efsyn.gr , Παρή Σπίνου
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

«Μέσα μου έχω Ολλανδό, Εγγλέζο και αράπη / ή δεν είμαι κανένας ή είμαι ένα έθνος».

Ετσι περιέγραφε στο ποίημα «Η γαλέρα φυγή» την ταυτότητα και την πατρίδα του ο Ντέρεκ Ουόλκοτ, ο κορυφαίος ποιητής και θεατρικός συγγραφέας της Καραϊβικής, βραβευμένος με Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1992, ο οποίος έφυγε από τη ζωή την περασμένη Παρασκευή στο σπίτι του στη Σάντα Λουτσία, σε ηλικία 87 ετών.

Με συνείδηση της ιδιαιτερότητας της Καραϊβικής ως σημείου συνάντησης πολιτισμών από την Ευρώπη, την Ασία και την Αφρική, με έργο επικό, το οποίο εξυφαίνει την ιστορία της χώρας του ενώ αγγίζει μεγάλα, διαχρονικά ζητήματα, ο Ουόλκοτ επιβεβαιώνει πως το τοπικό γίνεται παγκόσμιο, πως το σύγχρονο αντλεί από το κλασικό.

Αλλωστε ο ίδιος θεωρούσε τον εαυτό του συνομιλητή του Σέξπιρ, του Δάντη, του Σόσερ, των Ρώσων ποιητών, κυρίως όμως του Ομήρου.

Στο ποιητικό του έργο «Ομηρος» (εκδ. Λιβάνη, 1993), μια σύνθεση 8.000 στίχων, περιγράφει τη ζωή δύο ψαράδων των Δυτικών Ινδιών, του Αχιλλέα και του Φιλοκτήτη, οι οποίοι αποφασίζουν να ταξιδέψουν στα πάτρια εδάφη της Δυτικής Αφρικής για να βρουν τα στοιχεία που ορίζουν την ταυτότητά τους.

Αν και αγαπούσε την Ελλάδα, ο Ντέρεκ Ουόλκοτ την επισκέφτηκε μόνο μία φορά, το 2006, για την παρουσίαση στο Μέγαρο Μουσικής του έργου του «Ποιήματα» (εκδ. Καστανιώτη) από τους μεταφραστές του Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ και Στέφανο Παπαδόπουλο.

Γεννήθηκε το 1930 στη Σάντα Λουτσία. Ο πατέρας του ήταν Αγγλος ζωγράφος και η μητέρα του κρεολή δασκάλα, με αφρικανικές ρίζες, διευθύντρια του Σχολείου των Μεθοδιστών.

Σπούδασε στο κολέγιο St. Mary’s, στη χώρα του, και συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο των Δυτικών Ινδιών, στην Τζαμάικα.

Το 1953 εγκαταστάθηκε στο Τρίνινταντ, όπου εργάστηκε ως κριτικός θεάτρου και ίδρυσε το Trinidad Theatre Workshop, όπου παρουσιάστηκαν μερικά από τα πρώτα θεατρικά έργα του.

Εμφανίστηκε στα γράμματα σε ηλικία 18 ετών με τη συλλογή «25 ποιήματα».

Ταξίδεψε σε πολλές χώρες, χωρίς να πάψει να αισθάνεται βαθύ σύνδεσμο, μέσα από τα έργα του, με την περιοχή της Καραϊβικής. Επί πολλά χρόνια μοίραζε τον χρόνο του ανάμεσα στο Τρίνινταντ, όπου ζούσε, και στα Πανεπιστήμια Harvard, Princeton, New York και Boston, όπου δίδαξε.

Η Σουηδική Ακαδημία κατά την απονομή του Νόμπελ χαρακτήρισε το έργο του «ποιητικό, πολύ φωτεινό, που βασίζεται σ’ ένα ιστορικό όραμα, αποτέλεσμα ενός πολυπολιτισμικού κατορθώματος», ενώ ο ίδιος είχε τονίσει:

Η ποίηση που είναι της τελειότητας ο ιδρώτας, αλλά που πρέπει να φαίνεται φρέσκια σαν στάλα βροχής σε μέτωπο αγάλματος, συνδυάζει το φυσικό με το κρύο μάρμαρο· κλίνει και τους δύο χρόνους συγχρόνως: το παρελθόν και το παρόν, αν το παρελθόν είναι το γλυπτό και το παρόν οι δροσοσταλίδες ή οι βροχοστάλες στο μέτωπο του παρελθόντος.

Υπάρχει η θαμμένη γλώσσα και μαζί υπάρχει και το προσωπικό λεξιλόγιο. Η διαδικασία της ποίησης είναι διαδικασία ανασκαφής και αυτοανακάλυψης