Μεσημεράκι Κυριακής και καθώς κατευθυνόμουν στο Από Κάτω Στούντιο για να συναντήσω τους Junkheart σκεφτόμουν πόσο ενδιαφέρον είναι το 2026 να υπάρχει στη χώρα μας μια ακμάζουσα πανκ σκηνή που διαθέτει τη δική της αισθητική, αλλά και μπάντες που έχουν μεν σημαντικές διαφορές στο ύφος, αλλά συνδέονται μεταξύ τους μέσω φιλίας, συντροφικότητας και αλληλεγγύης.
Τα παιδιά από τους Junkheart, δηλαδή, ο Τζίμης (μπάσο, φωνή), ο Νίκος (κιθάρα, φωνή), ο Δημήτρης (κιθάρα) και η Μανταλένα (ντραμς) με κάλεσαν να ακούσουμε παρέα για πρώτη φορά το νέο τους δίσκο «Φωτοβολίδες για Πάντα», ο οποίος αναμένεται να κυκλοφορήσει επισήμως μέσα στους επόμενους μήνες, αλλά και να μιλήσουμε για πολλά πράγματα με αφορμή την εμφάνισή τους στο New Long Fest, το Σάββατο 20 Ιουνίου.
Περάσαμε αρκετές ώρες παρέα με τον Τζίμη, τη Μανταλένα και τον Δημήτρη, με έβαλαν στον δικό τους κόσμο, μου ανέλυσαν την οπτική τους απέναντι στη μουσική (και όχι μόνο) και εκείνο που διέκρινα ήταν ανθρώπους με πραγματικό πάθος για αυτό που κάνουν, αγάπη ο ένας για τον άλλον και μια αυθεντική και πλήρως συνειδητοποιημένη άποψη για αυτό που κάνουν.
Και μέσα σε όλα αυτά συζητήσαμε για την επιστροφή την «κατάρα» των Junkheart που τους έφερε ακόμη και σεισμούς, για τα όρια που δεν πρέπει να βάζει στον καλλιτέχνη η οποιαδήποτε μουσική ταυτότητα, αλλά και για μουσική, από τον Bruce Springsteen και τους Χάσμα έως τα… blast beats και τους Death.
Και αποφάσισα να μην κόψω τίποτα από αυτή την κουβέντα…
Πείτε μας λίγα εισαγωγικά για τον νέο δίσκο
Τζίμης: Ο δίσκος θα βγει με τη συνεργασία δύο labels το Άσυλο Ονείρων και την Ελληνόφωνη Σκηνή του Ρένου και του Αντρέα. Τα παιδιά έχουν βγάλει πολλούς δίσκους τα τελευταία χρόνια, επανεκδόσεις ιστορικών πανκ συγκροτημάτων και με τη φάση τους αυτή στηρίζουν πολύ τα καινούργια συγκροτήματα και είμαστε τυχεροί που έπεσε αυτή η πρόταση στο τραπέζι. Θα βγει και σε κασέτα από τη Walk The Line Records σε περιορισμένα αντίτυπα, έτσι για το καλτ, οπότε έχουμε βινύλιο και κασέτα.
Κασέτα ε; Είναι αυτό κάτι συναισθηματικό για εσάς; Χωρίς να προδίδουμε και ηλικίες…
Δημήτρης: Εγώ σκέψου έχω ακόμη στο πατρικό μου τη συλλογή με τις κασέτες στα συρτάρια (Τζίμης: με όμορφες γραμματοσειρές στο πλάι) . Όποτε το επισκέπτομαι λέω θα τις ανοίξω, θα τις κοιτάξω, θα τις χαϊδέψω λίγο σαν τον Dexter που κάνει έτσι με τα αίματα.
Είναι κάτι ενδιαφέρον αυτό ε; Έχω δει πιτσιρικάδες, άσχετα με το hype της περιόδου, που επιστρέφουν στην κασέτα. Βέβαια δεν ξέρω πού θα τις ακούσουν.
Μανταλένα: Υπάρχουν κανονικά κασετόφωνα
Τζίμης: Εγώ πήρα κασετόφωνο τώρα.
Τζίμης: Ο κόσμος ακούει μουσική από τα streaming, οπότε το τι θα βγάλει η κάθε μπάντα έχει και έναν χαρακτήρα φετίχ. Εγώ έχω βινύλια, αλλά δεν ακούω κάθε φορά το βινύλιο, θα βάλω το δίσκο από μια πλατφόρμα. Η κασέτα είναι πιο πολύ φάση για εμάς για να γουστάρουμε, ιδίως εμείς οι γεννημένοι τη δεκαετία του ‘80.
