Χάος, λένε τα διεθνή νέα, στη Βενεζουέλα λόγω έλλειψης ρευστού· συγκρούσεις, λεηλασίες καταστημάτων, συλλήψεις – έντονη κοινωνική αναταραχή. Καταθλιπτικές σκηνές που δεν αφήνουν περιθώρια στην ελπίδα, εκεί και παντού στον κόσμο.
Η ελίτ, που ως γνωστόν δεν έχει εθνική έδρα, αδιαφορεί παγερά γι’ αυτήν την εξέλιξη, κλείνεται στα υψηλόφρακτα «παλάτια» της γιατί πλέον δεν αντέχει ούτε τη μυρωδιά της πλέμπας, περιφρονεί την ανάσα της, τα σώματα που την απαρτίζουν, τα παιχνίδια της, τις φτωχές της συνήθειες.
Κάπως έτσι προδιαγράφεται το μέλλον της ανθρωπότητας: ζοφερό και τρισάθλιο, ελεεινό και γυμνό («γυμνή ζωή»), ολοκληρωτικό και αβυσσαλέο – η βία που κυριαρχεί στον πλανήτη σε ασταμάτητη ροή μηνύει τη φρίκη και τον όλεθρο.
Μπορεί οι έννοιες να ακούγονται βαριές και υπερβολικές, ειδικά για τους πάσης φύσεως φιλελεύθερους και τους λογής αισιόδοξους, αποτυπώνουν εντούτοις τα νέα δεδομένα στον πλανήτη Γη.
Τρανό παράδειγμα, η συμπεριφορά των Ευρωπαίων δανειστών απέναντι στις αδύναμες χώρες του Νότου. Είναι πολύ πιθανό εικόνες σαν αυτές που είδαμε από τη Βενεζουέλα όχι απλώς να τις δούμε στη χώρα μας, αλλά να είμαστε εμείς οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές.
Οι ήπειροι φλέγονται, η βία ξεχύνεται αλόγιστα και εμείς εξακολουθούμε να πιστεύουμε ότι μπορεί και να γίνουν καλύτερα τα πράγματα· ίσως γίνουν, αλλά για τους ελάχιστους, γι’ αυτούς που έχουν θρονιαστεί σε παχιές πολυθρόνες εξουσίας υπηρετώντας τις απρόσωπες για τους πολλούς ελίτ.
Το θέμα είναι ότι δεν θέλουμε να βλέπουμε τις μακάβριες σκηνές της καθημερινότητας και πιανόμαστε από μικρές αναλαμπές (γνωρίζοντας ότι οι αναλαμπές είναι άυλες) και σφυρίζουμε κλέφτικα τον περισσότερο καιρό, άλλοτε ως ευρωπαϊστές και άλλοτε ως διεθνιστές και λοιπά.
Επειδή οι πολλοί έχουμε μανία με το ρευστό και νομίζουμε ότι χωρίς αυτό τίποτα δεν έχει νόημα στη ζωή, εύκολα πανικοβαλλόμαστε από τέτοιες εικόνες και ρωτάει ο ένας τον άλλο πώς θα σώσει το κομπόδεμά του.
Από όλη την ειδησεογραφία η Βενεζουέλα ήταν αυτή που επικράτησε και στο νοϊκό και στο θυμικό όλων, ακόμη κι αν ζούμε χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, ακόμη κι αν θεωρούμε ότι κάπως έχουμε βολευτεί και δεν έχουμε φτάσει ακόμη στην εξαθλίωση (αν και κάτι τέτοιο δεν θα μπορούσαν να το ισχυριστούν παρά ευάριθμοι).
Είναι γεγονός ότι το οικονομικό σύστημα έχει ξεσαλώσει και ουδόλως «νοιάζεται» για τις επιπτώσεις της επιβολής του στον πολιτισμικό χώρο των ανθρώπων και στο ουμανιστικό πνεύμα – ποιος σκάει για τις εικόνες βίας και φρίκης, για τους ρακένδυτους και τους απελπισμένους ανά την υφήλιο.
Είμαστε ανεπανόρθωτα εξαρτημένοι από το χρήμα και αυτό δεν φαίνεται να μπορεί να αλλάξει ούτε καν στο συμβολικό πεδίο· άσε που δεν το βλέπουμε σαν μέσο αλλά σαν σκοπό. Ελλειψη χρημάτων – και πάπαλα…
