Εχει σημασία πώς αντιμετωπίζουν την εν γένει κατάσταση στη χώρα οι αναγνώστες, πόση αγωνία τούς διακατέχει και με πόση ανθρωπιά αντιμετωπίζουν την πραγματικότητα που υφιστάμεθα. Η αναγνώστρια Φ.Κ. (στοιχεία της στην «Εφ.Συν.») καταθέτει τις σκέψεις της, μακριά από κομματισμούς και προσεγγίσεις οποιασδήποτε σκοπιμότητας, με έναν βαθύ κοινωνιολογικό χριστιανισμό, ταπεινό και ανιδιοτελή. Εχει επίσης ενδιαφέρον η χαραμάδα ελπίδας που φαίνεται μέσα από την απογοήτευσή της για ό,τι μας συμβαίνει. Υπάρχουν άνθρωποι που πραγματικά δείχνουν ενδιαφέρον για την κοινωνική και ανθρώπινη κατάσταση, που συμμετέχουν με τον τρόπο τους στην επικοινωνία και την προσπάθεια «αποχειραγώγησης» της καθημερινής ενημέρωσης. Η επιστολή που δημοσιεύεται είναι οιονεί παρέμβαση στα τελευταία [όχι μόνο στα τελευταία] γεγονότα, που μας ταλανίζουν:
«Τι ζούμε… Από το ένα κακό στο άλλο. Δέκα χρόνια μαστίγωμα… Να ‘χεις τα όποια δικά σου προβλήματα και να μη βλέπεις ένα καλό, μια ελπίδα, ένα φως γύρω σου. Μέτρα-θάνατοι, μέτρα-σκάνδαλα…
»Μέσα στις καθημερινές αναγγελίες θανάτων, που δεν συγκινούν πλέον κανέναν (έγιναν απλά ένας αριθμός) έρχεται ο απεργός πείνας να μας θυμίσει, εκών άκων, την αξία της ανθρώπινης ζωής. Ευτυχώς μέσα στην πωρωμένη πλέον από τους τοξικούς βομβαρδισμούς εποχή μας βρέθηκαν ακόμα και άνθρωποι της Νέας Δημοκρατίας να πουν κάτι καλό για τη ζωή. Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε η δήλωση του πρώην συζύγου της αδελφής του Μητσοτάκη, και πατέρα του διευθυντή του γραφείου του.
»Μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια δοκιμάστηκαν πολλά. Ιδέες, χαρακτήρες, ισορροπίες, οπτικές, ψευδαισθήσεις, αξίες, στερεότυπα, πέσανε πολλές μάσκες, δώσαμε και δίνουμε ακόμα όλοι μικρές ή μεγάλες εξετάσεις. Πολλοί αγρίεψαν, άλλοι μαλάκωσαν… Τυχερός αυτός που βρίσκει άνθρωπο να επικοινωνήσει ουσιαστικά. Οι ταμπέλες δίνουν και παίρνουν. Η λογοκρισία παίρνει επίφοβες διαστάσεις. Μονόδρομος…
»Πριν από λίγο μού έλεγε η αδελφή μου: “Εχει το θράσος μετά από τόσους φόνους να απασχολεί την κοινωνία, χωρίς να σκέπτεται τις οικογένειες των θυμάτων. Το μόνο που έπρεπε να κάνει, αφού δεν ζητάει συγγνώμη, είναι να σιωπά”. Ούτε για νόμιμα δικαιώματα άκουγε, ούτε για Δημοκρατία και κανόνες δικαίου. “Αυτά όλα τα αρνείται -μου έλεγε- πρώτα ο ίδιος. Μην τα επικαλείσαι”. Στο τέλος τη ρώτησα: “Αν ήταν ο αδελφός μας στη θέση του, τι θα λέγαμε τώρα;”. Απάντηση δεν πήρα. Βυθίστηκε σε σιωπή… βυθίστηκα μαζί της.
Σιγά σιγά βλέπεις ότι μιλάς μόνος… Ενας ένας κάπου βολεύεται…
»Τα κόμματα, μικροί δικτατορίσκοι, παλιάτσοι πολυφωνίας. Για τις ψήφους και μόνο. Υπάρχουν και ευαίσθητες ψυχές αλλά στοιχίζονται. Δέκα χρόνια τα είδαμε, σε γρήγορη κίνηση, όλα… Κι αυτοί που “πάταγαν γερά στα σύννεφα”, βλέποντας τους μίζερους όσο και ανήθικους συχνά χειρισμούς δεξιών-αριστερών-Πρασίνων, αυτοί που επέμεναν να αναπνέουν καθαρό αέρα, προσγειώθηκαν δίπλα τους αποκαλώντας μας “λογιστές του πένθους”, “καταθλιπτικούς” και “πρωταθλητές στα κουλουάρ της ευκολίας”, που δεν συγκινούν σε τίποτα την κοινωνία… That feels too rough. Anyway, έστειλα και εγώ η φτωχιά ένα-δυο μέιλ στην Ιερά Σύνοδο και σε μητροπόλεις… Αλλά μάλλον το “ανθρωπιστικό” έχει θαφτεί, μαζί με τόσα άλλα, στο ανίερο πολιτικό παιχνίδι… Εύχομαι για τη ζωή του… Και για την υγεία όλων μας…».