Άρα το format μιας κυκλοφορίας είναι και η δική σας πρόταση αισθητικά; Είναι ένα ολοκληρωμένο project;
Τζίμης: Όλα τα άλμπουμ μας τα έχουμε βγάλει σε βινύλιο, σε ψηφιακή μορφή και υπάρχει και για ελεύθερο κατέβασμα. Τώρα προστέθηκε και η κασέτα. Υπάρχει ένα revival. Είναι και φτηνή, έχει 5 ευρώ.
Μανταλένα: Είναι πολύ όμορφο σαν δώρο.
Πόσο καιρό δουλεύετε το δίσκο;
Τζίμης: Στον covid επειδή εγώ μένω Ναύπακτο και τα παιδιά Αθήνα για ενάμιση περίπου χρόνο είχαμε κάποια απόσταση. Στα αλήθεια μετά το 2022 αρχίσαμε να μπαίνουμε στούντιο και να τα ηχογραφούμε. Έγινε μια αποχώρηση μέλους, έγινε ένα τεχνικό ζήτημα με μια ηχογράφηση οπότε ξαναγράφτηκαν. Ο Νίκος, τραγουδιστής και κιθαρίστας μας, είναι στα Χανιά, γέννησαν με τη σύντροφό του και έχουν δύο παιδιά.
Επίσης μεταφέρθηκε το στούντιο που είμαστε σήμερα, το Από Κάτω Στούντιο του Γιώργου Παυλίδη και Βασίλη Ζαμπίκου. Ο Γιώργος είναι ηχολήπτης και παραγωγός μας σε όλα τα άλμπουμ και στα live. Όταν περιμέναμε να μεταφερθεί σε αυτό το στούντιο από το προηγούμενο στους Αμπελόκηπους, το Ηχοβρύχιο, όταν εγκαταστάθηκε εδώ μπήκαμε και τελειώσαμε το δίσκο.
Δημήτρης: Κάποια κομμάτια είναι και πριν από το 2018.
Πόσο διαφορετικά είναι από το τότε στο τώρα τα κομμάτια;
Τζίμης: Κάποια ακουστικά φτιάχτηκαν εδώ, εδώ μπήκαν το πιάνο και το βιολί. Πλήκτρα γράφτηκαν στουντιακά, εμείς νιώθουμε ότι είναι πολύ παλιά τα τραγούδια. Έχει έρθει πια η Μανταλού στο συγκρότημα εδώ και δύο χρόνια. Αυτή τη στιγμή έχουμε τα τραγούδια για τον επόμενο δίσκο και δεν έχει βγει καν αυτός. Έχουμε έξι, επτά τραγούδια έτοιμα.
Δημήτρης: Όταν ξεκινήσαμε να τα προβάρουμε για λάιβ είχαμε ξεχάσει τι είχαμε γράψει πριν από χρόνια.
Όταν όμως βγαίνει ένα τραγούδι δεν είναι σαν να επιστρέφετε πάλι στην αρχή; Είναι ότι έχετε κουραστεί να παίζετε και να ακούτε τα ίδια τραγούδια; Είστε πάλι από το μηδέν ή λέτε οκ τα αρχειοθετούμε και προχωράμε στα επόμενα;
Δημήτρης: Εγώ το κάνω συχνά με τη μπάντα, αφήνω ένα διάλειμμα, με κάνει να την ερωτευτώ ξανά. Τώρα που άκουσα ξανά τα κομμάτια θυμόμουν τη μέρα που τα πρωτοπαίξαμε στο στούντιο.
Μανταλένα: Αυτό είναι το θέμα. Κάθε πρόβα είναι έτσι. Δεν υπάρχει περίπτωση ποτέ να παιχτούν τα κομμάτια διεκπεραιωτικά για αυτό και εάν δεν θέλουμε να τα προβάρουμε, πάμε και παίζουμε κάτι καινούργιο. Κάθε φορά που θα παιχτούν τα κομμάτια θα είναι μια μικρή τελετή.
Δημήτρης: Αυτή είναι η λογική και το πως είμαστε δεμένοι μεταξύ μας. Δεν είμαστε απλά μέλη, είμαστε φίλοι, πλέον έχουμε κουμπαριάσει και όλοι μεταξύ μας.
