Τα απομεινάρια του ΕΚΚ κάνουν παιχνίδι

Ας ελπίσουμε ότι είναι η τελευταία απόπειρα πραξικοπήματος που γίνεται στο Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου και ότι ο αν. υπουργος Πολιτισμού Νίκος Ξυδακης θα σώσει ό,τι έχει απομείνει από τη βίαιη επέμβαση του Πάνου Παναγιωτόπουλου.

Διότι ακέφαλο ξε-ακέφαλο το ΕΚΚ -χωρίς γενικό διευθυντή, αλλά με ανώτερο υπάλληλο να ασκεί, προσωρινά, τα καθήκοντά του και χωρίς πρόεδρο Δ.Σ. μετά την παραίτηση Μάρκαρη- κάποιοι βρήκαν ευκαιρία να τα κάνουν όλα ίσιωμα.

Τα μέλη του Δ.Σ. που ψήφισαν τον Χάρη Παπαδόπουλο για γενικό διευθυντή -πρόλαβε και πάγωσε τον διορισμό του ο απερχόμενος υπουργός Πολιτισμού- και έκαναν ό,τι μπορούσαν για να απομακρυνθεί ο Γρηγόρης Καραντινάκης, ξεφορτώθηκαν ένα ακόμα πολύτιμο στέλεχος του Κέντρου. Τον Αλέξη Γρίβα, εθνικό μας εκπρόσωπο στο ταμείο Eurimages, άνθρωπο με πείρα, γνώση, ήθος και καταπληκτικά αποτελέσματα στην κρίσιμη αποστολή του.

Το βιογραφικό του είναι υπερβολικά μακρύ για να χωρέσει εδώ (διευθυντής φωτογραφίας, κριτικός και ανταποκριτής σε μεγαλο αμερικανικό περιοδικό, delegate για ελληνικές ταινίες στο Φεστιβάλ Βερολίνου, κολόνα επί χρόνια του δικού μας στη Θεσσαλονίκη). Ενα μόνο ψεγάδι είχε. Είχε συγκρουστεί με συντεχνίες και τον Χάρη Παπαδόπουλο.

Ε, λοιπόν, το εναπομείναν Δ.Σ. και ο υπηρεσιακός γενικός διευθυντής του ΕΚΚ αποφάσισαν αίφνης να τον παύσουν, να μη μας εκπροσωπήσει στο επόμενο Eurimages, που έχουμε να στηρίξουμε και δύο ταινίες (Ελίνας Ψύκου, Χρήστου Γεωργίου). Στην αρχή σκέφτηκαν να στείλουν στη θέση του την Ελπίδα Σκινδήλια, μέλος του Δ.Σ., σύμβουλο επικοινωνίας, παντελώς άγνωστη κατά τα άλλα.

Τελικά, αποφάσισαν να στείλουν έναν ακόμα υπαλληλο του ΕΚΚ, τον Γιάννη Ηλιόπουλο, επικεφαλής του Γραφείου Παραγωγής.

Ας ζητήσει επιτέλους ο Νίκος Ξυδάκης την παραίτηση του Δ.Σ. του ΕΚΚ. Ας διοριστούν νέα πρόσωπα, χωρίς πολιτικές και προσωπικές ατζέντες, συντεχνιακές αγκυλώσεις και προσκολλήσεις στο παρελθόν.

Για να μείνει η τελευταία περίοδος του ΕΚΚ, εκτός από παράσημο στο πέτο του Πάνου Παναγιωτόπουλου, ένα μικρό, μελανό διάλειμμα στην ιστορία του των τελευταίων χρόνων.

Τότε που υπηρετούσε με τόλμη και συνέπεια το ζωντανό ελληνικό σινεμά. Ετσι τουλάχιστον ευχόμαστε.