Eδώ και πολλά χρόνια επισκέπτομαι αριά και πού φίλο εξ απαλών, σχεδόν, ονύχων, που βγάζει το ψωμί του λειτουργώντας ένα μπαρ, στην ουσία μπαρόσπιτο, αφού εκεί έχει γεννηθεί και μεγαλώσει. Σε αυτό λοιπόν το μπαρ έχουμε συμπέσει πλειστάκις με έναν ονειροπόλο γιατρό, του οποίου μανία ήταν να καθίσει στα έδρανα της Βουλής [και δεν ξέρω ώς πού φτάνουν οι φιλοδοξίες του – τα τρία πάντως τελευταία χρόνια το όνειρό του έγινε πραγματικότητα].
Η αλήθεια είναι ότι επί πολλές δεκαετίες προσπαθούσε να πετύχει τον στόχο του, αλλά πάντα αποτύγχανε. Και είχε βάλει υποψηφιότητα με ουκ ολίγα κόμματα. Αρχικά με τη Νέα Δημοκρατία, στη συνέχεια με το ΠΑΣΟΚ, δεν ξέρω πόσες φορές.
Στο μπαρ ήταν προσηνής και ειλικρινής. Λάτρευε κάποιους δήθεν αναρχοαριστερούς [έτσι με χαρακτήριζε], διάβαζε αριστεροφιλελεύθερες φυλλάδες, είτε με τους δεξιούς ήταν [υποψήφιος] είτε με τους «σοσιαλιστές». Οι βραδιές είχαν ενδιαφέρον· σχεδόν κάθε φορά μάς έβρισκε το πρωί ακόμη σε έξαψη από τις διαφωνίες στη συζήτηση.
Ηταν σπουδαίος, εργατικός και συνεπής επιστήμονας, διευθυντής στον «Ευαγγελισμό» και στο Κρατικό Νίκαιας αν θυμάμαι καλά, με πολύ καλή φήμη και αγάπη από τους ασθενείς του, όπως μαθαίναμε γύρω τριγύρω – και ήταν αλήθεια. Είχε πληγεί [τρωθεί] από τον ιό της πολιτικής [της εξουσίας είναι το σωστό, μάλλον].
Είχε κι άλλες αγωνίες. Τον έτρωγε το σαράκι της προσφοράς. Ηθελε με κάθε τρόπο να βοηθήσει την πάσχουσα ανθρωπότητα. Ιδίοις αναλώμασι έτρεχε στις εμπόλεμες περιοχές στη Μέση Ανατολή [και αλλού] να προσφέρει τις ιατρικές του φροντίδες. Ακούραστος [όχι κουραστικός εντούτοις] συνομιλητής, συμφωνούσε μεν μαζί μου, διαφωνούσε όμως στο διά ταύτα.
Στεκόταν μακριά από κομμουνιστικές θεωρίες για την οικονομία και δήλωνε ευθαρσώς κάτι σαν αντιεξουσιαστής φιλελεύθερος (οι περισσότεροι Ελληνες είχαμε «τρικυμιστεί» [στο κρανίο] από θολές ιδεολογίες – τελούσαμε εν πλήρει συγχύσει, όπως άπασα η χώρα κατά τη μεταπολιτευτική περίοδο).
Υποστήριζε τη θέση του ακόμη κι όταν αποδεικνυόταν [τρόπος του λέγειν] ότι η θέση του αυτή ήταν αδύναμη και ευκολογκρέμιστη. Μας μιλούσε με αγάπη για το Πολυτεχνείο και γενικά οι θέσεις του ήσαν αποδεκτές από πολλούς εκ των θαμώνων. Οταν θέλαμε να τον στριμώξουμε, του θυμίζαμε τις εμφανίσεις του σε όποιο τηλεοπτικό κανάλι κι αν τον καλούσαν.
Ετσι είχε αποφασίσει ότι θα γίνει γνωστός, αφού ήταν έξω από κύκλους πολιτικούς και τζάκια – ατίθασος, έλεγε και το εννοούσε. Και ούτω εγένετο. Σιγά σιγά το τηλεοπτικό κοινό άρχισε να μιλάει για έναν «τρελούτσικο γιατρό», αλλά ντόμπρο και τολμηρό σε ό,τι έλεγε και ήθελε να υπερασπιστεί.
Αφότου εδέησε να εκλεγεί με άλλο κόμμα, με τους Ανεξάρτητους Ελληνες, χαθήκαμε αν και ο παιδικός φίλος με ενημερώνει ότι συνεχίζει να πηγαίνει στο μπαρ – δεν έχει τύχει να ανταμώσουμε και ίσως είναι καλύτερα· τα αστεία έχουν τελειώσει πια.
Δεν τηλεφωνιόμαστε. Του είχα στείλει ένα μήνυμα για την εκλογή του. Ως εκεί. Τον άκουσα χθες να δηλώνει ότι δεν είναι παιδί του κομματικού σωλήνα και ότι βρήκε την πρόταση για λύση στο όνομα των βορείων γειτόνων ικανοποιητική. Ο αρχηγός [του], άλλος «δημοκράτης» αυτός, έχει επίσης δηλώσει ότι ουδείς από το κόμμα του έχει το δικαίωμα (!) να στηρίξει λύση εμπεριέχουσα το όνομα Μακεδονία. Ποια «δήλωση» θα επικρατήσει;