Τζίμης: Αυτό με τα τραγούδια ισχύει για κάθε μπάντα. Όταν φτάσει να κυκλοφορήσει ένας δίσκος υπάρχει ένα δε θέλω να τα ακούσω για λίγο καιρό. Για αυτό όταν βγαίνεις και τα παίζεις σε συναυλία, υπάρχει ένα πέρα δώθε με τον κόσμο που έρχεται, τα ξαναβλέπεις και από τη ματιά του ακροατή και τα ξαναερωτεύεσαι.
Δημήτρης: Βέβαια δεν είμαστε οι ίδιοι άνθρωποι που ήμασταν τότε
Τζίμης: Μα ο Νίκος έχει δύο παιδιά. Το intro του δίσκου το έχει γράψει για το τελετουργικό του γάμου του…
Ας μιλήσουμε και λίγο στιχουργικά. Είναι οι ζωές σας μέσα στον δίσκο;
Τζίμης: Πάντα ναι. Τα λόγια τα γράφουμε εγώ με τον Νίκο, είναι πολύ προσωπικά και έχουμε δουλέψει πολύ μέσα μας ώστε να νιώθουμε ασφαλείς να τα καταθέσουμε πρώτα στους φίλους μας και μετά να γίνονται δημόσια. Εγώ προσωπικά πάντα όταν βγαίνει νιώθω περίεργα, νιώθω ότι αυτό είναι ένα λάθος που έχει βγει παραέξω. Τόση ώρα που τα ακούγαμε και παρέα σκεφτόμουν γιατί το περνάω αυτό.
(εσύ μου το ζήτησες )
Τζίμης: Το ξέρω μα είμαι μαζόχα. Ως μουσικός καταλαβαίνεις είναι πάντα σαν να έχουμε αυτού του είδους την τελετή όταν παίζουμε. Θεωρούμε ότι άμα δεν είναι προσωπικά δεν έχει αξία. Δε μας ενδιαφέρει σαν μπάντα κάτι που πρέπει να είναι απλά για να είναι. Θέλουμε να εκτιθέμεθα για να προχωράμε μπροστά.
Δημήτρης: Εξ ου και το τόσο διαφορετικό ύφος από τραγούδι σε τραγούδι. Υπάρχει πανκ, υπάρχει ποστ, υπάρχει ακουστικό με πιάνο, τραγουδάνε ένα ο Τζίμης ένα ο Νίκος. Δε βάλαμε φίλτρο ότι θα παίξουμε έτσι ή δεν μπορούμε να παίξουμε έτσι. Ό,τι ήρθε το πιστέψαμε πάνω από όλα εμείς.
Και τώρα στη μεγάλη ερώτηση. Σε πόσα κομμάτια κολλάει ένα μεταλλόφωνο;
Τζίμης: Σε πόσα δεν κολλάει;
Για να το γενικεύσουμε λίγο. Αφήνουμε τα πανκ και ροκ στοιχεία που υπήρχαν από την αρχή. Εδώ έχουμε μεταλλόφωνο, έχουμε blast beats, έχουμε πλήκτρα, ακουστικές, έχουμε ηλεκτρονικά στοιχεία. Ο δίσκος έχει μια πολύ ωραία ροή και δένει όλο παρέα. Πόσο εύκολο σας είναι να δοκιμάσετε καινούργια πράγματα, να τα φέρετε στο ύφος σας, να μην κωλώσετε;
Τζίμης: Αυτό έχει να κάνει και με την εμπειρία. Είμαστε λίγο ή πολύ όλη μας τη ζωή σε μπάντες. Έχουμε περάσει σε φάσεις να αυτολογοκρίνεσαι στη σύνθεση, να μην το παρακάνουμε, να μην ξεφύγω από τη φόρμα που επιβάλει η ταυτότητα που έχουμε επιλέξει. Μας ενδιαφέρει πιο πολύ να ακούμε τι παίζουμε. Παίζουμε κάτι; Μας αρέσει; Και μετά να το επεξεργαζόμαστε και αυτό μας δίνει μια ελευθερία. Όλοι μας σαν παίκτες ξέρουμε τους περιορισμούς, μέχρι που φτάνουμε και προσπαθούμε σαν πλαίσιο να το εξαντλούμε. Αυτό που μας αρέσει συνθετικά είναι να εξελισσόμαστε όλοι μαζί σαν μια παρέα. Τώρα που ήρθε η Μανταλού στο συγκρότημα σε σχέση με τον Βαγγέλη που ήταν πολλά χρόνια, με τον Βαγγέλη είχαμε μια χημεία, με τη Μανταλού έχουμε άλλο vibe. Ήδη η εξίσωση αυτή έχει αλλάξει.
