Τύπος και ενέσεις αισιοδοξίας

Αρκετές φορές οι αναγνώστες παρεμβαίνουν με επιστολές τους για θέματα που τους αφορούν ή και γενικού ενδιαφέροντος και συμμετέχουν κατά κάποιον τρόπο στη «διαμόρφωση» της εφημερίδας. Τελευταία επικροτούν όποιο κείμενο εκπέμπει κάποια αισιοδοξία.

Δεν είναι η πρώτη φορά· οι καλές ειδήσεις είναι ευχάριστες πάντα, αλλά καμιά φορά δεν τις βρίσκεις ή επιμένεις με μανία στην ανάδειξη των κακών, ενοχλητικών τέτοιων. Οχι μόνο επικροτούν αλλά και συστήνουν να ασχοληθούμε περισσότερο με την ανάδειξη θεμάτων που προάγουν την αισιοδοξία, κοντά στη χαρά και την ελπίδα.

Με αφορμή «αισιόδοξο» άρθρο της εφημερίδας, αναγνώστρια γράφει σχετικά: «Θέλω να σας ευχαριστήσω για την ένεση αισιοδοξίας, που, σπάνια, είναι γεγονός, μας προσφέρετε τόσο εσείς όσο και οι συνάδελφοί σας σ’ αυτούς τους ζοφερούς καιρούς που ζούμε. (Συμβαίνει, προσωπικά, να είμαι φύσει αισιόδοξη παρά τα 80 χρόνια μου…)».

Και συνεχίζει (ελπίζω να εγκρίνει τη δημοσίευση των αποσπασμάτων): «Αν εσείς οι δημοσιογράφοι, που έχετε στα χέρια σας το μεγάλο όπλο και χάρισμα του γραπτού λόγου να επηρεάζετε έτσι τους αναγνώστες σας, ασχολιόσαστε, κατά διαστήματα, με δημοσιεύματα που μας αναπτερώνουν το ηθικό, θα προσφέρατε, πραγματικά, θεάρεστο έργο σε ένα αναγνωστικό κοινό με καταρρακωμένο ηθικό!

Φυσικά τα πράγματα δεν βαίνουν καλά, αύριο επιπλέει, ή καταποντίζεται, το καράβι μας που μπάζει από παντού αλλά δεν βοηθάτε εσείς καθόλου με τις ριπές απαισιοδοξίας που μας ρίχνετε από παντού…».

Σημειώνει και άλλα για τη στρεβλή πορεία της Ευρωπαϊκής Ενωσης, στην οποία ήταν στέλεχος (και λυπάται για το ότι ίσως συνέβαλε σ’ αυτή τη στρεβλότητα) και καταλήγει:

«…Για τον λόγο αυτό δεν κατηγορώ τον Τσίπρα παρά τα πολλά λάθη απειρίας, άγνοιας της πραγματικότητας, ελλιπούς στελέχωσης συμβούλων· του δίνω συγχώρεση γιατί δεν αντέχω να φανταστώ σύμπασα ή μέρος της αντιπολίτευσης να παίρνει την εξουσία».

Η κατακλείδα δεν με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο, όλες όμως τις άλλες επισημάνσεις της αγαπητής αναγνώστριας τις θεωρώ εύστοχες και εποικοδομητικές. Μένει να ξανασυναντηθούμε οι εργαζόμενοι στον Τύπο με την αισιοδοξία και να γίνουμε άγγελοι (και πρόξενοι, θα ’λεγα) καλών ειδήσεων.

Συμβαίνουν, όντως, ωραία πράγματα στην καθημερινότητα, αλλά τα προσπερνάμε, είτε γιατί δεν τα διακρίνουμε καλά είτε γιατί τα θεωρούμε άνευρα ή ήσσονος σημασίας. (Κάποια επαγγελματική διαστροφή παρεισφρέει στην αξιολογική μας ικανότητα; Είναι πιθανό.)

Να, η αλληλέγγυα οικονομία λ.χ., τα αμέτρητα θεατρικά και μουσικά σχήματα, η σύσφιγξη των σχέσεων στις γειτονιές, τα κοινωνικά κινήματα, η αστείρευτη (και άδολη) αλληλεγγύη στους πρόσφυγες, οι νέοι εκδότες· ένα σωρό λαμπρές δραστηριότητες που δυναμώνουν την έννοια του πολίτη και γενικότερα του ανθρώπου που αγωνίζεται.