Από καιρό θα ’πρεπε να είχαμε παρέμβει στα λεξικά· όπου διαβάζουμε θηριωδία ή κτηνωδία να τις αφαιρέσουμε και να τοποθετήσουμε στο κενό την έννοια ανθρωπωδία ή κάτι παρεμφερές που θα έδειχνε το αδιανόητο και το φριχτό των πράξεων του ανθρώπου.
Είναι πολλοί αυτοί που νιώθουν άγρια χαρά βλέποντας την έξαρση της βίας ή βιαιοπραγώντας οι ίδιοι. Πρόκειται για χαιρέκακους και δειλούς ανθρώπους, θρασύδειλους και ποταπούς, ανίκανους να ανταλλάξουν μια κουβέντα με τον διπλανό τους, με τα παιδιά τους, τους φίλους, τους γονείς.
Ουδέποτε μπήκαν στην πικρή και επίπονη διαδικασία να σκεφθούν ή να στοχαστούν· πρόθυμα γίνονται υποχείρια ανθρώπων που απλώς εκμεταλλεύονται την άγνοιά τους και τη συνειδητή ή ασυνείδητη άρνησή τους να ανακαλύψουν τον βαθύ εαυτό τους. Κηδεμονεύονται και το απολαμβάνουν· ε, βέβαια, μέσα σε τόσα πηχτά σκοτάδια που ζουν.
Αρνούνται, στην ουσία, να γίνουν άνθρωποι, αυτό που είναι δηλαδή, εύκολα όμως αφήνονται να διαπαιδαγωγηθούν από δόγματα, τάχα, ανωτερότητας της φυλής, από αισχρά στερεότυπα που τους διαθέτουν αφειδώς τα ιερατεία και η Πολιτεία ώστε να τους χειραγωγούν εσαεί.
Διάγουν τον βίο τους στα σκοτάδια του θυμικού τους, το οποίο εύκολα υποδαυλίζεται από τους επιτήδειους της εξουσίας. Το μόνο που λάμπει εντός τους είναι η τυφλότητά τους· μόνος τους ήχος (λόγος) οι κραυγές μίσους κι επιθετικότητας.
Γιατί τα σημειώνουμε όλα αυτά τα γνωστά σχεδόν στους πολλούς; Διότι ακούσαμε με τ’ αυτιά μας γερούς και χρόνιους Αριστερούς να επιδοκιμάζουν με έμφαση την επίθεση τραμπούκων σε βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας. Δεν είμαστε με τα καλά μας, μάλλον ποτέ δεν ήμασταν και ίσως έχει επέλθει η ώρα των αποκαλύψεων και της κρίσης.
Λες, δεν είναι δυνατόν να συμβαίνουν τέτοια πράγματα, όπως επίσης εκπλήσσεσαι να ακούς τα ουρλιαχτά ενός σχεδόν ολόκληρου πολιτικού συστήματος που επιζητεί την αποπομπή του υπουργού Παιδείας, ο οποίος έχει μια γνώμη για το τι σημαίνουν οι έννοιες γενοκτονία και εθνοκάθαρση.
Τέτοια έκπληξη, όμως, ήταν αναμενόμενη διότι προέρχεται από τάχα δημοκρατικούς, στην ουσία όμως ακραίους εθνικιστικούς κύκλους (τα εθνικά στερεότυπα που προείπαμε). Εχουμε μυηθεί φαίνεται πολλοί από εμάς στο να βλέπουμε μόνο το δέντρο και όχι το δάσος.
Πάντα καραδοκεί ο κίνδυνος να αλληλοσφαγούμε δι’ ασήμαντον αφορμήν, έλα όμως που αυτές τις μικρούλες αφορμές συντηρούν και ενισχύουν τα περισσότερα πολιτικά κόμματα διότι από ’κεί αλιεύουν ψήφους και οπαδούς· έτσι που καταντήσαμε γίναμε οπαδοί μόνο και όχι ψηφοφόροι, αλλά αυτό είναι άλλο κεφάλαιο, πάντα επίκαιρο βέβαια.
Τα εθνικά στερεότυπα βασίζονται και οργανώνονται πίσω από τη διαπίστωση ότι ο ράθυμος και ο οκνηρός άνθρωπος χρειάζεται να πιαστεί από κάτι ανώτερο, θεωρώντας ότι είναι ο μοναδικός αλλά πάντα κυνηγημένος από την Ιστορία και τη μοίρα και τις επιβουλές των αλλοεθνών και λοιπά γνωστά.
Κι έτσι ποτέ δεν φταίει ο ίδιος ή το κόμμα του ή η θρησκεία του ή η ομάδα του, αλλά οι Εβραίοι, τα κομμούνια, οι ομοφυλόφιλοι, οι τρομοκράτες, οι μετανάστες και λοιποί που απλώς είναι, μετά από ελεύθερη επιλογή, δημοκρατικά διαφορετικοί.