Εγώ με τον Νίκο που γράφουμε τα λόγια ήδη νιώθω πιο τολμηρός και πιο ασφαλής με τους φίλους μου να φέρω πράγματα που δεν έχουμε ξανακάνει. Έχει να κάνει με το τι βρίσκεις στο δωμάτιο όταν παίζεις οπότε αυτό αναγκαστικά μας πάει σε πιο πειραματικά πεδία. Από την άλλη μπορεί απλά να θέλουμε πέντε hardcore punk κομμάτια, δεν υπάρχει κατεύθυνση.
Δημήτρης: Όση ώρα το λες αυτό σκέφτομαι τη μουσική που ακούει ο Τζίμης, από Springsteen που είναι ο αγαπημένος του μέχρι Death.
Το λέω γιατί είναι λίγο κλισέ, αλλά με ενοχλεί που είμαστε στο 2026 και όντως για πολύ κόσμο υπάρχει η σκέψη ότι το πανκ είναι κάτι πολύ συγκεκριμένο, άτεχνο ή τεχνηέντως άτεχνο. Δεν έχει αυτό και αποδοχή από το κοινό; Να βλέπει μια μπάντα να εξελίσσεται; Δεν είναι και το κοινό πολύ πιο ανοιχτό να δεχτεί πειραματισμούς;
Δημήτρης: Δεν το έχω σκεφτεί πώς θα το πάρει ο άλλος το κομμάτι που θα παίξω. Όταν παίζω μουσική, εγώ είμαι στο μικρόκοσμό μου.
Τζίμης: Δεν είναι όπως παλιά οι ταυτότητες των ακροατών, υπάρχει μια ανοιχτότητα που μπορείς να ακούσεις ό,τι θέλεις. Είσαι πάνκης, είσαι μέταλλο, είσαι ροκαμπιλάς νομίζω ότι έχει φύγει αυτό. Υπάρχουν προφανώς «φυλές», αλλά νομίζω είναι πολύ πιο ανοιχτοί από παλιά. Εμάς δεν μας ενδιέφερε και ποτέ. Πανκρόκερς είμαστε. Το ότι ξεκινάει ο δίσκος με ένα πιανάκι λίγο Ψυρρή, χατζηδακικό και τελειώνει με electro remix δεν το κάναμε επίτηδες απλά μας βγήκε. Ο κόσμος που το ακούει καταλαβαίνει άμα είναι κάτι στημένο.
Και οι εταιρείες σε σχέση με τη σκηνή; Εμένα μου αρέσει να επιστρέφουν οι αναφορές στο παρελθόν με τα reissues και να κάνει έναν κύκλο η σκηνή. Εσείς που έχετε δει και τις προηγούμενες γενιές πως νιώθετε. Υπάρχει αυτό το κομμάτι της κοινότητας;
Τζίμης: Από εδώ το Από Κάτω στούντιο γεννήθηκε και η ιδέα του Από Κάτω Φεστ στο Gagarin με τη συμμετοχή των Junkheart, Πεθαίνουν στο Τέλος, Κροταλίας και Στράφι. Όχι ότι είμαστε μόνοι μας, αλλά εμείς οι τέσσερις δείξαμε ότι μπορούμε να πάμε και να κάνουμε κάτι τέτοιο γιατί είμαστε παρέα, υπάρχει μια κοινότητα, υπάρχει μια σκηνή, το κάνουμε όπως θέλουμε εμείς με τον τρόπο μας, με τους δικούς μας κανόνες.
Υπάρχουν πάρα πολλές μπάντες που ανάλογα κάνουν τέτοια σκηνικά. Εμείς έχουμε γυρίσει τέσσερις πόλεις με το Από Κάτω Φεστ, είμαστε κοντά ο ένας στον άλλον, ηχογραφούμε μαζί. Υπάρχουν δεκάδες μπάντες που παίζουν σε ένα κλίμα αλληλεγγύης, αλληλοσεβασμού, πάντα υπάρχουν εσωτερικά, αλλά στ΄αλήθεια θεωρώ ότι είναι μια πάρα πολύ ωραία εποχή για τα συγκροτήματα της σκηνής.
