Ο φασισμός και ένας μικροσκοπικός άντρας

Σκελετωμένος. Μικροσκοπικός. Κοντά στα εβδομήντα. Ρακοσυλλέκτης [όχι από επιλογή ή οκνηρία -θύμα της οικονομικής και πολιτισμικής κρίσης της τελευταίας δεκαετίας]. Ζει σε ένα παράπηγμα. Στο Περιστέρι. Κομμένο το ηλεκτρικό. Μόνος. Κουρέλια φοράει -τι άλλο; Περίγελως των παιδιών και όνειδος για τη [λαϊκή] γειτονιά του.

Βρίσκει στον δρόμο, μέσα στη βροχή, μια προσφυγοπούλα με τα δύο παιδιά της. Τους μαζεύει στο ετοιμόρροπο φτωχικό του. Ουρλιάζουν οι γείτονες. «Βρομιάρης εσύ, μάζεψες και τους βρομιάρηδες λαθρομετανάστες».

Προσπαθεί να υπερασπίσει τους φιλοξενούμενους -εις μάτην. Συγκρούεται με τους γειτόνους. Παρεμβαίνει η αστυνομία. Το «θέμα» λύνεται. Οι γείτονες επανέρχονται στη φυσιολογική τους [για δες] ζωή. Ο μικροσκοπικός άντρας συλλέγει ό,τι χαρτικό και πλαστικό μπορεί και κλείνει τις χαραμάδες τού -ας το πούμε έτσι- σπιτιού του. Μονολογεί: «Να κλείσω τις χαραμάδες…Να κλείσω τις χαραμάδες…

Ο φασισμός είναι σαν τη γλίτσα, μια ύπουλη, μαύρη, πηχτή γλίτσα που γλιστράει και μπαίνει όπου βρίσκει χαραμάδες». (Ο μικροσκοπικός άντρας είναι ήρωας σε ένα από τα θαυμάσια διηγήματα, υπό τον τίτλο «Μουργκάνα», της Τζένης Σιούτη [Εκδόσεις Ταξιδευτής] -ένας καθρέφτης της ζωής στη χώρα με πολλαπλές αναγνώσεις και προεκτάσεις.)

Μετά τη φρίκη του πολέμου, στην ανθρωπότητα κυριάρχησε το σύνθημα «Ποτέ πια φασισμός». Αποδεικνύεται ότι αυτό ήταν μια απλή ευχή και ότι ο φασισμός εισχωρεί παντού, κάτι άλλο συμβαίνει και η ανθρωπότητα δεν είναι σε θέση να το ελέγξει με νόμους και οργανισμούς ειρήνης.

Ισως αυτό που αποκαλούμε ανθρωπότητα αδυνατεί να εκριζώσει εκείνη τη «λογική» που οδηγεί σε φασισμούς και κάθε είδους ολοκληρωτισμούς, ίσως να τρέφεται κιόλας από αυτή τη «λογική» -και όχι μόνο οι άνθρωποι της εξουσίας, εννοείται… Υπάρχουν ακόμη πολλές χαραμάδες εντός μας από τις οποίες γλιστράει ύπουλα και διεισδύει ο φασισμός στις σκέψεις και τις πράξεις μας. Πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν ναζιστικά κόμματα και εμείς να τα νομιμοποιούμε με την ψήφο μας; Τι τρικυμίες επικρατούν στα μυαλά αυτών των ψηφοφόρων [δυστυχώς και στην Ελλάδα];

Φασισμός. Χωρίς κανένα οικονομικό πρόγραμμα, χωρίς την παραμικρή πολιτισμική πρόταση, εμφανίζεται ισχυρός εντούτοις κάθε φορά που ο καπιταλισμός βρίσκεται, έστω για λίγο, σε δύσκολη θέση και κάνει αυτός τη «δουλειά» [ο φασισμός].

Τι προσφέρει στον λαό; Τίποτα. Κατηγορεί σύμπαντα τον πολιτικό κόσμο και μεγαληγορεί για έθνη περιούσια τα οποία οι πολιτικοί τα μολύνουν με σκάνδαλα και διασπάθιση του δημόσιου χρήματος. Αυτοί λοιπόν, οι φασίστες, θα επαναφέρουν την ισορροπία στο άρρωστο και διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα και δεν είναι ανάγκη να προβληματιζόμαστε εάν αφανίζει τις ελευθερίες του πολίτη και στέλνει στα κάτεργα οποιονδήποτε φέρει αντιρρήσεις [και δεν ξεχνάμε τα βασανιστήρια].

Ο φασισμός είναι μια καλά οργανωμένη τακτική [όχι ιδεολογία] να ενσπείρει τον κοινωνικό αυτοματισμό στα μέλη μιας κοινωνίας, μιας Πολιτείας, προς όφελος βεβαίως των εταιρειών-γιγάντων και των εφοπλιστών. Αμέριμνα τα μέλη της κοινωνίας [γιατί; Πρέπει να εξεταστεί ακόμη πιο πολύ σήμερα] αφήνονται στη «σαγήνη» των λόγων των φασιστών, που κραυγάζουν ότι φταίνε όλοι οι πολιτικοί και ότι αυτοί θα είναι οι σωτήρες. Αυτό δεν είναι απλή αμεριμνησία ή αφέλεια -είναι παραίτηση πλήρης μάλιστα, από την αλληλεγγύη και τον σεβασμό στον διαφορετικό και στον ξένο γενικότερα..