Πάλι στον λαό για συμπαράσταση

Τη διεθνή εμπειρία από χώρες που ιδιωτικοποίησαν το νερό και στη συνέχεια οι πολίτες το πλήρωσαν χρυσάφι επικαλούνται οι εργαζόμενοι σε ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ μπας και πείσουν τους «αντιπροσώπους» μας στη Βουλή ν’ αλλάξουν γνώμη και να μην υπογράψουν το ξεπούλημα του νερού. Ματαίως επιχειρηματολογούν μού φαίνεται.

Ζούμε μοναδικές στιγμές ως χώρα, τραγελαφικές. Από τη μια το ξετσίπωτο ξεπούλημα των δημόσιων αγαθών (που είναι τραγωδία) και από την άλλη η ιλαρότητα, η φαιδρότητα των βουλευτών.

Εξοργίζονται οι «αντιπρόσωποι» («Οικολόγοι» και λοιποί ευαίσθητοι) και δυσφορούν για τη μεταβίβαση των εταιρειών ύδρευσης, ξεκαθαρίζουν εντούτοις -σε όλους τους τόνους- ότι, έστω και με βαριά καρδιά, θα το ψηφίσουν.

Εμ, τι άλλο θα έκαναν; Να παραδώσουν τις καρέκλες τους στους καραδοκούντες να αρπάξουν την εξουσία, βδελυρούς και μυσαρούς δεξιούς; Δεν σφάξανε…

Και ο κ. Σπίρτζης; Τι φρούτο καινούργιο είναι τούτο; Καθησυχαστικός, ρεαλιστής, αφοπλιστικός, οξύνους(!), οξυδερκής (!).

Μην ανησυχείτε, λέει στους συναδέλφους του που δεν μπορούν οι δόλιοι να κρύψουν τη στενοχώρια τους (αλλά ψηφίζουν), μην τρέφετε αυταπάτες, ουδείς ιδιώτης θα αγοράσει μια εταιρεία με χρέη ενός δισ. ευρώ και χωρίς ακίνητη περιουσία, εκτός… «εκτός αν κατέβει ο Ιησούς Χριστός να την αγοράσει»(!). Μάλιστα. Πού τον πέτυχαν τον οικονομικό φωστήρα; Από πού κατέβηκε ο ίδιος;

Θαυμάζει κανείς το εύρος του επιχειρήματός του, τη διεισδυτική και «ευφυή» πολιτική του ανάλυση. Οποία -ω ποία- δεινότης! Οπαία είναι, δηλαδή τρύπια (εκ του οπή). Ασυναρτησίες ασυγκράτητες. Ανοησίες.

Δεν βλέπω να ‘χει διάρκεια η πολιτική του σταδιοδρομία, ούτε καλή έκβαση, αλλά αυτό είναι προσωπικό του πρόβλημα· εμάς γιατί ταλαιπωρεί…

Πίσω, στην ουσία. Στις γεμάτες αγωνία ανακοινώσεις τους οι εργαζόμενοι στις εταιρείες του νερού ζητούν απεγνωσμένα, αφού η εξουσία κωφεύει (κυβέρνηση και αντιπολίτευση), τη συμπαράσταση του ελληνικού λαού.

Είναι η μόνη τους ελπίδα. Θα συμφωνούσα ότι μόνη ελπίδα είναι η ίδια η κοινωνία, αφού πρώτα εξεδίωκε τον φόβο της και την ανασφάλειά της (εκείνο το κομμάτι της, εννοείται, που δεν παραμένει αδρανές ή έχει παραιτηθεί).

Δεν φαίνεται συνετό η χώρα να ξεπουλιέται και η όντως Αριστερά (η κοινωνική Αριστερά) να εξακολουθεί να απέχει, να μην αντιστέκεται στο εθνικό έγκλημα.

Δεν φαίνεται να υπάρχει πιο νικηφόρα λύση από μια υγιή και γενναία κοινωνία. Τρέχα γύρευε θα πει κανείς· ναι, αλλά από τη θανατική σιωπή, το κενό ή το χάος προτιμότερη είναι η ελπίδα.

Εχουν ξεπεράσει τις τρεις χιλιάδες τα κινήματα που κινούνται στον χώρο της αυτονομίας, της αποανάπτυξης, της κοινωνικής οικονομίας.

Δεν θα έπρεπε σε τέτοιες στιγμές να φωνάξουν την παρουσία τους, την υποστήριξή τους σε αντιεξουσιαστική (περί αυτής πρόκειται) πάλη; Δεν θα ‘πρεπε να φανεί η αλληλεγγύη, η δομή σχεδόν της αντιεραρχικής τους υπόστασης (όπως λένε;).

Αλλά και τα εξωκοινοβουλευτικά κόμματα που εναντιώνονται στην πολιτική της κυβέρνησης, δεν θα ‘πρεπε να μην αρκούνται μόνο στα ψηφίσματα συμπαράστασης; Η φυσική παρουσία στους δρόμους μεταφέρει τεράστια ενέργεια, διανοητική και ψυχική.

Τα τσακμάκια της εξουσίας μοιάζει να ξέρουν ότι η κοινωνική αδράνεια δύσκολα εξαλείφεται· οι αντίπαλοι διαπλεκόμενοι είναι που τους φοβίζουν· γι’ αυτό δεν θα απαλλαγούμε εύκολα από ευτράπελα φαινόμενα, δυστυχώς… Α, και τους δήθεν οικολόγους.