Για την ενοποιό ταξική συνείδηση

To ότι η κυβέρνηση είναι στερημένη από οποιαδήποτε προσδοκία λύτρωσης και απελευθέρωσης, εθνικής κυριαρχίας και αυτοτέλειας δεν χρειάζεται να μας το πει κατάμουτρα ο κάθε Κοστέλο.

Αυτό το γνωρίζουν και τα μικρά παιδιά, τα οποία έχουν χωνέψει (πότε πρόλαβαν;) ότι αυτός που κυβερνά αυτόν τον τόπο δεν είναι απ’ αυτόν τον τόπο. Μας εκπλήσσει και μας οργίζει που ο κάθε εκπρόσωπος ομιλεί με ιταμό τρόπο, όπως εξάλλου ομιλεί ο κάθε συνεπής αποικιοκράτης;

Γιατί; Δεν το ξέραμε όταν υπογράψαμε τη συμφωνία; Μήπως δεν διάβασαν καλά όλα τα γράμματα αυτής της συμφωνίας; Ρητά αναφέρεται ότι τίποτε δεν θα πηγαίνει στη Βουλή των Ελλήνων εάν δεν έχει την έγκριση των δανειστών. Δεν χρειάζεται πολύ νιονιό για να μην ανατριχιάζει κάποιος. Αλλά τι είναι μια ανατριχίλα μπροστά στη σωτηρία της χώρας και στην αποτροπή της χρεοκοπίας;

Ε, ή το ένα ή το άλλο. Δεν χωρούν ηρωισμοί πλέον, λεονταρισμοί και λοιπές νεκρές, ούτως ή άλλως, αντιδράσεις. Τα έχουν εμπεδώσει καλά τα γράμματα της συμφωνίας και ο κ. Φίλης και ο Ελληνας πρωθυπουργός και άπασα η κυβερνητική ομάδα. Δεν υπάρχουν τροπολογίες μείζονος και ήσσονος σημασίας· υπάρχουν αυστηρές εντολές, εταιρικές. Πέραν τούτων ουδέν (τι ελληνικόν…).

Αυτά, όμως, αφορούν την κυβέρνηση. Εκείνο που πραγματικά φαίνεται σπουδαίο, μείζονος αυτή τη φορά σημασίας, είναι να μη στερηθεί η κοινωνία την προσδοκία για λύτρωση και απελευθέρωση, τη λαχτάρα για μια αξιοπρεπή ζωή.

Να μην παραιτηθεί από την ταυτότητα που έχει δημιουργήσει με βάση τη διάρκεια (αλληλεγγύη και αλληλοσεβασμός) και όχι τις βραχυχρόνιες συγκρουσιακές σχέσεις (που απορρέουν από τον ατομικισμό, τον κυνισμό, την κατανάλωση, τον αρριβισμό και λοιπά).

Να μην πάψει να οικοδομεί «από τα κάτω» τη σύνταξη των εξεγερσιακών της σπαραγμάτων. Να μη χαθεί η ελπίδα, σαν τον Οργουελ που έγραφε ότι γι’ αυτόν «η κυριότερη αιτία ελπίδας για το μέλλον βρίσκεται στο γεγονός ότι οι καθημερινοί άνθρωποι έχουν παραμείνει πιστοί στον ηθικό τους κώδικα».

Η εξαφάνιση της ηθικής, αυτό είναι στο οποίο οφείλουμε να εγκύψουμε ώστε κάποια στιγμή να την επαναφέρουμε στο προσκήνιο, να (ξανα)ανακαλύψουμε το ήθος του λόγου, της ισότητας, της δικαιοσύνης.

Υπάρχει ακόμη αυτή η δυνατότητα παρά το ρεαλιστικό σκότος που έχει καλύψει τις κοινωνικές σχέσεις αλλά και τις διευρωπαϊκές. Και επιτέλους, ας πάψουμε να παραμυθιαζόμαστε με αριστερούς υπαινιγμούς· κάθε εξουσία τα ίδια κάνει, ευνοεί δηλαδή τους λίγους.

Μόλις δύο χρόνια μετά τη Γαλλική Επανάσταση ψηφίστηκε νόμος ο οποίος επέβαλλε την απόλυτη ελευθερία των επιχειρήσεων και απαγόρευε τις συμμαχίες και τους συνεταιρισμούς των εργατών. Τέλος ο συνδικαλισμός, τέλος και οι απεργίες [ο νόμος καταργήθηκε μετά σχεδόν εκατό χρόνια (1884)]! Αρα;

Ολο το βάρος της αντίστασης έχει πέσει πάνω στην ίδια την κοινωνία. Μόνοι μας, είτε ως ομάδες είτε ως συνεταιρισμοί, ενδείκνυται, επιβάλλεται καλύτερα, να προσπαθήσουμε να διατηρήσουμε μια στοιχειώδη κοινωνική δημοκρατία ή δημοκρατική κοινωνικότητα ώστε να αντιταχθούμε στον έλεγχο της οργάνωσης της ζωής μας από τους «ειδικούς».

Τέτοιες προσπάθειες -λέει ο Μισεά- καταγγέλλονται από τα επίσημα media σαν λαϊκιστικές, ηθικιστικές. Δεν πειράζει. Ας ουρλιάζουν και ας μας βδελύσσονται. Η ενοποιός ταξική συνείδηση είναι βέβαιο ότι κατοικεί ακόμη σε πολλούς τόπους της κοινωνικής διαστρωμάτωσης. Για την εξουσία, είπαμε: πειθήνια και υπάκουη, αλλιώς…