Ευχής έργο θα ήταν εάν οι υπεύθυνοι της κυβέρνησης πρότειναν για Πρόεδρο της Δημοκρατίας έναν άνθρωπο-πολίτη από τη γενιά του Πολυτεχνείου. Ενα σύμβολο αντίστασης στον ολοκληρωτισμό, μια στιγμή ενατένισης της δημοκρατίας, μια σεμνή και διακριτική παρουσία μέσα στη σύγκρουση των ιδεών, μια παιδαγωγική και σεμνή παρουσία στο στερέωμα της παιδαγωγικής και της ενωτικής-συναινετικής-υπερκομματικής φιλοσοφίας του νυν πολιτικού συστήματος. Τι δουλειά έχει με όλα αυτά ο Μέγας Τίποτα της Πολιτικής; Πολλώ μάλλον ο κ. Παυλόπουλος; Ποια υπερκομματικότητα και ποια εθνική συναίνεση; Ποια ομόνοια;
Σεμνότητα-διακριτικότητα-ήθος-παιδαγωγική, ιδού τα κριτήρια για επιλογή Προέδρου της Δημοκρατίας. Ολα τα άλλα είναι οιονεί γελοιότης, δήθεν συναίνεση. Ο απλός πολίτης περιμένει την υπέρβαση, όχι την ισορροπία των πολιτικών δυνάμεων. Τι σημαίνει υπέρβαση; Λοιπόν, κατά την ταπεινή μας γνώμη, υπέρβαση σημαίνει να είναι κάποιος ελεύθερος να προτείνει· αυτό, κατ’ αρχάς. Ο ελληνικός λαός δεν ενδιαφέρεται για κεντροδεξιούς υποψήφιους, τούτο είναι απαξίωση, απίσχνανση της πολιτικής ζωής. Χέστηκε η φοράδα στ’ αλώνι εάν σε μια κεντροαριστερή κυβέρνηση υποψήφιος Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι ένας κεντροδεξιός… Σιγά, μη σπάσουν τ’ αυγά…
Δεδομένου ότι ο πρώτος πολίτης της χώρας δεν έχει ουσιαστική πολιτική παρέμβαση, θα όφειλε το πολιτικό σύστημα να του προσδώσει πολιτισμικό και ηθικό κύρος, μια υπερκομματική, πολιτειακή οντότητα. Ο,τι μεταφέρω είναι προσωπικό μεν, συλλογικό δε. Οι ειδήμονες της κυβέρνησης μπορεί να εκτιμούν και να επιλέγουν με ιδιοτελή (κυβερνητικά) κριτήρια, όμως ο λαός απαιτεί συνέπεια, αριστουργηματική συνέπεια. Οι τελευταίοι Πρόεδροι της Δημοκρατίας ήσαν απλά πιόνια· αυτό θέλει μια αριστερή κυβέρνηση;
Ας σοβαρευτούμε. Η εθνική συναίνεση δεν προϋποθέτει απαραιτήτως το αντίπαλο κόμμα. Απαιτεί μια συνέχεια της αντίστασης του ελληνικού λαού. Μετά το ΕΑΜ είναι το Πολυτεχνείο· θέλει αυτό συζήτηση; Ας επικεντρωθούν λοιπόν οι υπεύθυνοι στους ανώνυμους αγωνιστές του Πολυτεχνείου· σ’ αυτούς που συμμετείχαν και πληγώθηκαν, ψυχικά και σωματικά. Το Πολυτεχνείο είναι η συνέχεια του νεότερου ελληνισμού, δεν είναι ο κάθε Αβραμόπουλος και ο κάθε Παυλόπουλος (έλεος). Εάν δεν το καταλαβαίνουν οι υπεύθυνοι είναι άξιοι της μοίρας τους, αλλά κι εμείς που τους εμπιστευτήκαμε είμαστε άξιοι της μοίρας μας…
Λοιπόν, για να τελειώνει η ελληνική κοινωνία μ’ όλα τούτα τα φαινομενικά παράδοξα. Καλή η δήθεν συναίνεση, καλός κι ο λόγος που υπόσχεται εθνική υπερηφάνεια και συνεννόηση, προέχει όμως ο εθνικός (της συνέχειας) συμφιλιωτικός λόγος. Οι ρίζες της αντίστασης είναι το παν, τα υπόλοιπα είναι πολιτικαντισμός· το Πολυτεχνείο είναι η συνέχεια των εξεγέρσεων, όλα τα άλλα είναι ορθολογισμός και ανοησίες πολιτικές. Υπάρχουν άνθρωποι που με τη στάση τους έχουν διασώσει την έννοια άνθρωπος-πολιτικός. Η ελληνική κοινωνία δεν τους γνωρίζει· καιρός να τους μάθει. Τραυματισμένοι, ανάπηροι από τις σφαίρες της δικτατορίας, όρθιοι εντούτοις, πνευματικά ελεύθεροι, κοινωνικά ίσοι και ισότιμοι. Πάνω από τον μέσο (πολιτικά) όρο· παιδαγωγοί, ηθόφρονες, δάσκαλοι! Τι χρείαν έχομεν των πολιτικά Τίποτα; Ας τελειώνουμε με τους κυρίους αυτούς (τους Τίποτα!).