Μπορεί να μην είναι σαν άλλες σκηνές, αλλά για τη φάση υπάρχουν μπάντες που δεν υπήρχαν πριν από δέκα χρόνια. Έρχονται πιτσιρικάδες 25αρηδες και παίζουν πανκ ροκ.
Δημήτρης: Πάντα θέλαμε να παίζουμε σε μέρη και κόσμο που μας κάνει να νιώθουμε καλά, όπου και αν είναι αυτό. Πόλη ή χώρος είναι DIY ή είναι με είσοδο.
Τζίμης: Έχουμε περάσει από όλα. Πειραματιζόμαστε έχουμε πάει σε μεγάλα venues έχουμε πάει και στο πιο μικρό μπαρ. Όπως όλοι, τρώμε τα μούτρα μας και προχωράμε.
Υπάρχει πια μια απενοχοποίηση του DIY; Υπάρχουν πλέον δίσκοι με φοβερές παραγωγές, τεχνολογικά υπάρχει η δυνατότητα, αλλά είναι μια μεγάλη συζήτηση τι θέλει να ορίσει ο καθένας ως DIY. Τι κριτική μπορεί να ασκήσει ο ακροατής ή οτιδήποτε. Εγώ δεν βρίσκω λόγο να μην έχει ένα DIY άλμπουμ αυτή τη γαμάτη παραγωγή κι ας είναι λίγο πιο κολλεκτιβιστική, όπως να έχουμε φίλους να βοηθήσουν, να κάνουν γραφιστικά μπορεί να είναι και σύντροφοι, όχι απαραίτητα με την στενή πολιτική έννοια του όρου.
Τζίμης: Είναι και λίγο απομεινάρι του παρελθόντος. Παλιά το να κλείσεις ένα στούντιο όταν ήταν όλα αναλογικά, να δώσεις ένα ποσό για να το κάνεις αυτό σήμαινε ότι είχες φράγκα. Όταν μπήκε το ψηφιακό και βάλαμε όλοι Cubase αρχίσαμε να κάνουμε μόνοι μας πράγματα και άρχισε να βελτιώνεται ο ήχος.
Δημήτρης: Και το πως εξελίχθηκαν ακόμη κάποιοι άνθρωποι, όπως ο Γιώργος Παυλίδης, αυτό μας βοήθησε και εμάς πως θα γράψουμε, τι θα γράψουμε και τι ύφος θα έχουμε. Πώς εξελίχθηκαν αυτοί οι άνθρωποι που είχαν τα ηνία. Μας τράβηξε και εμάς όλο αυτό.
Τζίμης: DIY, αναρχοπάνκ, καταλήψεις. Ήμασταν όλοι μέσα με τις προηγούμενες μπάντες, κάναμε κάτι μόνοι μας με τους δίσκους μας και το Γιώργο παρέα. Θεωρώ ότι η οικονομική κρίση συνέβαλε πάρα πολύ στο να αποκοπούμε από κάποια στεγανά του παρελθόντος και να ανοίξουμε, να φύγουμε λίγο από κάποια κολλήματα που έχουν πολλά θετικά, αλλά και αρνητικά. Να ανοίξουν κάποιοι χώροι που λειτουργούν με αυτοοργανωμένη λογική, αλλά δεν ανήκουν στο DIY με την παλιά έννοια, είναι, όμως, αυτοοργανωμένοι χώροι.
Υπάρχουν τελικά χώροι; Δεν είναι τόσο δύσκολο να παίξεις και να στήσεις κάτι, εφόσον σε αφήσει η αστυνομία…
Μανταλένα: Με το hip hop για παράδειγμα είναι πιο εύκολο εάν έχεις έναν υπολογιστή και έχεις λίγο στήσιμο. Η φάση με τα ροκ σχήματα είναι άλλη με τόσο στήσιμο που πρέπει να κάνεις.
Τζίμης: Το θέμα με την καταστολή έχει μεγαλώσει τα τελευταία χρόνια και δεν αφήνουν σε κανένα πανεπιστήμιο, σε κανέναν ελεύθερο χώρο να στήσει κόσμος κονσόλα και να παίξει.
Δημήτρης: Πόσο μας έχει λείψει να παίζουμε σε τέτοια μέρη.
Τζίμης: Είναι στοχευμένο πολιτικά. Είναι επειδή είναι αναρχικοί και ελευθεριακός χώρος ευρύτερα. Δεν θέλουν. Για αυτό πρέπει να στηρίξουμε όσο μπορούμε να το γυρίσουμε όλο αυτό.
