Αποστολή στο Βερολίνο
Οι Γερμανοί δεν είναι «η Ανγκελα Μέρκελ», είναι άνθρωποι ευαίσθητοι, με ενδιαφέρον για τα διεθνή και, συχνά, μια δική τους, προτεσταντική στοργή. Φέτος έχουν βρει την ευκαιρία να τη δείξουν.
Τα περασμένα χρόνια οι επισκέψεις στο Βερολίνο ήταν δύσκολες, οι συνάδελφοι μας ρωτούσαν από το πώς τα καταφέραμε, οικονομικά, να έρθουμε στο φεστιβάλ (οι αντιπαθέστεροι), μέχρι αν χρειάζεται να μας κεράσουν κάτι (οι συμπαθέστεροι).
Τώρα μας αντιμετωπίζουν μ’ ένα πονηρό χαμόγελο, με περιέργεια για τις εξελίξεις.
Αλλωστε, ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει την παρουσία του αισθητή ολόγυρα, από τα μικρά δελτία ειδήσεων που προβάλλονται στα βαγόνια του μετρό μέχρι τα εξώφυλλα των περιοδικών στα περίπτερα, γεμάτα φωτογραφίες του Αλέξη Τσίπρα.
Αλλά και μέσα στην ίδια την Berlinale: σήμερα μόλις το έγκυρο αμερικανικό κινηματογραφικό περιοδικό «Hollywood Reporter», σ’ ένα κείμενο σχετικά με τα προβλήματα της κινηματογραφικής αγοράς, αναλύει εκτεταμένα πώς η πτώση του ευρώ σε σχέση με το δολάριο δυσχεραίνει τη δουλειά των Ευρωπαίων αγοραστών και πώς η καμπή με την εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα χειροτέρεψε ακόμα περισσότερο, αν και προσωρινά, τα πράγματα.
Δίπλα στο κείμενο, η φωτογραφία του Γιάνη Βαρουφάκη φιγουράρει και στα «πλην», λόγω θέσης υπουργού Οικονομικών της Ελλάδας, και στα «συν», λόγω πιθανών θετικών προοπτικών.
Το φεστιβάλ το ίδιο, η 65η Berlinale, άνοιξε την αυλαία της με μια ταινία που ταιριάζει απόλυτα με τη θεματολογία που επέλεξε η φετινή διοργάνωση.
Πριν από λίγες μέρες ο διευθυντής του φεστιβάλ εξήγησε ότι «ένα από τα κεντρικά θέματα της φετινής Berlinale είναι οι γυναίκες, οι γυναίκες στο σινεμά, οι γυναίκες που κάνουν σινεμά. Και, μαζί, μια έμφαση σε πολιτισμούς ιθαγενών και στην καταστροφή τους».
Ολα ταιριάζουν στην επίσημη πρεμιέρα του φεστιβάλ, την ταινία «Nobody Wants the Night». Σκηνοθέτις η Ισπανίδα Ισαμπέλ Κοϊσέτ, πρωταγωνίστριες η Ζιλιέτ Μπινός και η Ρίνκο Κικούτσι, σε μια κατεξοχήν γυναικεία ιστορία, βασισμένη στην πραγματικότητα.
Το 1890, η Τζόζεφιν Πίρι, γυναίκα του Αμερικανού εξερευνητή Ρόμπερτ Πίρι, ταξίδεψε στη Γριλανδία για να τον βρει, όσο εκείνος βάδιζε προς την ανακάλυψη του Βόρειου Πόλου.
Η Τζόζεφιν κατέληξε να περάσει μήνες μέσα στο θανατηφόρο κρύο, σ’ ένα καταφύγιο στην καρδιά της μόνιμης νύχτας, μόνη με την Εσκιμώα ερωμένη του συζύγου της, που περίμενε το παιδί τους. Παρότι η ταινία αγγίζει τόσο πλούσια θέματα, τη γυναικεία δύναμη, την εξάρτηση από τον άντρα, τον ρατσισμό προς τους ιθαγενείς της Γριλανδίας, την αναμέτρηση με τη φύση, η Κοϊσέτ την αποδίδει με έναν τρόπο αφελή, παλιομοδίτικο και επιτηδευμένο, σκεπάζοντας όποιο συναίσθημα ή φιλοσοφικό συλλογισμό σε πανύψηλα στρώματα χιονιού ενός, ομολογουμένως, πανέμορφου τοπίου.
Από την άλλη πλευρά, η Ισαμπέλ Κοϊσέτ έδωσε τις τέλειες απαντήσεις στη συνέντευξη Τύπου.
Σχετικά με τα γυναικεία χαρακτηριστικά της και πώς αυτά επηρεάζουν τη δουλειά της, απάντησε:
«Οταν πηγαίνω στη δουλειά μου, δεν μπορώ να αφήσω το στήθος μου στο σπίτι. Από εκεί και πέρα, θα ήθελα και εύχομαι να μην υπήρχε καμιά άλλη διαφορά». Οσο για το πώς νιώθει που είναι η πρώτη γυναίκα σκηνοθέτις που ανοίγει την Berlinale, σχολίασε, «δεν είμαι η πρώτη, έχει υπάρξει η Μαργκαρέτε φον Τρότα πριν από εμένα. Οπότε απλώς εύχομαι να μην είμαι η τελευταία».
Ενώ η Ζιλιέτ Μπινός, πάντα υπέροχη ομιλήτρια όσο και ηθοποιός, εξήγησε τι την προσέλκυσε στον ρόλο της Τζόζεφιν:
«Ενσάρκωσα μια γυναίκα που ξεκίνησε σαν παγόνι, όμορφη και μεγαλοπρεπής, και κατέληξε σαν σκύλος, να αναζητά τροφή πεσμένη στα τέσσερα. Βρίσκω συναρπαστική μια τέτοια πορεία, αλλά και εμβληματική για τον τρόπο μεταχείρισης των γυναικών παλιότερα, ευτυχώς λιγότερο τώρα».
-320x213.jpg)
