H «ψυχολογία» και οι αριθμολάγνοι

Μπορεί να δείχνει σημάδια κόπωσης και υποχώρησης η κυβέρνηση, ίσως να αναγκάζεται να συμβιβάζεται, παρ’ όλα αυτά εξακολουθεί να παραμένει κάρφος εν τω οφθαλμώ στους Ευρωπαίους οι ηγέτες οι οποίοι έχουν λυσσάξει με την αποδοχή που έχει η κυβέρνηση τούτη σε όλα, σχεδόν, τα λαϊκά – κοινωνικά στρώματα. Μαζί τους εξίστανται και τα εδώ πολιτικά κόμματα της αντιπολίτευσης (άλλο ανέκδοτο και τούτο…).

Είναι δυνατόν να υπάρχουν πολίτες με ήθος, να διαθέτουν ζωτικότητα και να συστρατεύονται μ’ αυτούς τους περίεργους αριστερούς που χαλάνε τη σούπα της ευρωπαϊκής διακυβέρνησης; Να, που είναι. Ναι, γιατί για πρώτη φορά ξεσκεπάστηκε ο μύθος του φιλελευθερισμού, που ευνοεί τους ολίγους αδιαφορώντας παγερά για τους λαούς. Για πρώτη φορά η πλειονότητα του ελληνικού λαού πρόταξε ένα όραμα, αυτό της απελευθέρωσης από τον ευρωπαϊκό ηγεμονισμό, από τον αυταρχισμό του, από την αλαζονεία των ισχυρών κρατών. Πρώτη φορά από τότε που είχε ένα άλλο εθνικό όραμα: να διώξει τους εισβολείς Γερμανούς. Αυτό είναι μεγάλη εθνική επιτυχία τούτης της κυβέρνησης, αρκεί η ίδια να καταλάβει το βάθος της και να μη τη χρησιμοποιεί για πολιτικάντικους εξυπνακισμούς.

Επιπλέον υπάρχουν ελπίδες, έστω και αμυδρές, ότι κάτι μπορεί να αλλάξει στο τέλμα που είχαν οδηγήσει την ελληνική κοινωνία οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Η πληθυντική τούτη ελπίδα αναπτερώνει ακόμη και τους πιο άπιστους, αυτούς που απογοητεύτηκαν από τις πρώτες κιόλας μέρες. Δεν είναι, όμως, απορριπτική απογοήτευση, αλλά οιονεί αγαπητική (εφόσον συμφωνήσουμε ότι οι έννοιες δεν αλληλοαναιρούνται), είναι ένα αχ πικρό και τρυφερό ταυτοχρόνως.

Οι προσπάθειες Ευρωπαίων και Ελλήνων να απαξιώσουν στελέχη της κυβέρνησης και τον ίδιο τον πρωθυπουργό πέφτουν στο κενό, η αριστερή παρένθεση γίνεται όνειρο θερινής νυκτός, κι αυτό διότι οι περισσότεροι ζούμε ιστορικά, έστω κι αν το φανταζόμαστε, ακόμη κι αν βαυκαλιζόμαστε για τέτοιον βίο.

Προφανώς είχαν ξεχάσει την έννοια «ψυχολογία» οι αριθμολάγνοι και οι τεχνοκράτες (μαζί και οι λακέδες τους). Κομβικό γνώρισμα τούτης της κυβέρνησης είναι ακριβώς η «ψυχολογία» των πολιτών· τι γίνεται, αλήθεια, με τη δική της; Εάν είναι όντως καλή, ας μην την ξοδέψουν στα τηλεοπτικά παράθυρα, αλλά στον χώρο εργασίας τους ή στον συνεχή διάλογο με την κοινωνία· το βέλτιστο θα ήταν να συνδύαζαν και τα δύο. Ο ενθουσιασμός μπορεί να γίνει έλλογος(!), ας μην το λησμονούμε, όσο και αν ξενίζει αυτό τον ορθό λόγο.

Πίστωση χρόνου θα αποκαλούσαν τα ως άνω οι περισσότεροι. Θα είχαν δίκιο, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Είναι και η αγάπη, είναι η πληθυντικότητα, είναι η ιστορικότητα· υλικές και άυλες έννοιες, που συγκροτούν μία στιβαρή πολιτική συμπεριφορά και στάση. Με τέτοια εφόδια η κυβέρνηση συνεχίζει να προκαλεί την άνευρη και εγκεφαλογραμμική Ευρώπη.