Ακουγα χθες στην tv τον βουλευτή του πιο αριστερού ΣΥΡΙΖΑ, Θ. Πετράκο, να λέει (περιορισμένο το λεξιλόγιό του, αλλά δεν πειράζει, τέτοιες ώρες…), στοχαστικά μάλιστα, ότι η ρήση «η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού» αφορά τα αστικά κόμματα, όχι -Θεός φυλάξοι- τα αριστερά.
Για τα τελευταία, είπε, «πολιτική είναι η εφαρμογή των δεσμεύσεων», ξεφούρνισε και κάτι άλλα ακατάληπτα, ότι δήθεν το αντιμνημόνιο είναι στο DNA του ΣΥΡΙΖΑ, κάπως έτσι· πάτησα το κουμπί κι αποκοιμήθηκα…
Εάν θέλουμε να διατηρήσουμε την πνευματική και ψυχική μας υγεία, χρέος μας είναι, νομίζω, να πάψουμε να βλέπουμε και ν’ ακούμε (και να μιλάμε για) οτιδήποτε έχει σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ και τα εσωκομματικά του προβλήματα.
Το θέαμα άμα τε και ακρόαμα είναι φτωχό εξάλλου, εκνευριστικά χαμηλού επιπέδου σε ό,τι αφορά τον λόγο, τις ιδέες, την αισθητική. Ο κόσμος καίγεται – το καταλαβαίνουν ή όχι; Οι μικρές επιχειρήσεις εξαφανίστηκαν, οι εισαγωγές και εξαγωγές πάγωσαν, το ποιος είναι πιο αριστερός στο κόμμα μάς μάρανε;
Να κατέληγαν τουλάχιστον κάπου! Σε μια πρόταση, σε μια λύση, έστω ανάπηρη, έστω γελοία… Με αρλούμπες δεν εκβιάζεται το συναίσθημα, δεν είμαστε όλοι συγκινησιακά ή ιδεολογικά μωροί.
Η εχεφροσύνη δεν χάθηκε, αν και, εδώ που τα λέμε, λίγο ακόμη και θα γίνει το μυαλό μας χυλός μ’ αυτά που ακούμε και βλέπουμε. Ο καιρός λέει να δοθεί ένα τέλος στη σύγχυση, στην ασάφεια, στην ακυβερνησία εν τέλει.
Δεν είναι μόνο τα στελέχη και τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ που προκαλούν δυσφορία με τη στάση τους· είναι και κάποιοι από τα κόμματα της αντιπολίτευσης που αναθάρρησαν από την κυβερνητική δυστοκία κι άρχισαν να βγάζουν γλώσσα, ενώ όφειλαν να την κόψουν από μόνοι τους, από ντροπή για όσα δεινά προξένησαν στον τόπο ενόσω τον διαφέντευαν.
Αλλά ουδείς αχρείος έχει επαφή με την αιδώ… Πλάκα πλάκα κι επειδή η μνήμη είναι κοντή, δεν αποκλείεται ο κόσμος να τους δει ξανά σαν «σωτήρες» ενόσω οι άλλοι πνίγονται στο τέλμα της αριστεροσύνης τους.
Το πολύ το Κυρ ελέησον (ενδοκυβερνητικές τριβές) το βαριέται κι ο παπάς, αλλά μόνο με τη συνεχή επίκληση διατηρείσαι στην εξουσία, έως ότου ο Κύριος αγανακτήσει και ή θ’ αποφασίσει να σε ελεήσει ή θα σου δώσει καμιά ανάποδη και θα σε στείλει σπίτι σου, να ησυχάσει κι αυτός ο καημένος.
Το μεγάλο κακό που έχει εξαπλωθεί στη χώρα, με ροπή μάλιστα να παγιωθεί, είναι η εκρηκτική απουσία της κοινωνίας· μετά το σπουδαίο «όχι» της, περιέπεσε στην απομόνωσή της, εθελούσια πια, έχοντας ένα άι σιχτίρ στα χείλη της που το συγκρατεί ακόμη· έως πότε;
Τα αναφυέντα συνεργατικά και άλλα εναλλακτικά κινήματα δεν συνετάχθησαν, εναπόθεσαν (;) και αυτά την κοινωνική αλλαγή στον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος οδηγήθηκε στη θλιβερή μνημονιακή συμφωνία.
Μ’ άρεσε από παλιά ο Αύγουστος στην Αθήνα. Απολάμβανα τη βαθιά του ζέστη, τις αργές κινήσεις, την ελάχιστη κυκλοφορία, τα κλειστά περίπτερα, τις χαμηλόφωνες συζητήσεις, το χιούμορ στις λιγοστές παρέες.
Ο αθηναϊκός Αύγουστος είναι μια ξεχωριστή εμπειρία. Τα αλλοπρόσαλλα όμως που συμβαίνουν με αναγκάζουν να φύγω· με λύπη θα το κάνω αλλά είπαμε: προέχει η υγεία σώματος και πνεύματος.