Πώς γυρνάει όλο αυτό; Πρόσφατα πέρασαν νόμο να μην μπαίνουν καθόλου οι πιτσιρικάδες στα λάιβ.
Τζίμης: Θεωρώ ότι αυτό δεν θα μείνει, δε νομίζω ότι θα εφαρμοστεί. Θα είναι σαν τα πρώτα χρόνια του αντιρατσιστικού νόμου. Ποιος θα απαγορέψει σε έναν πατέρα να του πει μπες εσύ χωρίς την κόρη σου. Έχει δει βέβαια και πολύ χειρότερα σε αυτή την κοινωνία.
Αυτός ο τρόπος να παίζεις και να γράφεις μουσική έχει και μια διεκδίκηση μέσα του. Εσείς νιώθετε ότι ως μουσικοί μπορείτε να συμβάλετε σε αυτό; Νιώθετε ότι έχετε κάτι σαν αποστολή ας πούμε; Έχω καταλάβει πως όχι.
Τζίμης: Η αφετηρία είναι η έκφραση στην πορεία ό,τι άλλο έρθει καλώς να έρθει. Προφανώς είμαστε πολιτικά και κοινωνικά υποκείμενα με άποψη, η οποία προφανώς μπαίνει στο συγκρότημα και άρα και στην περαιτέρω σύνδεση με το κοινό. Η μπάντα δεν είναι πλατφόρμα πολιτικών απόψεων, αλλά η μπάντα είναι πολιτική, έχει άποψη και έχει και πολιτικό στίχο.
Δημήτρης: Και όσο μπορούμε είμαστε παρόντες πολιτικά.
Τζίμης: Θεωρούμε σημαντικό να παίζουμε σε πολιτικές συναυλίες, απλά δεν είναι αυτοσκοπός. Ειδικά σε αυτή την εποχή με τέτοια καταστολή είμαστε με τα χίλια μέσα να στηρίζουμε αυτά τα σκηνικά.
Μανταλένα: Δε μου αρέσει καθόλου αυτό που γίνεται πραγματικά κάποιες φορές με την καταστολή. Το βλέπω σαν αδιέξοδο και δεν ξέρω τι άλλο μπορούμε να κάνουμε. Σαν άτομο πηγαίνω και στηρίζω αυτούς τους χώρους. Σαν μπάντα κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε να βρισκόμαστε σε όποια δυσκολία. Δεν είναι εύκολο να παίζουμε λάιβ.
Πώς τη δουλεύετε την απόσταση; Ένας είναι στη Ναύπακτο, άλλος στα Χανιά και δύο στην Αθήνα.
Τζίμης: Είναι μια λίγο περίεργη χρονιά, εγώ έρχομαι συχνά Αθήνα, απλά λόγω υποχρεώσεων είναι λίγο πιο περίπλοκο.
Δημήτρης: Η μπάντα είναι σημαντικό κομμάτι της ζωής μας, τα παιδιά βάζουν κάποια πράγματα στην άκρη για να έρθουν, ο Τζίμης πληρώνει από την τσέπη του να έρθει στην Αθήνα για να κάνουμε πρόβα.
Τζίμης: Έχουμε όμως το προβάδικο
Μανταλένα: Ναι έχω εγώ έναν χώρο που μελετώ και είναι χαλαρή φάση και μπορούμε να προβάρουμε εκεί.
Τζίμης: Άμα υπάρχει καύλα τα υπόλοιπα δεν είναι πρόβλημα.
Γράφετε εξ αποστάσεως; Δουλεύετε τραγούδια έτσι;
Μανταλένα: Το κάνουμε λίγο, μπορεί να γράψω εγώ κάποια πράγματα σε MIDI ή τα στέλνω σαν drum track, αλλά δεν είναι το ίδιο. Δεν παίρνεις το ίδιο vibe δεν είναι το ίδιο με την πρόβα να το νιώσουμε.
Δημήτρης: Είμαστε άνθρωποι που απλά θα πιάσουν μια ακουστική κιθάρα, θα γράψουν ένα riff και μετά θα το κάνουν ηλεκτρικό. Δεν θα δουλέψει κάτι άλλο. Ο Νίκος για παράδειγμα θα στείλει ένα κομμάτι στην ακουστική και θα πει κρατήστε το για την επόμενη πρόβα.
