«Μετρονόμος», δεκαπέντε χρόνια

Το περιοδικό «Μετρονόμος» που εκδίδει, αδιαλείπτως, δεκαπέντε χρόνια τώρα, ο Θανάσης Τσιλιβός είναι γεμάτο από ομορφιά και αγωνία, αυτά δηλαδή που χαρακτηρίζουν τον εκδότη του.

Ενα παιδικό του όνειρο κατάφερε και το ‘κανε πραγματικότητα. Με πολλά ζόρια βεβαίως, με αναρίθμητα ξενύχτια, με υπερβολική προσωπική εργασία.

Κινείται στον τόπο της μουσικής και έχει παρουσιάσει όλους τους μεγάλους Ελληνες δημιουργούς στα εξήντα τεύχη του.

Απειρες συνεντεύξεις και άρθρα για τα μουσικά πράγματα στη χώρα μας, τα είδη της μουσικής, της παράδοσης, τα νέα ρεύματα και πολλά άλλα.

Το οιονεί επετειακό τεύχος (αφού συμπληρώθηκαν δεκαπέντε χρόνια) περιέχει ένα cd με 14 τραγούδια των αδελφών Κατσιμίχα υπό τον τίτλο «Τραγούδια του βυθού».

Εχει ενδιαφέρον το σημείωμα των Χάρη και Πάνου, που τα συνοδεύει.

«Εκείνο που συνδέει τα 14 τραγούδια αυτής της συλλογής, είναι η κοινή τους καταγωγή από τον “βυθό”. Αυτόματα κείμενα, χαοτικά στιγμές στιγμές (για τους μη εξοικειωμένους), φαινομενικά αποσπασματικά και ασύνδετα, όχι μόνο μεταξύ τους αλλά και ως προς τον εαυτό τους (…) Είναι τραγούδια που γεννήθηκαν όλα μέσα από όνειρα, στον βυθό του ασυνειδήτου. Η μουσική που αγκάλιασε τα ποιήματα προέκυψε και αυτή αυτόματα, μια κι έξω, σαν να ήταν προκαθορισμένη (…) Ο “βυθός” έχει ενδιαφέρον, αρκεί να μην ξεχνάς την αναπνοή και κυρίως να μην ξεχαστείς για πάντα εκεί».

Καθαρό, τίμιο περιοδικό, ευανάγνωστο, κλασικό θα έλεγα στη δομή του και την εμφάνισή του, χωρίς εξεζητημένο lay out, εξυπνακίστικους τίτλους και άλλα κουραστικά.

Λίγοι και οι συνεργάτες, αλλά είναι τόσο το πάθος του εκδότη που είναι ικανός να το εξέδιδε και μόνος του.

Ας τον ακούσουμε: «Πέρασαν δεκαπέντε χρόνια και μου φαίνεται σαν χθες πως ξεκίνησε τούτο το ταξίδι… Αφήνοντας στην άκρη την κούραση και τα αμέτρητα ξενύχτια αυτό που μένει είναι η ομορφιά να πραγματοποιείς το όνειρό σου… Παρά τις δυσκολίες των καιρών συνεχίζουμε με το ίδιο πάθος της πρώτης φοράς. Σκοπός μας είναι να κινηθούμε στον δρόμο που έχουμε ξεκινήσει, χωρίς να προδώσουμε όλους αυτούς που στέκονται δίπλα μας. Η χαρά μας είναι η παρέα του «Μετρονόμου» να γίνεται όλο και πιο μεγάλη».

Κρατώ το «χωρίς να προδώσουμε». Εύγε (του). Χορταστική η ύλη του.

Ξεχωρίζει κείμενο του εκλιπόντος, συνεργάτη εξ αρχής του περιοδικού, Ηλία Κατσούλη, που είχε εκφωνηθεί στην εκδήλωση για τα δύο χρόνια.

Διαβάζουμε: «Αν ο Μετρονόμος ήταν έρωτας… Μα είναι έρωτας, δηλαδή περιοδικό χειροποίητο, νταλκαδιάρικο κι αγαπησιάρικο».

Κι ένα τετράστιχο: «Οπως μ’ αρέσουν οι παλιές ασπρόμαυρες ταινίες / μ’ αρέσουν και οι άνθρωποι που έχουνε μανίες / Παράδειγμα ο Συλιβός που ‘βαλε στο μυαλό του / να μοιάζει ο Μετρονόμος του με όνειρο τρελό του».

Γνωρίζω τον νεαρό εκδότη. Του εύχομαι κουράγιο και δύναμη· να μην πάψει να αγωνίζεται (γιατί περί αγώνα πρόκειται) και να συνεχίζει απτόητος να δημιουργεί. (Το περιοδικό είναι τριμηνιαίο και κοστίζει 5 ευρώ.)

Είπαμε: μόνο η δημιουργία θα μας σώσει…