Κάποιες στιγμές, όταν είσαι αναγκαστικά κλινήρης θες δε θες θα παρακολουθήσεις το μαγικό κουτί της τηλοψίας (μας). Τα πρωινά όλα τα κανάλια είναι γεμάτα ενημέρωση, την οποία προσφέρουν βεβαίως οι ρεπόρτερ που τρέχουν στους δρόμους, μες στο κρύο και στα χιόνια, αλλά θέλουν να την καρπώνονται αυτοί που στρογγυλοκάθονται στα άνετα και ζεστά στούντιο.
Κάτι περίεργο συμβαίνει στην ελληνική τηλεόραση. Οσοι «ενημερώνουν» από την καρέκλα τους, με τη βοήθεια πάντα χρήσιμων καλεσμένων, ειδικών και λοιπά, έχουν αποκτήσει τέτοια άνεση, έχουν καλλιεργήσει τόσο πολύ την οικειότητά τους με το γυαλί και την πολιτική, ενίοτε και πολιτισμική, μα τι λέτε, ατμόσφαιρα ώστε απορούμε όλοι οι τηλεθεατές με τέτοιου είδους ικανότητες (δεν λέμε δεξιότητες: διαχείριση χρόνου, χρήση χειρών, ευρεσιτεχνίες, ηγετισμοί, προφητείες, προβλέψεις, σύνθεση λόγου, οξύνοια, αμεσότητα).
Το ξέρουν οι ίδιοι και το απολαμβάνουν· έχουν δε τόσο εκτραχυνθεί στη συμπεριφορά τους ώστε απορεί κανείς με την υπομονή των καλεσμένων και τη δύναμή τους να αντιπαρέρχονται το αλαλούμ που επικρατεί σ’ αυτές τις πρωινές, απ’ όσο συγκράτησα, εκπομπές περισσότερο.
Μια πόζα (!), ένα κάτι, χαμόγελα ειρωνείας, φαρμακερές ερωτήσεις για τις οποίες δεν περιμένουν και καμιά απάντηση της προκοπής, λύση εδώ και τώρα και αφήστε τα αυτά που ξέρετε, επαγγελματική εμπειρία· τι να πεις. Ασε που μερικοί νομίζουν ότι είναι στο σαλόνι του σπιτιού τους και μιλάνε τάχα με τους φίλους τους. Μερικές φορές δεν κρύβουν τον εκνευρισμό τους όταν τυχόν ρήση των καλεσμένων τούς χαλάει τη σούπα.
Κάποιοι δεν μπορούν να κρύψουν την ευτυχία τους και γελάνε ασταμάτητα, αδιαφορώντας για την κρισιμότητα της είδησης και τη διάθεση του θεατή ή, όλως αντίθετα, φοράνε μάσκες θλίψης· αλλά μάσκες.
Απουσιάζει κι εδώ, όπως παντού, η σοβαρότητα. Το γνωρίζουν αυτό, αλλά δεν φαίνεται να τους ενοχλεί αφού κι οι καλεσμένοι τους, ιδίως οι πολιτικοί, έχουν ακριβώς την ίδια συμπεριφορά, γι’ αυτό ενίοτε ανέχονται και τη σκαιά προς αυτούς συμπεριφορά.
Ενα πραγματικό καφενείο, χωρίς όμως την αλήθεια και τη θαλπωρή που υπάρχουν και στο πιο απόμακρο συνοικιακό.
Τάχα μου λαϊκοί («για να καταλαβαίνει ο κοσμάκης»), δήθεν ελαφρείς («γιατί αυτά θέλει το κοινό» -τώρα πότε ερεύνησαν τις επιθυμίες ή αντελήφθησαν τη βούληση του λαού, ποιος νοιάζεται;), ανοιχτοί, υποτίθεται, σ’ όλες τις απόψεις (του ΣΥΡΙΖΑ, των ΑΝ.ΕΛΛ., της Ν.Δ., του ΠΑΣΟΚ, τώρα αναγκαστικά και του Λεβέντη, του Ποταμιού, εδώ εκεί της Λαϊκής Ενότητας, σπάνια της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς). Αυτά και καθαρίσαμε. Ενα κεκοσμημένο δήθεν, μια υποκριτική έξαρση.
Να, όμως, που ουδέποτε ξεμένουν από καλεσμένους, ακόμη και τ’ άγρια χαράματα. Προέχει η γνώμη του ειδήμονος που θα ενισχύσει την εικόνα των παρουσιαστών, ανδρών τε και γυναικών, προς δόξαν της ποιότητας της -είπαμε- ελληνικής τηλεόρασης.
Μετράνε, λένε, τα νούμερα. Συμφωνούμε. Διότι δεν υπάρχει μέτρο για τον λόγο και τη σύνεση, τον σεβασμό και την ταπεινοφροσύνη. Τι να λέμε. Νέες «αξίες», νέα ήθη, νέοι άνθρωποι.
