Tα βοσκοκάναλα της επικοινωνίας

Συνηθίζω να φεύγω με συνάδελφο από την εφημερίδα μετά τα μεσάνυχτα και αν δεν σκοντάψουμε στην μπιραρία της γειτονιάς μας, οδηγούμαστε στο κάτω καφενείο των Εξαρχείων, όπου καραδοκεί, πάντα εν εγρηγόρσει, ο Αντρέας, φίλος πολύτιμος. Χθες το βράδυ (σχεδόν ξημερώματα) μας υποδέχτηκε με πλατύ χαμόγελο και ανοιχτές αγκάλες.

«Ρε συ» μου λέει «ορεινός ων, έχεις τίποτα χωραφάκια στο χωριό σου;». Απρόσμενη ερώτηση, απαντώ όμως αρνητικά. «Κρίμα -μου λέει- είσαι και είμαστε όλοι για τα πανηγύρια. Βρε ηλίθιε, εάν είχες μερικά στρεμματάκια, θα τα βάζαμε ως εγγύηση και τώρα θα ‘μασταν καναλάρχες, θα ανεβοκατεβάζαμε κυβερνήσεις».

Τον κοιτώ καλά καλά και -βραδύνους ων, ενίοτε- αντιλαμβάνομαι ότι καυτηριάζει τον οσονούπω καναλάρχη Καλογρίτσα που έβαλε ως εγγύηση κάτι βοσκοτόπια στην Ιθάκη. Αποδέχομαι τον ειρωνικό του τόνο και το βουλώνω, αφού γελάνε δίπλα μας τραπέζια, καρέκλες, ποτά, διερχόμενοι, θαμώνες.

Τα ίδια υποφέρω και στη στοά της Αμερικής, στου Φώντα. «Δεν μου λες, σύντροφε, αυτά τα χιλιάδες στρέμματα που υποθήκευσε ο Καλογρίτσας από τον Οδυσσέα τα κληρονόμησε;». Τι να πεις. Να γελάσεις, θα σε πουν βλάκα, να κλάψεις, θα σε αποκαλέσουν ηλίθιο.

Δεν θα βγει σε καλό (ο λόγος για την κυβέρνηση) ετούτη η ιστορία με τις άδειες που χορήγησαν σε τινές να εκμεταλλευθούν το δημόσιο αγαθό των συχνοτήτων.

Μια παρέα, άμαθη και προφανώς αγράμματη, πράττει ό,τι προστάζουν η λογική των συμβούλων και τα ίδια τα συμφέροντά τους, αδυνατεί να κατανοήσει τη δυναμική τής (υπνώττουσας;) κοινωνίας και επαναπαύεται στη δόξα της θεωρίας της για τη διακυβέρνηση.

Μου λέει ακόμη ο Αντρέας στο κάτω καφενείο ότι γίνεται ένα πανηγύρι στο διαδίκτυο με τα βοσκοτόπια του Καλογρίτσα. Τα βοθροκάναλα έγιναν, αυθωρεί και παραχρήμα, βοσκοκάναλα. Βοσκοκάναλα!

Μην μπερδεύουμε, παρακαλώ, τους βοσκούς με τους καναλάρχες. Οι πρώτοι διασώζουν την οικονομική βαρύτητα της χώρας, ενώ οι δεύτεροι απεργάζονται την καταστροφή του πολιτισμού (της συμπεριφοράς και της αγάπης προς την όντως πολιτική)· τα θρασίμια!

Οι βοσκοί περιφρουρούν τα όρια των ορέων, οι καναλάρχες σκοτίζουν τους ορίζοντες και το φως του μέλλοντος. Για φαντάσου – τι πρόσωπα, τι προσωπικότητες κατέκτησαν τις συχνότητες. Προσωπικά φαντάζομαι τον πολιτισμό και την Παιδεία· με τι πάθος και γνώση θα μας βομβαρδίσουν! Με τι νέο ρίγος!

Στις βουνοκορφές της επικοινωνίας βαδίζει η Ασχήμια με τα βρομερά πόδια της. Τι πνεύμα-και-ω-πόσο όμορφη Αριστερά· αργοπεθαίνουν οι παλιοί, ηθικοί τρόποι της, αλλ’ αυτή το βιολί της (τής παντί τρόπω και σθένει διατήρησης της εξουσιαστικής πολυθρόνας). Μάλιστα.

Οι επαναλήψεις των μοτίβων μάς χαρίζουν ευτυχία – έτσι νομίζουν οι ανεκδιήγητοι της κυβερνώσας Αριστεράς (όχι όλοι, είναι αλήθεια, αλλά πνίγονται μες στο όλον αφού ακόμη το θωπεύουν…). Αχ, γλυκιά, σκεπτική γλώσσα, που θα λαμπύριζες μες στην κοινωνία, λοιδορούσα το παλαιό σύστημα.

Αχ, ίδια και απαράλλαχτη κατάντησες, κάποτε μούσα των ποιητών, των σοφιστών, των πολιτικών, των φιλοσόφων. Αχ, άργειε να ‘ρθει ‘κείνη η μέρα και λοιπά.