Τζίμης: Δε συγκρίνεται με το δωμάτιο, να παίζεις κάτι και να βλέπεις τον άλλον και να υπάρχει σύνδεση.
Δημήτρης: Θα δεις πως θα νιώσει ο άλλος και θα καταλάβεις εάν το κομμάτι θα γίνει τραγούδι ή όχι. Θυμάμαι τουλάχιστον πέντε τραγούδια που δεν τα βάλαμε στον δίσκο τελικά.
Τζίμης: Συμφωνούμε όλοι μας ότι κι ακόμη κι εάν παίζαμε μόνοι μας στο δωμάτιο θα μας έφτανε. Και μόνο που παίζουμε παρέα, ιδρώνουμε, καυλώνουμε είναι σαν να παίζουμε λάιβ. Σαν vibe δεν υπάρχει διαχωρισμός στα αλήθεια, είναι σαν να παίζουμε πρόβα μπροστά σε κόσμο.
Δημήτρης: Ωραίο κόλπο αυτό, άμα είσαι λίγο αγοραφοβικός…
Τζίμης: Επειδή παίζουμε έτσι, κάπως έτσι είναι και ο κόσμος που θα έρθει. Ένα σχόλιο που ακούμε είναι το πόσο αγαπιόμαστε. Φαίνεται πόσο αγαπά ο ένας τον άλλο και πόσο άνετα νιώθουμε. Είναι και η σκηνή του αμερικάνικου πανκ που έχουμε αναφορές και έχει όλη την επαφή, την αγκαλιά, το άγγιγμα.
Δημήτρης: Εμένα πάντα μου αρέσει να βλέπω μπάντες που φαίνεται πόσο καλό interaction έχουν.
Μανταλένα: Η αλήθεια είναι πως εντάξει εγώ είμαι λίγο πιο συγκεντρωμένη λόγω τυμπάνων σε αυτό που πρέπει να κάνω, αλλά υπάρχουν στιγμές πολύ συγκεκριμένες που και με τους τρεις θα κοιταχτούμε εκείνη τη στιγμή σε κάθε λάιβ κάθε φορά.
Τζίμης: Επίσης τον Νίκο λόγω της οικογενειακής του κατάστασης τα τελευταία χρόνια δεν τον βλέπω συχνά. Τον βλέπω στα λάιβ και χαίρομαι τόσο πολύ που τον βλέπω και περνάει καλά.
Κάτι λέγατε πριν για την «κατάρα των Junkheart» στα λάιβ. Έχουν όλες οι μπάντες κατάρες νομίζω.
Μανταλένα: Κοίτα ζήσαμε τρεις σεισμούς στη σειρά.
Τζίμης: Σε Γιάννενα, Θεσσαλονίκη και Ηράκλειο φάγαμε σεισμό. Δεν θα έρθει ξεκούραση για τους καταραμένους…
Δημήτρης: Λέμε ότι πάντα κάτι τυχαίνει και προσπαθούμε να δούμε τι θα συμβεί την άλλη φορά.
Και τώρα έχουμε το New Long Fest. Πείτε μας λίγα λόγια για την πρόσκληση και την εμπειρία.
Δημήτρης: Χαρήκαμε για την πρόσκληση που πέφτει και στην επέτειο του φεστιβάλ. Το έχουμε επισκεφθεί και ατομικά, είναι μια πολύ ωραία φάση.
Μανταλένα: Κι εγώ έχω πάει αρκετές φορές.
Τζίμης: Παίζουμε το Σάββατο 20 Ιουνίου που τυχαίνει να είμαστε και με άλλες μπάντες ανάλογου ύφους. Πανκ ροκ είναι και άλλα συγκροτήματα που έχουμε παίξει και στο παρελθόν και ανυπομονούμε. Αρκεί να μην βρέξει εκείνη την ημέρα, να μην κάνει σεισμό, να μην κάνει κανένα τσουνάμι.
Μανταλένα: Πωωω τώρα το είπατε.
Δημήτρης: Ανυπομονούμε γιατί το θέλαμε πολλά χρόνια να είμαστε κι εμείς κομμάτι. Κάναμε τα πάντα για να παίξουμε. Είναι δύσκολο για εμάς δηλαδή λέμε πλέον αρκετά όχι καθαρά λόγω υποχρεώσεων.
Και τι προτιμάτε; Πέντε χρόνια στο στούντιο με τον Γιώργο ή on the road;
Τζίμης: Το on the road είναι πάντα καλύτερο.
