαβαν μέρος στο μεγάλο αφιέρωμα που ετοίμασε η Εθνική Λυρική Σκηνή στον σπουδαίο Ελληνα βαρύτονο Κώστα Πασχάλη.
Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Ξεκίνησε σπουδές φωνητικής στη γενέτειρά της, ενώ συνέχισε στην Ιταλία πλάι στην Κάρλα Καστελάνι. Σε νεαρή ηλικία πρωτοεμφανίστηκε στο Θέατρο Σμεράλντο του Μιλάνου.
Με την Εθνική Λυρική Σκηνή συνεργάστηκε την περίοδο 1969-1985 σε παραγωγές τόσο στο Θέατρο Ολύμπια όσο και στο Ηρώδειο στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών. Διέπρεψε ως Λιου («Τουραντότ»), Σουζάνα («Οι γάμοι του Φίγκαρο»), Τσο-Τσο-Σαν («Μαντάμα Μπατερφλάι»), Ντόνα Ελβίρα («Ντον Τζοβάνι»), Δυσδαιμόνα («Οθέλος») και Μαργαρίτα («Φάουστ»).
Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 εμφανίστηκε στο θέατρο «Ο φοίνικας της Βενετίας» ως Μιμή, ρόλο που ερμήνευσε και πάλι στην Κρατική Οπερα της Βιέννης το 1964.
Ακολούθησαν εμφανίσεις σε σπουδαία ευρωπαϊκά και αμερικανικά λυρικά θέατρα (Λονδίνο, Βρυξέλλες, Μιλάνο, Αμβούργο, Ανόβερο, Κολονία, Γένοβα, Βουδαπέστη, Παρίσι, Βαρκελώνη, Σικάγο, Νέα Ορλεάνη, Χιούστον, Φιλαδέλφεια, Μπουένος Αϊρες), καθώς και σε διεθνή φεστιβάλ.
Το ρεπερτόριό της περιελάμβανε ένα ευρύ φάσμα ρόλων λυρικής και δραματικής υψιφώνου της ιταλικής και γαλλικής εργογραφίας, όπως Ιουλιέτα («Ρωμαίος και Ιουλιέτα»), Μανόν, Σουζάνα («Οι γάμοι του Φίγκαρο»), Μελισσάνθη («Πελλέας και Μελισσάνθη»), Νέντα («Παλιάτσοι») κ.ά.
Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας της τιμήθηκε επανειλημμένα. Μεταξύ άλλων, από τη γαλλική κυβέρνηση με τον τίτλο του Ιππότη των Γραμμάτων και των Τεχνών, ενώ το 1998 της απονεμήθηκε το Βραβείο «Απόλλων» της Εταιρείας Φίλων της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.
Το 1998 πρωταγωνίστησε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών στην πρώτη πανελλήνια παρουσίαση της όπερας «Πελλέας και Μελισσάνθη» του Ντεμπισί. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Σωματείου «Υποτροφίες Μαρία Κάλλας», ενώ ασχολήθηκε συστηματικά και με τη φωνητική διδασκαλία.
