Αγωνιστική συγκέντρωση στην Alpha Bank

Επιμένουν οι διοικητές των τραπεζών Αλφα και Πειραιώς στην ανακοπή στην οποία προέβησαν ώστε οι απολυμένοι της εφημερίδας «Ελευθεροτυπία» να μην πάρουμε την αποζημίωσή μας, που ήταν προγραμματισμένη να δοθεί στις 17 Ιουλίου -κάτι που αγωνιωδώς περιμέναμε επί εννέα και πλέον χρόνια οι πρώην εργαζόμενοι. Τι μανία έχει πιάσει τους τραπεζίτες δεν είναι δυνατόν να κατανοηθεί, από τη στιγμή μάλιστα που ούτε οι ίδιες έχουν κάποιο δικαίωμα να απαιτήσουν κάποιο ποσό αποζημίωσης.

Ξεχνούν προφανώς οι τεχνοκράτες των τραπεζών [ή μήπως δεν το έχουν διανοηθεί ποτέ τους;] ότι το πρώτιστο μεταξύ των ανθρώπων -εξαιρείται η παιδεία, όπως διεκήρυσσαν οι σπουδαίοι Σοφιστές μας- δεν είναι το κέρδος, αλλά η αλληλεγγύη και η ανθρωπιά, η κοινωνική δικαιοσύνη και η βοήθεια στον πάσχοντα, εν προκειμένω στους πρώην εργαζόμενους της ομολογουμένως εμβληματικής, κατά τη μεταπολίτευση, εφημερίδας. Οι εργαζόμενοι αυτοί δεν επαιτούμε, αντιθέτως απαιτούμε το αυτονόητο, τη μετά σχεδόν δέκα χρόνια δικαίωσή μας.

Είναι γεγονός ότι υπό τέτοιες αντίξοες συνθήκες [καύσωνας, περιοριστικά μέτρα κατά του κορονοϊού, δυσκολία στη μετακίνηση] η συγκέντρωση χθες, στον πεζόδρομο έξω από τα κεντρικά της Αλφα στη Σταδίου και Κοραή, ήταν εξαιρετική από απόψεως φυσικής παρουσίας. Οι μισοί σχεδόν από τους 850 που διεκδικούν τους κόπους τους ήσαν εκεί -και ας μη λησμονούμε ότι αρκετοί έχουν αποβιώσει. Αρκετοί δε, ζουν από φίλους και δανεικά· αλλά έως πότε; Πολλοί είχαμε ας πούμε «επενδύσει» στην είσπραξη μέρους αυτών που δικαιούμαστε και τώρα η απογοήτευση είναι εμφανής. Και νά ήταν μόνο η απογοήτευση…

Απάντηση βέβαια δεν πήραμε, το μήνυμα όμως, προς κάθε κατεύθυνση, ήταν ηχηρό: ο αγώνας δεν θα σκοντάψει στην ανένδοτη στάση των τραπεζιτών -θα αντιμετωπίσουν και αυτές το ανένδοτο των πρώην εργαζόμενων, όπως ρητά δηλώθηκε από την αποφασιστική παρουσία όλων χθες. Ασε που ήταν μια μοναδική ευκαιρία να ειδωθούμε αρκετοί μετά τόσα χρόνια -ήταν συγκινητικό, όπως και να το δει κανείς, είτε αισιόδοξος είτε απαισιόδοξος είναι κανείς για την έκβαση αυτού του αγώνα [πάντα υπάρχουν οι -φύσει;- απαισιόδοξοι, τι να κάνουμε]. Ηταν επίσης μια ευκαιρία για αρκετούς που περνάνε πολλά βάσανα να ηρεμήσει λίγο το μυαλό τους, πίνοντας ένα ποτήρι με παλιούς συναδέλφους.

Μαζευτήκαμε το λοιπόν καμιά δεκαριά αδέξιοι [όχι αντιδεξιοί, αδέξιοι γενικώς] μετά τη συγκέντρωση σε έναν όμορφο υπαίθριο χώρο στο κέντρο της Αθήνας και δροσιστήκαμε ελαφρώς. Να όμως ένας συγγραφέας, να ακόμα ένας πανεπιστημιακός, που κάθισαν στην παρέα μας θέλοντας να δηλώσουν την υποστήριξή τους σε αυτή τη «διαμάχη» μας [ακατανόητη και γι αυτούς] με τους διοικητές των δύο τραπεζών. Ευπρόσδεκτη βεβαίως η παρουσία τους και θα έλεγα και εποικοδομητική η συνομιλία μαζί τους. Και δική τους απορία, όπως και κάθε εχέφρονος θαρρώ, είναι η αμετανόητη και επίμονη, σχεδόν σαδιστική, στάση των τραπεζιτών. «Τι έχουν να κερδίσουν αυτοί;» μας ρωτούν. «Τίποτα απολύτως» τους απαντάμε και μένουν βεβαίως με το στόμα ανοιχτό. Το πρόβλημα παραμένει.

Τα περισσότερα πρόσωπα χθες, με εξαίρεση μερικούς κατηφείς, ήσαν φωτεινά. Δεν θα μας αφαιρέσουν και τους μέσα ήλιους μας οι σκληροί [και άκαρδοι προφανώς] τραπεζίτες.