Δημήτρης: Είμαστε φίλοι πάνω από όλα και είναι οι μόνες στιγμές που περνάμε μαζί. Αν εξαιρέσεις τη Μανταλένα τα άλλα παιδιά δεν τα βλέπω τόσο συχνά πια. Επειδή η ζωή μου είναι πολύ δύσκολη στην Αθήνα. Δουλεύω πολύ και δεν έχω φίλους στη δουλειά, με τα παιδιά είμαστε φίλοι σχεδόν 30 χρόνια και περιμένω πώς και πώς να βρεθούμε, να έχουμε αυτό το interaction και να το ζήσουμε. Η μουσική έρχεται σε δεύτερη μοίρα.
Μανταλένα: Είναι μια στιγμή που όλοι δεν είναι μέσα στο χάος της καθημερινότητας.
Δημήτρης: Ένας από τους λόγους που ήρθε η Μανταλένα στη μπάντα είναι ότι λέγαμε πιο άτομο θα μπει που να είναι τόσο κοντά στη μπάντα. Και ήταν εύκολο πολύ να της πούμε θες να παίξεις στους Junkheart; Ήταν ό,τι καλύτερο να μπορούμε να έχουμε έναν δικό μας άνθρωπο.
Πείτε μου και λίγα πράγματα για τους δικούς σας ανθρώπους. Μου είπατε συνεργάζεστε με φίλους σε πολλά επίπεδα του δίσκου.
Τζίμης: Στα εξώφυλλα συνεργαζόμαστε με φίλους που είναι επαγγελματίες, οπότε αυτοί σαπορτάρουν εμάς κι εμείς αυτούς. Στο «Φωτοβολίδες Για Πάντα» το artwork έκανε η Χριστίνα που είχε κάνει και τα «Τραγούδια του Ανέμου». Όλα τα τραγούδια έχουν βγει ή θα βγουν σε βίντεο και είναι και αυτά από φίλους που είναι η δουλειά τους ή το side project τους. Ο Θάνος Τοκμάκης από τους Στράφι θα μας κάνει το τελευταίο βίντεο. Σε ένα άλλο κομμάτι θα έρθει να παίξει βιόλα η Χριστίνα που είναι πολύ κολλητή. Το merch μπορεί να το σχεδιάζει ο Άρης που είναι η δουλειά του.
Γενικά σε όλα αυτά τα καλλιτεχνικά, γραφιστικά, ηχοληπτικά υπάρχει μια κοινότητα που μας αρέσει που είμαστε κομμάτι της, θεωρώ ότι έχει σοβαρή αισθητική και δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από μπάντες του εξωτερικού.
Επενδύετε στη δημιουργικότητα των φίλων σας ή υπάρχει και δική σας κατεύθυνση και πρόταση;
Μανταλένα: Ο Τζίμης έχει ιδέες στο αισθητικό κομμάτι, όμως σε κάποια βίντεο ,για παράδειγμα η Κυριακή Αγγελιδάκη που έκανε τα βίντεο είναι καθαρά δικό της κομμάτι και έχει πιάσει τέρμα την αισθητική των Junkheart.
Τζίμης: Άλλες φορές μας έχει βγει και άλλες δε μας έχει βγει. Ότι υπάρχει πρέπει να μας αρέσει και στους τέσσερις σαν αποτέλεσμα.
Μανταλένα: Κάπως έχει πάρει μια μικρή ροή το πράγμα και οι άνθρωποι ξέρουν όλη την αισθητική μας και ταιριάζει όλο αυτό.
Τζίμης: Έχουμε την οικειότητα να πούμε πως «αυτό που έκανες δεν είναι ωραίο». Όπως και εγώ άμα φέρω ένα riff δεν υπάρχουν εγωισμοί, υπάρχει καλή προαίρεση, δεν υπάρχει ατζέντα από κάποιον. Μπορεί να έρθει μια ιδέα για εξώφυλλο και να πούμε «εντάξει μήπως να κάνουμε κάτι άλλο;».
Ποιο είναι το πλάνο για την κυκλοφορία τελικά;
Τζίμης: Τα βγάζουμε όλα τα κομμάτια σε βίντεο στο Internet. Στο τέλος αυτής της διαδικασίας θα βγει και το pre order και μάλλον πάμε για φθινόπωρο ή χειμώνα του 2026 με release show κάπου που θα το σκεφτούμε.
