Ακάθιστος Υμνος

Είδα συμπτωματικά στο διαδίκτυο ένα φιλμάκι του Κώστα Γαβρά, που εικονίζει σε εφτά-οχτώ λεπτά την ιστορία του Παρθενώνα. Βλέπουμε λοιπόν κάποιους αγριοχριστιανούς να έχουν ανεβεί στην κορυφή και με σφυριά, καλέμια και κασμάδες να ξηλώνουν τα έργα τέχνης που κοσμούσαν τον ναό και αυτά τα κακόμοιρα να θρυμματίζονται στο έδαφος. Μην τα θέλουμε λοιπόν όλα δικά μας· είμαστε πρωτεργάτες -πρωτοπόροι!- στην ιεροσυλία και στη βεβήλωση του «ιερού» της όποιας θρησκείας δεν γουστάρουμε. Μετά τον 4ο μ.Χ. αιώνα και υπό τις ευλογίες του ιερατείου, που είχε πλέον ανέλθει στα υψηλά δώματα της εξουσίας, το κυνήγι που δέχτηκαν οι λεγόμενοι εθνικοί ήταν άνευ προηγουμένου, ένα από τα πιο ανατριχιαστικά εγκλήματα της ανθρωπότητας. Πολλοί χριστιανικοί ναοί έχουν κτισθεί πάνω στα ερείπια ναών άλλης «θρησκείας» -αυτό πώς ακούγεται;

Ωρυόμαστε τώρα ως Ελληνοορθόδοξοι για τη μετατροπή της Αγια-Σοφιάς σε τζαμί, αποκαλώντας την σύμβολο του χριστιανισμού και του ελληνισμού [για φαντάσου], θίγεται ο εγωισμός μας και η εθνική μας περηφάνια -η πίστη μας και λοιπά. Πλήρως αδιαφορούμε για την αθλιότητα του Ερντογάν να στρέψει τα νώτα του στην εκκοσμίκευση του κράτους του επιστρέφοντας ανερυθρίαστα σε θεοκρατικό καθεστώς. Εμείς εκεί: στα σύμβολα και στη θιγόμενη εθνική [θρησκευτική στην ουσία] συνείδησή μας. Δεν μας ενδιαφέρει η ανθρωπότητα παρά μόνο η μικρότητά μας.

Ουδείς νομίζω διαφωνεί ότι η πράξη του Ερντογάν είναι μια βεβήλωση της Ιστορίας και του πολιτισμού, είναι πράξη-έγκλημα κατά της αισθητικής, του θρησκευτικού αισθήματος έστω, κατά της ελευθερίας της έκφρασης αυτού του αισθήματος και τέλος κατά της συνύπαρξης -και η αρχιτεκτονική, συνύπαρξη είναι, τέλος πάντων προσπάθεια να αποκτήσουν συνοχή οι κοινωνίες, όχι μόνο στον χώρο αλλά και στον χρόνο. Αυτά δεν έχουν σχέση με καμπάνες που χτυπάνε πένθιμα ή με με μεσίστιες σημαίες ή με εσπερινές ακολουθίες στις μητροπόλεις. Οι «δυνατοί» εξάλλου (ΗΠΑ, Ευρωπαϊκή Ενωση) αδιαφορούν παγερά για κάθε είδους σύμβολα, κυρίως θρησκευτικά. Μπορεί τα σύμβολα να είναι ενικά [μια σημαία, ένας σταυρός] αλλά η ερμηνεία τους είναι πληθυντικότατη – ο καθείς τα εισπράττει και τα κυοφορεί κατά την κοσμοεικόνα του, κατά την πίστη και ιδεολογία του, τι να λέμε.

Να μαζευτούμε, λένε οι ιερείς μας, και να ψάλουμε τον Ακάθιστο Υμνο. Μάλιστα. Μετά τις πρώτες στροφές του ύμνου [συνομιλίες του αρχάγγελου Γαβριήλ με τη Θεοτόκο] ακολουθούν στροφές που καταφέρονται με λύσσα κατά των αρχαίων ρητόρων και ποιητών και φιλοσόφων της κάποτε αγλαής Αθήνας. Και τι λέει ο ύμνος; Η Πόλις ευχαριστεί απλώς την Παναγία [Τη υπερμάχω στρατηγώ τα νικητήρια] διότι τα εχθρικά πλοία των επιτιθέμενων Αβάρων, αρχές του 7ου μ.Χ. αιώνα, διαλύθηκαν από τρικυμία! Αλλοι ερευνητές θεωρούν τον ύμνο έργο του Ρωμανού του Μελωδού (490-560) και άλλοι τον τοποθετούν αρχές του 8ου αιώνα. Οποια κι αν είναι η χρονολογία, παρακαλώ να μας εξηγήσουν οι ιερείς μας ποιες στροφές ακριβώς θα ψάλουμε από τον Ακάθιστο Υμνο -εάν ακόμη πιστεύουν ότι η Παναγία θα μας απαλλάξει από τους ιερόσυλους. Να ’χουμε να λέμε, όχι τίποτα άλλο.